ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 62

ตอนที่ 62 ผู้ฝึกยุทธ์สองแบบ

รุ่ยหยาง

เมื่อนักเรียนที่ไม่ผ่านการทดสอบจากไปแล้ว ห้องในโรงแรมจึงว่างลงมาหลายห้อง

พวกฟางผิงเลยได้แบ่งกันคนละห้อง ไม่ต้องนอนเบียดกันอีกต่อไป

—

เมื่อได้อยู่คนเดียว ฟางผิงจึงมีโอกาสฝึกวิชา (เคล็ดหลอมกระดูก)

ภายในห้อง

ฟางผิงปิดห้องหับดีแล้ว เขาค่อยเข้าสู่ท่าจวงกง ทั้งฝึก (เคล็ดหลอมกระดูก) ไปด้วย

ตอนที่ร่างกายเคลื่อนไหวเล็กน้อย กระดูกทั่วร่างของฟางผิงก็เริ่มส่งเสียงกรอบแกรบออกมาพักใหญ่

ตอนนี้ถ้ามีผู้ฝึกยุทธ์อยู่ด้านข้าง คงจะมองออกแล้วว่า นี่เป็นผลจากการหลอมกระดูกทั่วร่างขั้นต้นเสร็จสิ้น

พื้นฐานของผู้ฝึกยุทธ์ ควรหลอมกระดูกทั่วร่างขั้นต้นให้เสร็จสิ้น

เมื่อหลอมกระดูกแล้ว ปราณถึงจะแตะถึงหนึ่งร้อยห้าสิบแคลได้ ต่อมาค่อยเสริมสร้างร่างกาย ไม่นานก็จะสามารถทะลวงด่านเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แท้จริง

—

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เมื่อฝึก (เคล็ดหลอมกระดูก) เสร็จแล้ว

ฟางผิงค่อยกลับมายืนเหมือนเดิม ขยับแขนขาเล็กน้อย กระดูกส่งเสียงกรอบแกรบขึ้นมาอีกครั้ง

เวลานี้ฟางผิงสัมผัสได้อย่างชัดเจน เหมือนว่ากระดูกของตัวเองกำลังดูดซับปราณอย่างไม่หยุดหย่อน

“นี่คือผลของการหลอมกระดูกขั้นต้นสำเร็จเหรอ?”

ฟางผิงจำได้ว่าใน (เคล็ดวิชาพื้นฐาน) บอกว่า หลังจากหลอมกระดูกขั้นต้นแล้ว สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดคือ กระดูกในร่างกายจะทำงานประสานกันได้เร็วขึ้น บางคนเรียกว่า…กระดูกเริ่มหายใจ

ปกติกระดูกของมนุษย์จะทำงานแลกเปลี่ยนกับเลือดและปราณในร่างกายอยู่แล้ว คล้ายกับการหายใจ

ความรู้สึกแบบนี้ คนทั่วไปสังเกตไม่ได้ แต่รับรู้ได้

แต่ขอแค่เสร็จสิ้นการหลอมกระดูกขั้นต้น สภาวะ ‘กระดูกหายใจ’ นี้ก็จะชัดเจนมากขึ้น ทำให้คนสัมผัสได้ถึงลักษณะพิเศษของของมัน

“หลอมกระดูกแล้ว หมายความว่าร่างกายของเรา สามารถรับพลังปราณที่มากกว่านี้ได้แล้วสิ”

ฟางผิงติดที่หนึ่งร้อยสี่สิบเก้าแคลมาหลายวันแล้ว สำหรับคนอื่น อาจจะเป็นเวลาสั้นๆ

แต่กับฟางผิง นี่ไม่ใช่เวลาสั้นๆ เลย หากเป็นเมื่อก่อนปราณเขาคงจะเพิ่มขึ้นมาเจ็ดแปดแคลแล้ว

ครั้งก่อนใช้ยาบำรุงเลือดและปราณไป หลายวันมานี้ฟางผิงตื่นเช้ามาก็รับรู้ถึงกำลังวังชาที่เต็มเปี่ยม

ตอนนี้หลอมกระดูกเสร็จแล้ว ตัวเลขที่ปรากฏเบื้องหน้าเขาเกิดการเปลี่ยนแปลง

ทรัพย์สิน : 4,895,000

ปราณ : 146 แคล (152 แคล)

จิตใจ : 168 เฮิรตซ์ (175 เฮิรตซ์)

“เอ๋…”

ฟางผิงตกใจอยู่บ้าง การหลอมกระดูกครั้งนี้ สิ้นเปลืองปราณไปเล็กน้อย แต่ขีดจำกัดกลับสูงขึ้นไม่ใช่เล่น

เขายังคิดว่าคงจะเป็นเหมือนปกติ อาจจะขึ้นแค่หนึ่งแคล

คาดไม่ถึงว่าจะขึ้นมาถึงสามแคล

เพราะหลอมกระดูกขั้นต้นแล้ว เขาจึงสามารถรองรับพลังปราณได้สูงมากกว่าเดิม

“งั้นตอนนี้ฉันสามารถเลือกทะลวงด่านได้ทุกเมื่อแล้วละสิ?”

