ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 545

ตอนที่ 545 ความขัดแย้งที่ประนีประนอมกันไม่ได้ (1)

………………..

เวทีขนาดใหญ่กลางอากาศ

ฟางผิงเหยียบบนพื้นเวทีกลับไม่ได้รู้สึกเหมือนเป็นพวกโลหะเลย รู้สึกราวกับเหยียบอยู่บนเมฆ นี่เป็นพลังจิตใจที่ยอดฝีมือขั้นเก้าหลอมรวมขึ้นมา

แม้ขั้นเก้าจะไม่สามารถคงสภาพสมบูรณ์ได้ตลอด แต่ขอแค่เติมเข้าไปทันเวลา ยังคงสามารถประคองต่อไปได้

ทุกคนเข้าสู่เวทีแล้ว ปรมาจารย์ที่นำทีมแต่ละแห่งก็แยกไปนั่งประจำจุด

ฟางผิงนั่งลงแล้วก็ใช้มือลูบพื้นเล็กน้อย ขมวดคิ้วว่า “แข็งแกร่งมาก เกรงว่าขั้นหกคงไม่สามารถทิ้งร่องรอยไว้ได้…แต่ว่าถ้าถูกคนโจมตีทะลวงเข้ามา ขั้นเก้าหลายคนที่ประคองอยู่จะถูกพลังโต้กลับเหมือนกันสินะ”

เวลานี้คนที่นั่งข้างหน้าฟางผิงเป็นรัฐมนตรีหวังพอดี ฟังจบก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เป็นไปไม่ได้ ขั้นเก้าเจ็ดคนกางม่านพลังงาน นี่คือประเทศจีน ขั้นสุดยอดไม่ลงมือ จะถูกคนทะลวงได้ยังไง?”

ฟางผิงหัวเราะไม่พูดอะไร

ในเวลานี้หลี่เต๋อหย่งเดินมาตรงกลางแล้ว เอ่ยเสียงดัง “กฏทุกคนน่าจะเข้าใจดีอยู่แล้ว ยังคงเป็นกฏเดิม โอกาสท้าประลองสามครั้ง โอกาสถูกท้าประลองอีกสามครั้ง!”

“ไม่ว่าจะท้าประลองหรือถูกท้าประลองจะปฏิเสธไม่ได้! โอกาสหกครั้งใช้หมดแล้ว ชนะการต่อสู้ในสนามสุดท้ายถือว่าเข้ารอบโดยอัตโนมัติ ถ้าครั้งสุดท้ายพ่ายแพ้ต้องถูกคัดออกเท่านั้น! ถ้าผู้ที่เข้ารอบมีเยอะเกินไปค่อยจัดการกันอีกที ถ้าจำนวนไม่พอก็เติมเข้าไปอีก! นอกจากนี้มนุษยชาติกำลังหาหนทางมีชีวิตรอด ศัตรูอย่างถ้ำใต้ดินอยู่ข้างหน้า พวกเรามนุษยชาติต้องเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน การช่วงชิงโควตามีอันตราย ผู้ฝึกยุทธ์ประมือกัน เหตุไม่คาดฝันเกิดได้ทุกเมื่อ…แต่ว่าหากอีกฝ่ายสูญเสียพลังต่อสู้ไปแล้ว ไม่อนุญาตให้จงใจประสงค์เอาชีวิต! สุดท้ายขอเตือนผู้ฝึกยุทธ์ที่ไม่ได้ร่วมการแข่งที่อยู่ตรงนี้ ห้ามแทรกแซงการแข่งขัน แม้ในช่วงเวลาสำคัญจะมีผู้ฝึกยุทธ์แหกกฏ พยายามฆ่าคู่ต่อสู้ที่ไม่อาจต้านทานพลังได้ ประเทศจีนก็จะลงมือยับยั้งเอง!”

พูดจบแล้ว หลี่เต๋อหย่งก็เอ่ยอีกครั้ง “รอบแรกตู้หงจากประเทศจีนจะเริ่มเลือกคู่ต่อสู้ก่อน หมุนเวียนไปตามระดับฝีมือ สามารถเลือกทิ้งการท้าประลองได้เหมือนกัน”

เวลานี้ จู่ๆ ฟางผิงก็ตะโกนว่า “ผู้บัญชาการ เลือกคู่ต่อสู้จากระดับฝีมือนี้ ถ้ามีคนปิดบังความสามารถ นั่นจะทำยังไงครับ?”

หลี่เต๋อหย่งมองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “ฝีมือแข็งแกร่งหมายถึงสิทธิพิเศษ! เลือกที่จะปิดบัง งั้นก็ต้องทิ้งสิทธิพิเศษไป แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผู้ที่มีฝีมือแข็งแกร่งต้องท้าประลองก่อนเสมอไป!”

