ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 349

บทที่ 349 ผู้ปลุกพลังผู้เกรี้ยวกราดแห่งเกาะซากุระ และ กลับสู่ฐานจงไห่!

ในการออกสำรวจของฉู่โม่วครั้งนี้

แรกเริ่มเดิมที เขาออกสำรวจเขตแดนลับกับราชันย์เทพยุทธ์เหมันต์เยือกแข็งและได้รับสมบัติ รวมไปถึงของล้ำค่าที่ตกทอดจากสำนักวิถีอากาศมาอย่างมากมาย อีกทั้งยังได้ฝึกกระบวนท่าลับเบิกนภา ซึ่งสามารถเปิดสวรรค์และโลกได้ภายในฝ่ามือเดียว

ต่อมา เขาจัดการกับต้นซากุระสวรรค์และรีดเค้นน้ำเลี้ยงของมัน สิ่งที่ทำให้พลังพรสวรรค์ของเขาก้าวหน้าไปประหนึ่งพลิกฟ้ากลับแผ่นดิน

สำหรับฉู่โม่วในตอนนี้

หากเทียบกับเมื่อก่อน ก็ต้องบอกว่าแตกต่างจากเดิมอย่างมาก

‘ออกจากบ้านมานานมาแล้ว ได้เวลากลับแล้วสินะ!’

‘แค่ทำใจให้สบาย และก้าวข้ามขีดจำกัดด้วยพลังกายภาพล้านพลังมังกร!’

คิดได้เช่นนั้น

ฉู่โม่วสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะหยัดตัวขึ้น

หลักจากเดินออกมาจากถ้ำ เขายังจำทิศทางของสุดยอดฐานจงไห่ได้ดี ฉู่โม่วพาตัวเองลอยขึ้นไปเหนืออากาศ ก่อนจะหายลับไปจากที่แห่งนั้น

…

เมื่อฉู่โม่วกลับไปถึงสุดยอดฐานจงไห่

ในยามนั้น บนเกาะซากุระบังเกิดพายุปั่นป่วนขึ้นเพราะต้นซากุระสวรรค์หายไป

ผู้ปลุกพลังภายในฐานบางคนที่ยังเหลือรอด เร่งเดินทางไปยังฐานที่มั่นโดยรอบเพื่อกระจายข่าว

ครั้นเมื่อเหล่าราชันย์เทพยุทธ์ได้ทราบเรื่องก็ต่างมีท่าทีวิตก

ต้นซากุระนั้นเป็นสมบัติวิเศษ และเป็นปัจจัยสำคัญในการอยู่รอดของผู้ปลุกพลังทุกคนบนเกาะซากุระ มันช่วยให้พวกเขามีพัฒนาการที่รวดเร็วยิ่งขึ้นท่ามกลางอันตรายจากทะเลที่โอบล้อม

ทว่าตอนนี้

ต้นซากุระได้หายไปแล้ว!

สำหรับผู้ปลุกพลังบนเกาะซากุระ สิ่งนี้เรียกได้ว่าเป็นหายนะที่แท้จริง!

“เมื่อกี้บอกว่าไงนะ?!”

ณ สุดยอดฐานเมอิโกะ

ชายผู้เป็นราชันย์เทพยุทธ์ระดับ 9 ดาวทรุดนั่ง หลังจากได้รับรายงาน สีหน้าของเขาจากที่สงบนิ่งพลันซีดเผือด

“ผู้อาวุโสคาซึโอะ ยากิว!”

เห็นเช่นนั้น ผู้ปลุกพลังระดับราชันย์เทพยุทธ์ทั่วไปทั้งสองคนต่างรีบรุดเข้าไปประคองแขน!

“ฉันอยากอยู่คนเดียว!”

ราชันย์เทพยุทธ์ระดับ 9 ดาว คาซึโอะ ยากิวแทบประคองตัวเองไว้ไม่อยู่ ดวงหน้าไร้สีสันของเขาเด่นชัด “ไปซะ!”

“ส่งสาสน์ไปถึงผู้ปลุกพลังระดับราชันย์เทพยุทธ์ทุกคนบนเกาะ ให้พวกเขาไปที่ฐานซากุระทันที!”

“และอีกเรื่องหนึ่ง…”

“ส่งข้อความถึงท่านโทโยโตมิ อิตโต้ ขอให้เขากลับมาพร้อมราชันย์เทพยุทธ์ทั้งหมดทันที!”