ขอเพียงแค่ปราณถึงหนึ่งร้อยห้าสิบแคล หลอมกระดูกขั้นต้นแล้ว ใช้ยาบำรุงระเบิดปราณ ให้ปราณสามารถทะลวงเส้นเลือดได้มากขึ้น

หากผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งเลือกหลอมกระดูกด้านบน งั้นต้องทะลวงเส้นเลือดบริเวณแขนและมือทั้งสองข้าง

ถ้าหลอมกระดูกด้านล่าง คงต้องทะลวงเส้นเลือดขาและเท้าทั้งสองข้างแทน

ก่อนหน้านี้ (เคล็ดหลอมกระดูก) พูดถึงการทะลวงเส้นเลือดหลักในการหลอมกระดูกขั้นต้นเท่านั้น ทะลวงเส้นเลือดก็เพราะต้องการให้ปราณสามารถไหลเวียนได้มากขึ้น

เมื่อเป็นอย่างนี้ การหลอมกระดูกก็จะมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

เช่นเดียวกัน การทะลวงเส้นเลือดนั้นค่อนข้างอันตราย

นี่ถึงเป็นเหตุผลที่หวังจินหยางพูดว่า ในตอนทะลวงด่าน ทางที่ดีควรมีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่อยู่ด้วย

“เราจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งที่หลอมกระดูกข้างล่าง หมายความว่าตอนทะลวงด่านจะทะลวงเส้นเลือดขาและเท้าสินะ ตอนนี้เรายังไม่ค่อยเข้าใจกับพวกเส้นเลือดเท่าไหร่ หากบุ่มบ่ามทะลวงด่าน คงอันตราย…”

ตอนนี้ฟางผิงยังไม่เข้าใจเกี่ยวกับตัวเองมากนัก หากเขาทะลวงด่านตอนนี้ อาจจะทำลายตัวเองจนพิกลพิการ

ยิ่งไปกว่านั้น โน้ตในหนังสือเขียนว่า หนึ่งร้อยห้าสิบแคลเป็นขีดจำกัดของคนธรรมดาเท่านั้น

ขีดจำกัดปราณเขาเพิ่งแตะหนึ่งร้อยห้าสิบสองแคล ฟางผิงคงไม่เลือกทะลวงด่านตอนนี้อยู่แล้ว

“เรายังสามารถหลอมกระดูกทั่วร่างต่อได้ เพื่อให้ร่างกายตอบสนองกับปราณได้ดีขึ้น ภายหลังยังจะสามารถหลอมกระดูกขั้นสูงได้ง่ายขึ้น…”

ฟางผิงล้างคราบเลือดบนร่างกาย ทั้งคิดเรื่องฝึกวิชาไปพลาง

ตอนนี้ปราณของเขาสูงขึ้น กระดูกแข็งแกร่งกว่าคนอื่นเช่นกัน

หรือเขาสามารถฝึกกระบวนท่าพื้นฐานได้แล้ว?

ไม่ใช่ว่าผู้ฝึกยุทธ์ต้องมีปราณที่สูงอย่างเดียว แต่พลังต่อสู้ ก็เป็นเรื่องที่จำเป็น

ก่อนที่ยังไม่ได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ น้อยคนจะเลือกฝึกกระบวนท่า การฝึกกระบวนท่า ต้องมีปราณที่สูงคอยหล่อเลี้ยงกระดูกและร่างกาย แต่คนทั่วไปมีข้อจำกัดของเวลา

เพิ่มปราณ หลอมกระดูก บำรุงร่างกาย ฝึกท่าจวงกง เรียนวิชาต่างๆ…

แค่เรื่องนี้พวกนี้ก็ทำให้พวกเขาต้องใช้วิชาแยกร่างแล้ว จึงมีแค่ไม่กี่คนที่สามารถฝึกทักษะต่อสู้ในช่วงที่ยังไม่เป็นผู้ฝึกยุทธ์

แต่ฟางผิงสามารถเพิ่มปราณได้อย่างรวดเร็ว ทั้งไม่ต้องค่อยๆ สั่งสมวิชาเหมือนคนอื่น

หนังสือที่หวังจินหยางส่งให้เขาครั้งก่อนมี (การป้องกันตัวด้วยมือพื้นฐาน) (การต่อสู้ด้วยขาพื้นฐาน) (อาวุธเย็นเบื้องต้น) หนังสือพวกนี้น่าจะเกี่ยวกับทักษะการต่อสู้

แต่ไม่มีใครสอนเคล็ดวิชาพวกนี้ให้เขา จะฝึกเองคงเป็นปัญหาไม่น้อย

สาเหตุที่ฟางผิงตระหนักถึงเรื่องฝึกกระบวนท่า อันที่จริงยังเกี่ยวข้องกับหวงปิน

สำหรับนักเรียนส่วนมาก คงคิดว่าสังคมปลอดภัย ไม่มีทางที่เกิดเรื่องร้ายกับพวกเขา

ฟางผิงตะลึงอยู่บ้าง ความหมายของถานเจิ้นผิงคือ ผู้ฝึกยุทธ์ส่วนมากเป็นแค่ดอกไม้ประดับแจกัน?

