ระบบเจ้าสำนัก นิยาย บท 2033

ตอนที่ 2033 : บลูมาหาถึงที่

“ มากจริงๆ” เมื่อเห็นสมบัติที่ลอยเข้ามา เสี่ยวเสียก็แปลกใจนิดๆ จากนั้นเขาก็ชื่นชมเสี่ยวซียิ่งกว่าเก่า

นานแค่ไหนแล้วที่เสี่ยวซีได้สมบัติมากแบบนี้มา มันเป็นไปไม่ได้ที่เสี่ยวเสียหาสมบัติได้มากเช่นนี้

“ ช้าก่อน นี่…” หลังจากที่เสี่ยวเสียเก็บของพวกนั้นแล้ว เขาก็ได้หยิบแหวนมิติขึ้นมาอีกครั้ง เขาแผ่จิตเข้าไปแล้วก็ต้องเบิกตากว้าง “ ลูกปัดดั้งเดิมจำนวนมาก !”

เสี่ยวเสียอุทานออกมา สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความตะลึง

ลูกปัดดั้งเดิม 1.5 ล้านล้านลูก !

นี่คือลูกปัดดั้งเดิมจำนวนมากที่สุดที่เสี่ยวเสียเคยเห็นมา !

แม้ว่าจางหยูจะเคยมีลูกปัดดั้งเดิม 2 ล้านล้านลูกแต่เขาก็ได้แจกจ่ายมันให้กับศิษย์และอาจารย์หมด อันที่จริงแล้วทุกคนได้ลูกปัดไป 1 หมื่นล้านลูกรึน้อยกว่านั้นเล็กน้อย จางหยูเหลือลูกปัดกับตัวไม่มาก

ตอนนี้ลูกปัดที่เสี่ยวซีให้มานั้นมีมากถึง 1.5 ล้านล้านลูก !

“ พี่เสี่ยวซีได้มันมาได้ยังไง ?” เสี่ยวเสียไม่รู้ว่าเสี่ยวซีได้ลูกปัดดั้งเดิมมากแบบนี้มาในเวลาอันสั้นได้ยังไง ตัวเลขนี้มากว่าลูกปัดที่พวกเขาได้มาจากการปล้นพวกแม่ทัพเผ่าสวรรค์ก่อนหน้านี้ในเขตต้นกำเนิดอีก

มันไม่เกินไปที่จะบอกว่าลูกปัดดั้งเดิม 1.5 ล้านล้านลูกเพียงอย่างเดียวก็ไม่ทำให้เสียเปล่าที่จางหยูส่งเสี่ยวซีออกไป

เสี่ยวซีทำได้ดี !

“ สมกับเป็นพี่เสี่ยวซีจริงๆ” เสี่ยวเสียแสดงสีหน้าชื่นชมออกมา เขาอยากจะเดินทางผ่านวังวนนั้นไปอีกด้านเพื่อแสดงความชื่นชมที่มีต่อเสี่ยวซี

หลังจากที่เก็บลูกปัดดั้งเดิมและสมบัติต่างๆแล้ว เสี่ยวเสียก็รอสักพักจนวังวนปิดตัวลงช้าๆ เสี่ยวเสียเดินทางไปยังทะเลบรรพกาลที่จางหยูอยู่และส่งของทั้งหมดให้กับจางหยู

เมื่อได้ยินว่าเสี่ยวซีส่งสมบัติมากมายมาเช่นนี้ จางหยูก็แปลกใจนิดๆ แต่เดิมแล้วเขาคิดว่าจะส่งเสี่ยวซีไปเพื่อสร้างปัญหาให้กับเผ่าสวรรค์แต่ไม่คิดเลยว่าเสี่ยวซีจะได้สมบัติมามากมายเช่นนี้แต่ตอนี้เสี่ยวซีกลับทำให้เขาแปลกใจ

“ ใช่สิ” จางหยูพูดขึ้นมา “ ลูกปัดดั้งเดิมใช้เกือบหมดแล้ว ด้วยลูกปัด 1.5 ล้านล้านลูกนี้ ทะเลบรรพกาลก็จะขยายตัวได้เร็วขึ้น”

การขยายตัวของทะเลบรรพกาลนั้นเกี่ยวข้องกับการบ่มเพาะของคนในทะเลบรรพกาล

ตราบใดที่แจกจ่ายลูกปัดพวกนี้ให้กับคนในทะเลบรรพกาลเพื่อยกระดับพวกนั้น ทะเลบรรพกาลก็จะขยายตัวด้วยความเร็วอันน่าตกใจ

แต่จางหยูไม่ใช่คนใจดีนัก มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะให้ลูกปัดคนอื่นไปฟรีๆ

การแจกจ่ายลูกปัดยังไงนั้นก็ต้องมีแผนการ

ในด้านนี้จางหยูไม่ได้คิดอะไรมาก เขาได้สรั่งการร่างแยกไปส่งลูกปัดดั้งเดิมให้รวมถึงสมบัติต่างๆให้กับจางเฮ่าหลันและให้จางเฮ่าหลันดูแลเรื่องนี้ ด้วยความฉลาดของจางเฮ่าหลันแล้ว เขาต้องจัดการมันได้อย่างเหมาะสม มันไม่จำเป็นที่จางหยูจะต้องมากังวลเรื่องนี้

