ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม นิยาย บท 92
ตอนที่ 92 เพราะข้าเป็นอาจารย์ของพวกเจ้า
ยันต์ของอันหลินและสวีเสี่ยวหลานก็เริ่มส่องแสงแล้วเช่นกัน แต่พวกเขาก็ทำได้แค่มองยันต์สื่อสารนิ่งๆ ทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด
ขณะที่ทั้งคู่กำลังมองหน้ากัน จู่ๆ ร่างของพวกเขาก็มีแสงสีขาวผุดออกมา
“นี่มัน…”
แววตาของอันหลินฉายความดีใจ เขานึกขึ้นได้ว่าตอนที่พวกเขาจะเข้ามายังแดนพิศวงก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน
หมายความว่า แสงสีขาวสามารถพาพวกเขาออกจากแดนพิศวงได้!
เป็นดังที่คาด ร่างของพวกเขาเริ่มเลือนรางลง สุดท้ายก็หายไปจากแดนพิศวง
อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานรู้สึกว่ามิติรอบข้างเปลี่ยนไป กลับมาถึงริมบ่อน้ำโบราณอีกครั้ง
เมื่อกลับมาถึงที่นี่ สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไป
เพราะบริเวณรอบๆ บ่อน้ำโบราณในเวลานี้ กลายเป็นสมรภูมิรบไปแล้ว!
พลังฟ้าดินเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง เสียงปะทะกันของพลังเซียนดังไม่ขาดสาย
กองทัพเผ่าพันธุ์ผีดูดเลือดกำลังรบกับนักพรตมนุษย์ เสียงโห่ร้องดังระงมทั่วสนามรบ
ไกลออกไป มีแอ่งเลือดกระจายไปทั่วผิวดิน
ชายผมทองนัยน์ตาสีแดงยืนอยู่กลางแอ่งเลือด ใช้ฝ่ามือตบกระแสไฟสีขาวให้แตกกระเจิง จากนั้นก็เรียกมังกรร้อยจั้งออกมา พุ่งไปโจมตีนักพรตที่มีกระแสไฟล้อมกายกลางอากาศด้วยอานุภาพอันน่าตะลึง
“นั่นมันปรมาจารย์จางแห่งสำนักหลงหู่!” เมื่ออันหลินเห็นนักพรตชราบนนภา ก็อุทานลั่นโดยพลัน
เมื่อมองจากกลิ่นอายที่แผ่ออกมาแล้ว ชายผมทองบนพื้น คงจะเป็นผีดูดเลือดตนหนึ่ง!
บนนภา ชายรูปหล่อมีปีกสีดำ กำลังยืนเฝ้าปากหลุมดำสนิทอยู่
นักพรตซวีอวิ๋นแห่งสำนักอู่ตาง สือหลิงจื่อเจ้าสำนักคุนหลุนและนักพรตมู่โหยวแห่งสำนักซ่างชิง นักพรตระดับแปลงจิตทั้งสามพร้อมใจกับโจมตี แต่ก็ไม่อาจกำราบเขาได้
เบื้องล่าง นักพรตมนุษย์ร่วมร้อยชีวิตกลับสู้รบปรบมือกับกองทัพผีดูดเลือด
กองกำลังของเผ่าพันธุ์ผีดูดเลือดยิ่งใหญ่ พวกเขาเหนือกว่านักพรตมนุษย์ทั้งด้านจำนวนคนและพลังต่อสู้
แต่ทว่า คมกระบี่ของนักพรตมนุษย์ล้วนอาบเลือดที่มีพิษร้ายแรงชนิดหนึ่ง
หากกองกำลังผีดูดเลือดได้รับบาดเจ็บเพราะอาวุธเปื้อนเลือดพิษ จะตายทันที แม้แต่เจ้าแห่งผีดูดเลือดก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงจุดจบเช่นนี้ได้
เป็นเพราะการช่วยเหลือของเลือดพิษ ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ นักพรตมนุษย์ต่างหากที่เป็นฝ่ายได้เปรียบ
“อันหลิน ไม่คิดเลยว่าเลือดของเจ้าจะได้ผลขนาดนี้!”
สวีเสี่ยวหลานมองกองกำลังผีดูดเลือดที่น้ำลายฟูมปาก นอนแอ้งแม้งบนพื้น ใบหน้ามีแต่ความตกใจ
นางได้ยินอันหลินพูดก่อนหน้านี้ว่า เลือดของเขาสังหารผีดูดเลือดได้
ตอนแรกนางไม่ปักใจเชื่อ แต่ตอนนี้ความจริงอันน่าตะลึงปรากฏอยู่ตรงหน้านางแล้ว จึงรู้สึกตกตะลึงไม่น้อยเลย
ริมบ่อน้ำโบราณ มีแสงสีขาวพุ่งผ่านไปอีกครั้ง
เซวียนหยวนเฉิงยืนอยู่ริมบ่อด้วยใบหน้างุนงง คิดในใจว่าทำไมยังไม่ถึงแดนเป็นหนึ่ง ก็ถูกส่งออกมาแล้ว
เซียนพสุธาเยว่อิ่งกับเซียนพสุธามิ่งหยวนก็ปรากฏตัวข้างบ่อน้ำเช่นกัน
พวกเขาล้วนบาดเจ็บสาหัส แลดูหมดสภาพ
“รีบหนีเร็วเข้า กลับไปส่งข่าวให้สรวงสวรรค์ที่อารามเมฆขาว บอกว่าอ้านเย่มาแล้วก็พอ!”