แต่คำพูดนี้ ไม่เหมือนกับที่หวังจินหยางเคยบอกเขาเลย

เขาและหวังจินหยางติดต่อกันหลายครั้ง หวังจินหยางเคยพูดว่า ‘ผู้ฝึกยุทธ์ต้องต่อสู้เป็นหลัก’ ระดับขั้นพวกนี้เป็นแค่เรื่องรองเท่านั้น

หากดูแค่ระดับขั้น ตอนที่พี่หม่าทะลวงถึงขั้นแปด ทำไมถึงต้องประลองกับแทมล่ะ อวดเรื่องระดับขั้นกันไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ

หรือเพราะมุมมองไม่เหมือนกัน เลยสร้างกรอบความคิดแบบนี้ออกมา?

ถานเจิ้นผิงมาจากคลาสฝึกศิลปะการต่อสู้ ภายหลังอาศัยฐานะผู้ฝึกยุทธ์ทำงานกับทางการของหยางเฉิง

แต่ผ่านมาหลายปี กลับอยู่ขั้นหนึ่งมาตลอด

เขาอยู่หยางเฉิง คงไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมืออยู่แล้ว แม้ว่าจะมีผู้ฝึกยุทธ์ที่ทำผิดกฎหมายอยู่บ้าง แต่นั่นเป็นหน้าที่ของหน่วยสืบสวน

ถานเจิ้นผิงกล่าวว่าไม่มีความจำเป็นต้องเรียนต่อสู้ อาจจะไม่ได้หลอกฟางผิง แต่บางทีเขาคงจะคิดแบบนี้จริงๆ

แม้ฟางผิงจะฟัง กลับไม่ได้เห็นด้วยเป็นจริงเป็นจัง เขาไม่อยากเป็นแค่ดอกไม้ประดับแจกัน

ตั้งแต่เห็นปรมาจารย์สองคนประลองกัน ฟางผิงก็ให้ความสนใจกับมนุษย์อาร์พีจีเคลื่อนที่อย่างยิ่ง

แต่เห็นถานเจิ้นผิงไม่มีท่าทีสนใจการต่อสู้ ฟางผิงจึงไม่ถามต่อ รองผู้อำนวยการคนนี้คงไม่ค่อยเข้าใจอะไร

ตอนแรกฟางผิงยังคิดว่าจะได้รับการชี้แนะเรื่องนี้จากเขา ตอนนี้ช่างเถอะ

“กลับไปถามเหล่าหวังดีกว่า…”

ในสายตาฟางผิง หวังจินหยางนั้นน่าเชื่อถือกว่าถานเจิ้นผิง นอกจากหมอนั่นจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามแล้ว ยังลงมือฆ่าคนได้อย่างเยือกเย็น

คนแบบนี้ แม้เขาจะไม่เคยเห็นการต่อสู้ของอีกฝ่าย แต่คาดว่าคงจะไม่อ่อนด้อยแน่

ไม่งั้นตอนที่เหล่าหวังอยู่ขั้นสอง คงไม่กล้าจัดการหวงปินตามลำพังหรอก

เขาพูดคุยกับถานเจิ้นผิงสักพัก ก่อนจะขอบคุณและบอกลา

เห็นฟางผิงเป็นคนจ่ายเงิน ถานเจิ้นผิงก็เผยยิ้มไม่พูดอะไร แต่เมื่อครู่เขามองออกเช่นกันว่า ฟางผิงไม่ได้สนใจที่เขาพูดเท่าไหร่

“เป็นเด็กนิสัยดีไม่น้อย…”

ถานเจิ้นผิงถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้ขุ่นเคืองอะไร

หากเป็นตัวเอง ถึงขีดจำกัดตั้งแต่ยังไม่เข้ามหาวิทยาลัย เขาคงจะคิดมากกว่านี้เหมือนกัน

—

กลับมาที่ห้องของโรงแรม ฟางผิงโทรหาหวังจินหยางอีกครั้ง

ยังคงอยู่นอกเขตบริการ!

ฟางผิงหงุดหงิดอยู่บ้าง เหล่าหวังไปไหนกัน?

ที่จริงเขาอยากถามว่า ตอนแรกที่เหล่าหวังยังไม่ทะลวงด่าน บ่มเพาะค่าปราณได้สูงเท่าไหร่ จะได้เอามาวิเคราะห์กับตัวเอง

แต่ตอนนี้ติดต่อหวังจินหยางไม่ได้ ฟางผิงไร้หนทาง ทำได้เพียงค่อยถามวันหลัง ตอนนี้เขาเพิ่งจะทะลวงหนึ่งร้อยห้าสิบสองแคล ยังมีเวลาอีกมาก

ต่อจากนี้ยังต้องทำใจให้สบายเตรียมสอบวิชาอื่นๆ รอสอบเสร็จแล้วค่อยถามก็ไม่สาย

———————–