ฉันแข็งแกร่ง ฉันก็สามารถเลือกปิดบังความสามารถได้

ยุติธรรมดี!

ยุติธรรมดีจริงๆ มีฝีมือก็ทำตามใจได้แล้ว โลกของผู้ฝึกยุทธ์ นี่ก็คือความยุติธรรมอย่างหนึ่ง

ตอนนี้ผู้ที่หลอมสารจิงกับเลือดแข็งแกร่งที่สุดแล้ว แต่ละฝ่ายต่างแสดงให้เห็นชัดเจนว่ามีผู้ที่หลอมสารจิงกับเลือดลงสนามหนึ่งคนทั้งหมด

ตามลำดับคือประเทศจีน แดนเทพปกรณัม อาณาจักรหมื่นหอคอย แดนศักดิ์สิทธิ์พระพุทธเจ้า เมืองโทเทม และเทือกเขาอันดีส ผู้ที่หลอมสารจิงกับเลือดแต่ละฝ่ายจะสลับกันไป

นี่เป็นลำดับตามความสามารถเช่นกัน!

หลักการปลาใหญ่กินปลาเล็กก็คือสิ่งที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดในเกมการแข่งขันแบบนี้!

แม้ทายาทขั้นสุดยอดพวกนั้นจะมีอภิสิทธิ์ นั่นก็เป็นหลักการปลาใหญ่กินปลาเล็กอยู่ดี

การแข่งขันแบบนี้ ฟางผิงไม่ได้ต่อต้านอะไร กลับรู้สึกน่าสนใจมากกว่า ยอดฝีมือขั้นสุดยอดพวกนั้นจัดกฏแบบนี้ บางทีอาจเพื่อให้ทายาทลูกหลานตัวเองมองแก่นแท้พวกนี้ให้ทะลุปรุโปร่ง

ทั้งหมดทั้งมวลต่างแสดงให้เห็นความโศกเศร้าของผู้อ่อนแอ

ขั้นสุดยอดพวกนี้เลือดเย็นกันจริงๆ พวกเขาใช้เลือดของคนอื่น บอกพวกทายาทของตัวเองว่ามีแค่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะสามารถมีบทบาทในการทำทุกอย่างได้

น่าเสียดาย ในสายตาฟางผิงยังไม่เลือดเย็นพอ

หากเลือดเย็นพอ งั้นก็ต้องโหดเหี้ยมหน่อย ทายาทของตัวเองต้องยกเลิกอภิสิทธิ์พวกนี้ด้วย!

เวลานั้นเกรงว่าทุกคนจะสามารถสัมผัสถึงวิกฤตได้อย่างแท้จริงแล้ว

ในขณะที่เสียดาย ฟางผิงก็รู้สึกสบายใจด้วยเช่นกัน

เป็นเพราะพวกขั้นสุดยอดไม่เลือดเย็นพอ ดังนั้นถึงปกป้องมนุษยชาติได้

หากกระทั่งชีวิตของครอบครัวตัวเองยังไม่สนใจ จะคาดหวังให้พวกเขาปกป้องโลกและมนุษยชาติได้อย่างนั้นเหรอ? ตลกแล้ว

เป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนอย่างมาก!

หวังให้ขั้นสุดยอดพวกนี้ไร้หัวจิตหัวใจ ทั้งหวังให้ขั้นสุดยอดพวกนี้ยังหลงเหลือความรู้สึกเอาไว้ ผู้ฝึกยุทธ์ที่ไม่มีความรู้สึก ใครจะทำสงครามเพื่อปกป้องคนอื่นได้?

มองสังเกตแต่ละฝ่าย บางคนตื่นเต้นอยู่บ้าง

แถวหน้านั้น รัฐมนตรีหวังมองเขาเช่นกัน

ฟางผิงเห็นแบบนั้นก็กดเสียงว่า “รู้ทั้งรู้ว่าเอาตัวเองไปตาย ทำไมถึงไม่อนุญาตให้ยอมแพ้ล่ะครับ?”

“เห็นคาวเลือด!”

“แค่เพื่อให้ทายาทขั้นสุดยอดพวกนี้เปิดหูเปิดตาว่าการต่อสู้ของผู้ฝึกยุทธ์โหดร้ายขนาดไหน? เพื่อแสดงละครลิงให้ดูเนี่ยนะ?”