จู่ๆ กระแสจิตของเซียนพสุธาเยว่อิ่ง ก็ดังขึ้นในหัวของอันหลิน สวีเสี่ยวหลานและเซวียนหยวนเฉิง ราวกับสายฟ้าคำราม ทำให้พวกเขาสะดุ้งโหยง
เซวียนหยวนเฉิงตอบสนองฉับไว ไม่พูดพร่ำทำเพลง ขี่กระบี่เหาะไปทางอันหลินทันที
จู่ๆ ก็มีรอยแยกปรากฏขึ้นกลางอากาศ
จากนั้น หญิงที่มีปีกสีดำคนหนึ่งก็เดินออกมาจากรอยแยก ปรากฏตัวกลางเวหา
ในมือของนางมีกระบี่สีดำสนิท แลดูยากแท้หยั่งถึง
ด้านหลังมีเจ้าแห่งผีดูดเลือดผมทองนัยน์ตาสีแดงสองตน กำลังก้มศีรษะลง ยืนอยู่อย่างนอบน้อม
หญิงคนนี้มีสถานะสูงส่งอย่างยิ่ง
นางคือนายหญิงอ้านเย่ผู้มีพลังยุทธ์ระดับหวนสู่ความว่างเปล่า หนึ่งในสิบสองราชาของเผ่าพันธุ์ปีกทมิฬผู้เป็นพันธมิตรกับเผ่าพันธุ์ผีดูดเลือด
“จิตวิญญาณแห่งกระบี่ถูกเปลี่ยนแล้ว หลุดพ้นจากพันธนาการของค่ายกลไตรโลกแล้วโดยสิ้นเชิงจักรพรรดิปีศาจ ในฐานะที่เจ้าเป็นจิตวิญญาณแห่งกระบี่ใหม่ ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังแน่นอน ตอนนี้ข้าจะให้เจ้าได้ดื่มเลือดของนักพรตให้หนำใจ”
อ้านเย่เบนสายตาไปยังเซวียนหยวนเฉิงที่กำลังขี่กระบี่เหินเวหา กระตุกมุมปากเล็กน้อย
มันเป็นพลังที่ไม่อาจต้านทานได้ พลังที่ชวนให้รู้สึกสิ้นหวัง…
แต่ขณะนั้นเอง พลันมีร่างโผล่มายืนขวางอยู่ตรงหน้า
นางกางแขนออก ผมยาวเป็นลอนคลื่นโบกปลิว
ร่างที่แลดูหนักแน่นแต่ก็บอบบาง เข้ามาแทนที่กลิ่นอายความตายดำทมิฬนั่น กลายเป็นทัศนียภาพหนึ่งเดียวที่อันหลินเห็น
ตำราขนาดมหึมาลอยอยู่ตรงหน้าหญิงคนนั้น ระเบิดลำแสงสีทองสว่างไสว
อักขระสีทองนับไม่ถ้วนกระจายออกไปทั่วทุกสารทิศ ก่อตัวเป็นขอบเขต เตรียมรับมือกับคมกระบี่ของกระบี่พิชิตมาร!
คมกระบี่สีดำของกระบี่พิชิตมารพุ่งเข้ามาในขอบเขตอักขระ เมื่อทิ่มแทงตำราโบราณแล้วก็หยุดชะงัก
แต่ต่อมา กระบี่พิชิตมารก็สาดแสงสีดำเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม แทงทะลุตำราโบราณทันที
สุดท้าย กระบี่ดำสนิทก็เคลื่อนตัวมา ทะลวงร่างที่ยืนขวางอันหลิน…
ร่างของหญิงคนนั้นถูกแทงจะทะลุ แต่สองมือกลับจับปลายกระบี่อันคมกริบไว้แน่น อักขระสีทองห้อมล้อมคมกระบี่ ทำให้มิติที่ถูกหยุดนิ่งกลับคืนสู่สภาวะปกติชั่วขณะ
“รีบหนีเร็วเข้า!” เลือดไหลออกจากมุมปากของหญิงคนนั้น นางพูดเสียงแผ่วเบา
“อาจารย์…ทำไม…ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย…”
อันหลินมองร่างที่ขวางอยู่หน้าเขาอย่างเด็ดเดี่ยว นัยน์ตาแดงก่ำ
ทั้งๆ ที่เขาเป็นแค่นักพรตกายแห่งมรรคขั้นสิบกระจอกๆ คนหนึ่งเท่านั้น
ทำไมนางที่มีพลังแปลงจิตขั้นปลาย ต้องสละชีวิตเพื่อช่วยพวกเขาด้วย…
มันไม่คุ้มค่าเลยสักนิด!
ใบหน้างดงามของเซียนพสุธาเยว่อิ่งซีดเผือด แต่ยังคงส่งยิ้มให้อันหลิน
“เจ้าเรียกข้าว่าอาจารย์แท้ๆ ยังจะถามอีกหรือว่าทำไม เหตุผลก็เห็นอยู่ทนโท่แล้ว…ข้าเป็นอาจารย์ของพวกเจ้านี่นา”
……………………………………
Related
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม