ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 287

บทที่ 287 กลับสู่ฐานจินหลิง, สงบสุข

แต่ก่อนที่เธอจะได้เห็นร่างนั้นชัด ๆ ภาพในตาของเธอก็ดับวูบไปพร้อมกับสติที่เลือนราง

เมื่อมองไปยังสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

ฉู่โม่วที่เตรียมจะกล่าวทักทายก็ชะงักไปชั่วขณะ เขารีบสาวเท้าไปหาร่างเบื้องหน้าเพื่อตรวจสอบอาการเบื้องต้นทันที ก่อนจะถอนหายใจโล่งอกเมื่อดูอาการของหญิงสาวแล้ว

“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงใช่ไหม?”

เฉินซีเวยเข้ามาถามเขาด้วยความเป็นห่วงด้วยเช่นกัน

“แค่ร่างกายเสียหายหนักจากการใช้วิชาลับน่ะ มันเลยทำให้รากฐานไม่มั่นคงขึ้นมา กินยาสักหน่อยน่าจะดีขึ้น”

เขาหันไปตอบ

จากนั้นเขาก็หยิบเอายาฟื้นฟูร่างกายออกมาจากมิติพกพาและค่อย ๆ ให้หมัวซานซานที่หมดสติกลืนมันลงไป

ถึงแม้ว่าตัวเขาจะไม่ได้สนใจจะเก็บยาประเภทนี้เอาไว้ก็จริง

แต่หลายครั้งที่เขาสามารถฆ่าผู้ปลุกพลังระดับผู้มีพรสวรรค์ได้ เขาก็จะมีโอกาสได้รับยาล้ำค่าเหล่านี้มาเป็นจำนวนมากด้วย ไม่เว้นแม้แต่ยาที่ช่วยฟื้นคืนชีพคนจากสภาพปางตายอีกมากด้วยเช่นกัน ดังนั้นเรื่องยาน่ะฉู่โม่วมีเป็นคลังแสงเลยละ

เห็นว่าหมัวซานซานกลืนยาเข้าไปแล้ว ฉู่โม่วก็ใช้อณูแห่งชีวิตช่วยละลายยาที่เข้าสู่ร่างกายให้เธอ รอจนกระทั่งยาออกฤทธิ์แล้วค่อยถอนหายใจโล่งอกอีกครั้ง

ฉู่โม่วและเฉินซีเวยค่อย ๆ พาเธอไปนอนพักในบริเวณใกล้เคียงจากนั้นก็นั่งรอจนกว่าหมัวซานซานจะฟื้นขึ้นมา

…

“ฉันยังไม่ตายเหรอ?”

ไม่รู้ว่านานขนาดไหน กว่าหมัวซานซานจะฟื้นขึ้นมาจากอาการทรุดหนักก่อนหน้า เธอลืมตาตื่นและหันมองรอบ ๆ ตัวทันที ภายในแววตาที่เพิ่งตื่นนั้นไร้ซึ่งความสะลึมสะลือ แต่เต็มไปด้วยความสงสัยแทน

จากเหตุการณ์ก่อนที่เธอจะสลบ เธอคิดว่าหลังจากที่สลบไปแล้ว เธอคงจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย

แต่ตอนนี้…

“จริงสิ… มีคนมาช่วยฉันนี่นา… แต่ใครกัน!”

ทันใดนั้น เธอก็คิดถึงร่างสองร่างที่เดินเข้ามาหาเธอก่อนที่เธอจะสลบไป ต้องเป็นฝีมือสองคนนั้นแน่ ๆ ที่ช่วยเธอเอาไว้จากสัตว์อสูร

“เธอตื่นแล้วเหรอ?”

เพียงแค่หมัวซานซานกำลังครุ่นคิด เสียงที่ฟังดูสุภาพอ่อนโยนก็กล่าวถามเธอขึ้นมา

เธอรีบหันมองตามเสียง

แล้วก็พบว่ามีร่างของชายที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตานั่งรออยู่

“นายคือ… ฉู่โม่ว?”

“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? นาย… ช่วยชีวิตฉันไว้เหรอ?”

หมัวซานซานเบิกตากว้าง ทันทีที่มั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นฉู่โม่วตัวจริงเสียงจริง เธอก็อดที่จะแสดงความดีใจออกมาไม่ได้

ด้วยความที่ไม่ได้เจอกันนาน

หญิงสาวพยายามฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นมา

“ใช่แล้ว ฉันกลับมาที่ฐานจินหลิงพอดีน่ะ แล้วก็เผอิญเจอเธอตกอยู่ในอันตราย ก็เลยเข้ามาช่วยไว้ก่อน”

ฉู่โม่วพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

พูดเช่นนั้นแล้ว ฉู่โม่วก็ครุ่นคิดอะไรบางอย่างราวกับว่าลืมพูดมันไป ดังนั้นเมื่อคิดได้แล้วเขาจึงพูดเสริม “อ๊ะ แล้วก็คนของเธอ ฉันช่วยไว้แล้วเหมือนกัน ตอนนี้พวกเขากำลังรักษาตัวเองกันอยู่อีกที่หนึ่ง อีกสักพักน่าจะมารวมตัวกับเธอแล้วละ”

“ขอบคุณนะ ฉู่โม่ว”

ได้ยินเช่นนั้นหมัวซานซานก็กล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงจริงใจ

“พวกเราเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว ไม่ต้องคิดมากหรอก”

ฉู่โม่วยังคงยิ้มให้

หมัวซานซานพยักหน้ารับรอยยิ้มนั้น ก่อนจะเหลือบมองไปยังเฉินซีเวยที่อยู่ข้าง ๆ ฉู่โม่ว เธอผู้นี้ยังคงงดงาม ทว่าสิ่งที่แปลกไปคือการที่เฉินซีเวยกอดแขนฉู่โม่วไว้ด้วยท่าทีสนิทชิดเชื้อ มันทำเอาเธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยเสียงตะกุกตะกัก “ฉู่โม่ว… นาย…”

“อ๋อ พวกเราแต่งงานกันแล้วน่ะ ครั้งนี้ที่กลับมาก็เพราะตั้งใจจะมาฮันนีมูนกันสักหน่อย”

เขาพูดตามตรง

“สวัสดีค่ะ คุณหนูหมัว”

เฉินซีเวยเองก็กล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

“อะ…เอ่อ… สวัสดีค่ะ”

หลังจากที่ได้ยินฉู่โม่วพูดแนะนำ หมัวซานซานก็รู้สึก ‘หนักอึ้ง’ ขึ้นมาในหัว ราวกับเธอสูญเสียความสามารถในการนึกคิดไปชั่วขณะ

ภายในใจของหญิงสาวในตอนนี้ เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายได้ยากมาก ๆ

ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดี

ฉู่โม่วที่ไม่รู้ว่าหมัวซานซานกำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อเขาเห็นเธอนิ่งไป ด้วยความสงสัยเขาจึงถามขึ้นมาทันที “ซานซาน ทำไมเธอถึงมาอยู่ในที่ที่อันตรายแบบนี้ล่ะ?”

“เรื่องมัน… เอ่อ… ยาวน่ะ”

เธอเรียกสติกลับมาอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้อีกฝ่ายฟัง

ภายหลังจากที่ได้ยินดังนั้นแล้ว ฉู่โม่วก็เข้าใจ

เขาและหมัวซานซานนั่งคุยกันอีกพักใหญ่ ๆ

หลังจากที่ได้คุยกันแล้ว หมัวซานซานก็ได้ถามสถานการณ์ของฉู่โม่วที่ได้ไปอยู่ที่สุดยอดฐานจงไห่ ซึ่งแน่นอนว่าฉู่โม่วไม่ได้ปิดบังอะไรทั้งสิ้น

ถึงแม้ว่าฉู่โม่วจะบอกว่าตนไม่ได้พบเจออะไรเป็นพิเศษ

แต่ด้วยการเล่าเรื่องแบบสบาย ๆ ตามสไตล์ฉู่โม่วนั้นเอง มันก็ทำให้หมัวซานซานรู้สึกอิจฉาขึ้นมาในใจ

เวลาล่วงเลยมาสักพัก

เธอตัดสินใจที่จะถามเรื่องขั้นของฉู่โม่วในปัจจุบัน และเมื่อรู้ว่าเขาขึ้นเป็นราชันย์ยุทธ์ได้แล้ว หัวใจของเธอก็แทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ

ย้อนกลับไปยังตอนที่เธอและเขาพบกันครั้งแรก

พวกเขาก็พบว่ามีผู้คนมากมายอยู่ที่นี่ ผู้ปลุกพลังมากมายเดินเข้าออกที่นี่กันแทบตลอดเวลา ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ไม่น้อยหน้าใครเลยด้วย ผู้ปลุกพลังภายในนี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นปรมาจารย์ยุทธ์

แม้ว่าฉู่โม่วจะอยู่ในส่วนลึกที่สุดของตำหนักลับแห่งสวรรค์ เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพลังที่สูงถึงขั้นนายพลเมืองและจ้าวยุทธ์ปะปนอยู่ภายในกลุ่มคนเหล่านี้ด้วย

สิ่งเหล่านี้ทำให้ฉู่โม่วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

เขามีผู้ปลุกพลังมากมายอยู่ภายใต้ชื่อของตำหนักลับแห่งสวรรค์

นั่นแสดงว่าที่นี่ไม่ได้เสื่อมโทรมลงเลยหลังจากที่เขาจากไป กลับกันมันยังรุ่งเรืองมากขึ้นกว่าแต่ก่อนด้วย

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะชื่อเสียงที่หลงเหลือของเขา รวมถึงที่นี่ไม่โดนพันธมิตรหอการค้าหยกแก้วและสามตระกูลใหญ่คอยกดดัน เลยไม่มีปัญหาอะไรให้น่าห่วง แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูเหมือนว่าความพยายามของช่ายเฟิงเองก็ไม่สามารถมองข้ามได้

คิดได้ดังนั้น

เขาก็ตัดสินใจปล่อยกลิ่นอายบางส่วนออกไป

จากส่วนที่ลึกที่สุดของตำหนักลับแห่งสวรรค์ กลิ่นอายความแข็งแกร่งระดับราชันยุทธ์ได้กลายเป็นเปลวเพลิงที่กระตุ้นให้ระบบรักษาความปลอดภัยในร่างมนุษย์ตื่นขึ้นมาและพุ่งทะยานไปบนฟากฟ้า

“ใครกัน! ใครบังอาจกล้ามาสอดส่องตำหนักลับแห่งสวรรค์ที่ฉันปกปักษ์รักษาอยู่กัน!”

เสียงที่เข้มแข็งและหนักแน่นนั้นดังไปทั่วชั้นฟ้า

“นั่น… เสียงของผู้อาวุโสสวี่!”

“ศัตรูที่ทำให้ท่านผู้อาวุโสสวี่ตื่นได้!”

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

“หรือว่าพวกเราถูกโจมตีเหรอ!?”

ภายในส่วนอื่น ๆ ของตำหนักลับแห่งสวรรค์ เหล่าผู้ปลุกพลังมากมายต่างรีบไถ่ถามกันหลังจากที่เขาได้ยินเสียงนั้น

การป้องกันภัยกำลังเริ่มต้นขึ้น

และบริเวณด้านนอกประตู

ฉู่โม่วแหงนหน้ามองร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศ และอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าตกใจออกมา

ไม่ได้พบเจอกันเสียนาน

สวี่ชวนได้กลายเป็นจ้าวยุทธ์แล้วจริง ๆ ด้วย!

ยิ่งไปกว่านั้น

คนคนนี้ไม่ได้ทิ้งตำหนักลับแห่งสวรรค์ไป แต่ได้ทำการปกปักษ์รักษาตามที่เขาสัญญาไว้อย่างมั่นคง

“ท่านผู้อาวุโสสวี่ สบายดีสินะครับ!”

คิดได้เช่นนั้น ฉู่โม่วก็พูดทักทายเสียงดัง

เมื่อได้ยินเสียงทักทาย

สวี่ชวนที่ลอยอยู่กลางอากาศก็หันมองตามเสียง

เมื่อเขาเห็นว่าต้นเสียงนั้นเป็นฉู่โม่ว ชายผู้นี้ก็ผงะไปครู่หนึ่ง สีหน้าเขาเปลี่ยนไปในพริบตาจากดุดันเป็นตื่นเต้น “ท่านเจ้าตำหนัก!”