พูดไปแล้วแม้ว่าความแข็งแกร่งของจางเฮ่าหลันจะไม่ได้โดดเด่น ในสำนักคังเฉียงเขาถือว่าอยู่ระดับทั่วไปแต่ความฉลาดนั้นหาคนเทียบได้ยาก มันคือจางเฮ่าหลันที่คอยจัดการดูแลสำนักคังเฉียงและจัดการปัญหาต่างๆให้กับจางหยู มันทำให้จางหยูมีสมาธิ ผลงานที่จางเฮ่าหลันมีต่อสำนักคังเฉียงนั้นไม่ได้เป็นรองจางหยูเลย

นอกจากนี้จางเฮ่าหลันแล้วก็ยังมีหยวนเทียนจีที่คอยดูแลสำนักอยู่บ้าง มันจึงทำให้สำนักคังเฉียงไม่เคยมีปัญหาใดๆ

…

ที่เขตแดนแห่งหนึ่ง

เสี่ยวซีได้ทำการส่งสมบัติต่างๆกลับไปยังทะเลบรรพกาล เขาได้งีบหลับในถ้ำ การสร้างเมืองนี้คงกินเวลาสักพัก ข่งจู้ไม่ได้มีอะไรใช้เขา ดังนั้นเขาจึงไม่มีอะไรจะทำ

การสร้างเมืองนั้นดำเนินการอย่างเต็มกำลัง ซือหมิง, ฟีเดล, มอนโด, วิน, ทอมและคนอื่นๆต่างก็อ้างชื่อเสี่ยวซีแล้วรับทหารเข้ามาร่วมทีมอีก

โชคดีที่แม้ว่าเผ่ามนุษย์และทีมคังเฉียงจะเริ่มเคลื่อนไหวแต่ก็ต้องใช้เวลานานกับกองทัพที่ใหญ่แบบนี้ หากต้องเดินทางมาถึงแต่พวกเขาก็ต้องใช้เวลาหลายปี ยังไงซะก็ไม่ใช่ทุกคนที่มีความเร็วระดับแม่ทัพได้ ตอนนี้พวกเขาแค่ต้องระวังพวกระดับสูงจากเผ่ามนุษย์และทีมคังเฉียง

ไม่รู้ตัวเลยว่าการสร้างเมืองปีศาจเสร็จไปแค่ 1 ใน 100 เท่านั้น แม้ว่าการสร้างเมืองจะยังไม่เสร็จแต่ก็พอจุคนได้หลายคน ธุรกิจและร้านค้าต่างๆเริ่มเปิดที่นี่แล้ว สิ่งก่อสร้างอำนวยความสะดวกต่างๆมีพร้อม มันแค่จำเป็นต้องขยายเมืองออกต่อ

มันยากสำหรับซือหมิงและคนอื่นๆ ด้วยเจ้านายเช่นนี้ พวกเขาก็ต้องพากันขบคิดและทำทุกอย่างที่ทำได้กันเอง

ในวันนั้นเมื่อซือหมิงและคนอื่นๆคิดว่าจะหลอกกองกำลังอื่นๆยังไง ตอนนั้นเองกลับมีระเบิดขึ้นมาบนท้องฟ้า ร่างหนึ่งได้ปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าทุกคน เสียงนั้นดังก้องไปทั่ว “ ข้าบลู ขอพบกับเทพปีศาจ”

ซือหมิงและคนอื่นๆยังไม่ทันได้ตั้งตัวที่เนินเขาใจกลางมเองนั้นก็มีร่างของหมาพุ่งออกมาพร้อมกับพายุอันน่ากลัวที่ก่อตัวขึ้น ต้นไม้ใกล้ๆพากันโค่นล้มเพราะพายุนี่

“ บลูรึ ?” หมาได้ยิ้มออกมาและพูดขึ้น “ เจ้าคือบลูรึ ?”

ในเมืองปีศาจนั้นมีจ้าวโกลาหลหลายร้อยล้านคน เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้นทุกคนก็พากันเงยหน้าขึ้นมองและมองไปที่คนและหมาด้วยท่าทีตื่นเต้น

คนหนึ่งคือแม่ทัพสูงสุดเก่าแก่ คนที่ไม่อาจจะรู้ได้ว่าแข็งแกร่งเพียงใด !

อีกคนคือผู้ส่งสารของจักรพรรดิและอาจจะเป็นแม่ทัพสูงสุด !

พวกเขาไม่คิดไม่ฝันว่าพวกเขาจะได้เห็นการพบปะกันของแม่ทัพสูงสุดทั้งสอง !

“ เจ้ามาหาข้าทำไม ?” เสี่ยวซีไม่คิดว่าบลูจะมีอะไรพิเศษ พวกเขาต่างก็เป็นแม่ทัพสูงสุด มีใครด้อยกว่าใคร ที่สำคัญกว่านั้นคือแม่ทัพสูงสุดนั้นเสี่ยวซีเคยเห็นมาเยอะแล้ว ในสำนักคังเฉียงนั้นไม่ว่าใครก็เป็นแม่ทัพสูงสุด จำนวนนั้นมากถึงสองพันคน

บลูคิ้วขมวดเล็กน้อยและพูดขึ้น “ ข้าได้ยินมาว่ามีแม่ทัพสูงสุดในเขตข่งจู้ของเรา ข้าสงสัยจึงลองมาดูว่าเป็นความจริงรึไม่”

เสี่ยวซียิ้มออกมา “ งั้นรึ ? เมื่อเจ้าเห็นแล้วจะเอายังไงต่อ ? เจ้าคงไม่ได้ผิดหวังหรอกนะ ?”