รัฐมนตรีหวังเอ่ยอย่างนิ่งลึก “เพื่อโควตา! นี่ก็คือประโยชน์ ไม่มีอะไรได้มาอย่างฟรีๆ ขั้นสุดยอดโยนเหยื่อออกมา เธอไม่รับก็ไม่มีคนขัดขวางเธอ!”

“ผมแม่งไม่สนใจโควตานี้หรอก!”

ฟางผิงก่นด่าออกมา ก่อนจะเอ่ยทันที “อยากเห็นคาวเลือดสินะ? อยากให้ทายาทขั้นสุดยอดเปิดหูเปิดตาว่าการต่อสู้ของผู้ฝึกยุทธ์เป็นยังไง? ได้ วันนี้…”

“ฟางผิง…”

รัฐมนตรีหวังเผยสีหน้าจริงจังขึ้นมา กดเสียงว่า “อย่าทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า! ร้อยกว่าปีมานี้ก็เป็นแบบนี้! ถ้าเธอไม่อยากเข้าร่วม ไม่มีใครบังคับ ตอนนี้ยังไม่ถึงตาเธอ เธอสามารถถอนตัวได้ ถึงกระทั่งแกล้งตายแกล้งพิการได้เลย! แต่เรื่องใหญ่นี้เกี่ยวพันไปถึงการกำเนิดยอดฝีมือระดับสูงหลายคน หากเธอก่อกวนการแข่งขัน มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้คุ้มกะลาหัวเธอไม่อยู่แน่!”

ฟางผิงแค่นเสียง เผยสีหน้าไม่พอใจ “ผมรู้ ผมไม่ได้บอกว่าจะก่อกวน! ผมหมายความว่าถ้าถึงตาผม ผมจะตั้งใจเลือกสู้กับทายาทขั้นสุดยอดโดยเฉพาะ ไม่ฆ่าตายก็พอแล้วสินะ งั้นให้พิการสักสองสามคนเถอะ! ถ้าไม่ไหวจริงๆ…มองหาหอกอะไรกัน!”

จู่ๆ ฟางผิงก็ด่าไปทางตระกูลหยางสองคนที่อยู่ด้านข้าง เผยสีหน้าดุดันว่า “แม่งเหอะ ถ้ายังมองฉันอีก ถึงตาฉันประลอง จะบั่นคอพวกนายทั้งสองให้จบๆ ไปซะ! อย่ามาไม้นี้กับฉัน มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้สี่คน ไม่ว่าพวกนายจะท้าประลองใคร ขอแค่กล้าหาเรื่องมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ ฉันรับประกันว่าพวกนายสองคนคงไม่ได้รอดกลับไป! รังแกคนอ่อนแอกลัวคนแข็งแกร่งงั้นเหรอ ขั้นสุดยอดของตระกูลนายตายแล้ว ฉันช่วยส่งพวกนายไปด้วยเป็นยังไง!”

จู่ๆ ฟางผิงก็ฟื้นฟูความสงบขึ้นมา คลี่ยิ้มว่า “ได้ ก่อนหน้านี้ฉันคร้านจะสนใจพวกนาย ตอนนี้ฉันถามหน่อย ทำไมพวกนายถึงมองฉันเป็นศัตรู? ฉันและตระกูลหยางไม่ได้เป็นศัตรูกันสักหน่อย ปรมาจารย์หยางเต้าหงตาย ยังไงฉันก็พาศพเขากับอาวุธวิเศษขั้นเก้ากลับมาให้ พูดตามตรง เวลานั้นถ้าฉันโหดเหี้ยมหน่อย ฆ่าพวกปรมาจารย์หลี่โม่สองคนไปตรงๆ อาวุธขั้นเก้ายังไม่ต้องคืนด้วยซ้ำ ฆ่าพวกเขาในพื้นที่ระหว่างเขตแดน ใครจะรู้? ฉันบอกว่าพวกเขาพังพินาศไปด้วยกันทั้งหมด พวกนายยังจะทำอะไรได้อีก?”

“นายไม่กล้าหรอก!” ตระกูลหยางคนนั้นเอ่ยด้วยเสียงเยือกเย็น “นายกล้าฆ่าพวกเขา นั่นก็เป็นการล่วงเกินเมืองเจิ้นซิง นายกล้างั้นเหรอ?”

ฟางผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พูดแบบนี้ ฉันช่วยพวกเขาเป็นเรื่องที่ควรทำ จำเป็นต้องทำอยู่แล้วงั้นสิ ในสายตาของพวกนาย ฉันไม่สามารถช่วยเหลือปรมาจารย์หยางเต้าหงได้ก็คือความผิด เป็นหลักการนี้ใช่หรือเปล่า?”

——————–

………………..