โทโยโตมิ อิตโต้เป็นราชันย์เทพยุทธ์ระดับ 9 ดาวที่อาวุโสที่สุด ตอนนี้เขากำลังนำกลุ่มคนออกสำรวจเขตแดนลับ

“ครับ”

ผู้รับคำสั่งรู้ดีถึงความร้ายแรงของสถานการณ์เบื้องหน้า พวกเขาทั้งสองจึงรีบทำตามคำบัญชาโดยไม่รอช้า

หลังจากที่พวกเขาออกไป

คาซูโอะ ยากิวยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เนิ่นนานกว่าสติสัมปชัญญะที่กระเจิงไปจะกลับคืนสู่จิตใจ

ครู่หนึ่งใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยโทสะเดือดดาล หากไม่นานก็เหลือเพียงความตระหนก พลางกระซิบกับตัวเองอย่างแผ่วเบา “วันเวลาที่พระเจ้าได้ประทานต้นซากุระมาให้เกาะแห่งนี้… มันจบลงแล้วอย่างนั้นเหรอ!”

…

หลังจากผ่านไปครึ่งวัน

ราชันย์เทพยุทธ์ทุกคนบนเกาะซากุระรับรู้ถึงข่าวคราว พวกเขารุดหน้ามายังฐานซากุระทันที

แม้แต่กลุ่มของโทโยโตมิ อิตโต้ก็กลับมาทั้งหมด

ดังนั้นแล้ว ในยามนี้ที่นี่จึงเต็มไปด้วยราชันย์เทพยุทธ์จำนวนมากกว่าร้อยห้าสิบคนกำลังรวมตัวกัน

ครั้นเมื่อพวกเขาทอดมองไปยังฐานซากุระที่หลงเหลือเพียงซากปรักหักพัง ดวงตานับร้อยคู่มีเพียงความเศร้าโศกยากจะเอ่ย

“ต้นซากุระสวรรค์หายไป!”

“ใคร! ใครมันกล้าขโมยสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเราไป!”

บรรดาราชันย์เทพยุทธ์เริ่มจับกลุ่มคุยกัน

สำหรับโทโยโตมิ อิตโต้ เขาจ้องมองร่างจำแลงนั่นไม่วางตา นัยน์ตาขึ้นสีแดงก่ำคล้ายสลักภาพชายผู้นั้นลงในความคั่งแค้น

ไม่นานจากนั้น

เขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า “พวกคุณทุกคน ตอนนี้ทุกคนก็ได้รู้แล้วว่าหน้าตาของไอ้สารเลวนี่เป็นยังไง ไม่ว่ามันจะเป็นใครมาจากไหน เราจะตามหามันให้เจอจงได้!”

“ครับ”

เหล่าราชันย์เทพยุทธ์พยักหน้าพร้อมเพรียงกัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง

พวกเขาต่างแยกย้ายกันเพื่อทำตามเป้าหมาย

ถึงอย่างนั้น ความพยายามของพวกเขาเห็นทีจะไร้ประโยชน์

เนื่องจากในขณะที่พวกเขากำลังปูพรมค้นหา ฉู่โม่วก็ได้ข้ามทะเลและกลับมาถึงชายฝั่งแล้ว

หลังจากข้ามแนวป้องกันชายฝั่ง ฉู่โม่วไม่ได้หยุดพัก เขาเดินทางต่อเนื่องครึ่งชั่วโมงจนมาถึงสุดยอดฐานจงไห่

การเดินทางนี้กินเวลาถึงครึ่งปี

เมื่อเห็นสุดยอดฐานอีกครั้ง ฉู่โม่วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ฉู่โม่วกลับถึงคฤหาสน์ในย่านรุ่งอรุณด้วยระยะเวลาที่ไม่ช้านัก

ทันทีที่สาวเท้าเข้าไปในบ้าน

เขามองเห็นเฉินซีเวยกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ภายในห้องนั่งเล่น

ภาพของสตรีดวงหน้างดงามนั่งเพียงลำพังสะท้อนสู่ห้วงจิต ช่างสงบเงียบและเดียวดาย ประหนึ่งดอกบัวหิมะชูช่อโดดเดี่ยวกลางหุบเขา อ้างว้างและเหน็บหนาวเกินพรรณนา

ยิ่งสามีทำเรื่องเลวร้าย สวรรค์ยิ่งบันดาลให้ภริยาทุกข์ทน

ตอนนั้นเอง เฉินซีเวยได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว เธอเอี้ยวศีรษะไปตามสัญชาตญาณ ครั้นเห็นว่าเบื้องหน้าคือฉู่โม่ว รอยยิ้มน้อย ๆ ก็ผลิบนใบหน้าสะสวย

…

…