ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 53
บทที่ 53 ความเกรี้ยวกราดของพญาหงส์ปีกทองคำ!
พวกมันเป็นฝูงสัตว์อสูรเช่นเดิมด้วยพละกำลังเทียบเท่าเดิม
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับมนุษย์คนนี้ พวกมันกลับสู้ไม่ได้เลยงั้นเหรอ?!
มันเป็นใครกันแน่?!
ทำไมจู่ ๆ ถึงมาฆ่าสัตว์อสูรทุกตัวที่นี่?!
เหล่าสัตว์อสูรต่างตกตะลึง
แต่ฉู่โม่วก็ยังไม่หยุด
เขาพุ่งตรงเข้าไปกลางฝูงอสูร พรสวรรค์ธาตุสายฟ้าถูกกระตุ้นสูงขึ้นพร้อมกระบี่วายุอสนีบาต ปรากฏรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวราวกับนรกภูมิแพร่กระจายออกมา
เลือดและอณูแห่งชีวิตในร่างกายเดือดพล่าน ฉู่โม่วกวัดแกว่งกระบี่อย่างไม่ยั้งมือ!
คมกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวถูกฟาดฟันออกไป เหล่าสัตว์อสูรถูกตัดหัวตัวแล้วตัวเล่าโดยไม่อาจต้านทานได้
ในพริบตาเดียว สัตว์อสูรหลายสิบตัวก็ได้รับบาดเจ็บหนักและถูกสังหาร
จนถึงตอนนี้
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเลือดทั่วทั้งอากาศ สัตว์อสูรตัวอื่น ๆ ก็แผดเสียงดังลั่น
“ศัตรูบุก!”
“ศัตรูบุก!”
“มนุษย์คนนี้บ้าไปแล้ว ฆ่ามัน ฆ่ามัน!”
“ไปกันเถอะ! ต้องรีบไปฆ่ามัน!”
เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยจิตสังหารแพร่กระจายไปทั่วทั้งเทือกเขา
สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนส่งเสียงคำรามและมุ่งหน้ามายังฉู่โม่ว!
แรงกดดันของพวกมันหนักแน่นจนแม้แต่สภาพอากาศก็เปลี่ยนแปลงไป ลมและสายฝนที่สงบลงแล้วเริ่มกลับมาโหมกระหน่ำอีกครั้ง
กระแสลมผันผวน ห่าฝนเทลงมาจนท้องฟ้ามืดครึ้มยิ่งกว่าเดิม
พลังของพวกมันช่างน่าเกรงขามจริง ๆ!
แต่ฉู่โม่วไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย…
แม้ว่าจะมีสัตว์อสูรจำนวนมากและแทบทุกตัวก็แข็งแกร่ง แต่ในสายตาของฉู่โม่ว พวกมันเป็นแค่ฝูงสัตว์อสูรทั่วไปเท่านั้น
ช่วงที่ผ่านมา ชายหนุ่มถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้มีฝีมือมากมาย แม้กระทั่งปรมาจารย์ยุทธ์ก็ไม่ทำให้เขาหวาดกลัวที่จะหยิบกระบี่ออกมาต่อสู้
ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์อสูรพวกนี้ยังถูกเขตแดนลับจำกัดพละกำลังเอาไว้อีกไม่ใช่หรอกหรือ?
ผลก็เหมือนเดิม
ตราบใดที่ความสามารถของพวกมันไม่เปลี่ยนไป
ไม่ว่าจะมีจำนวนมากเท่าไรก็ไร้ประโยชน์!
โดยเฉพาะกระบี่วายุอสนีบาตของเขาที่เหมาะสมกับการต่อสู้เป็นกลุ่มมากที่สุด ทำให้การสังหารอสูรเหล่านี้ได้ผลลัพธ์น่าพึงพอใจยิ่งขึ้นไปอีก!
ฉู่โม่วไม่ได้แค่พวกดีแต่ท่า
สองฝ่ายกำลังจะปะทะกัน เหล่าสัตว์อสูรเริ่มใช้กระบวนท่าในขณะที่กระบี่ถูกเงื้อสูงขึ้น ก่อนกระบี่วายุอสนีบาตจะปรากฏให้เห็นในทันใด
มันกวาดล้างทุกสิ่งอย่างราวกับสายลมกระโชก
ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีแต่เลือดสาดกระเซ็น!
ณ ตอนนี้
ทันทีที่แสงกระบี่สว่างวาบ สัตว์อสูรที่อยู่ใกล้ที่สุดก็กระเด็นออกไป! เลือดหลั่งไหลเจิ่งนองปะปนไปกับสายฝนบนพื้นดิน…
ฉู่โม่วไม่หยุดพักแม้แต่น้อย เขายังคงโจมตีอย่างต่อเนื่อง จนไม่ว่าผ่านไปที่ใดก็จะเห็นซากศพและเลือดทั่วทุกหนแห่ง
“มนุษย์ ตายซะ!”
สัตว์อสูรเจ็ดถึงแปดตัวพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
พวกมันล้วนดูอัปลักษณ์
ใบหน้าของฉู่โม่วไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เขาหันไปพร้อมแสงสว่างเย็นยะเยือกบนคมกระบี่ที่ลอยออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า!
หลายชีวิตต้องร่วงลงกับพื้นและไม่อาจส่งเสียงใดได้อีก
…
ตู้ม!
ระเบิดสายฟ้าทำให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนสว่างจ้า
ลึกเข้าไปในภูเขา
พญาหงส์ปีกทองคำยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขา …ฟังเสียงสายฟ้าคำรามด้วยความไม่สบายใจ
“ราชาหมาป่าสวรรค์ยังไม่กลับมาอีกเหรอ?”
มันอดถามด้วยความอัดอั้นใจไม่ได้
“ยังเลย!”
อสูรร่างยักษ์ข้างกายตอบ “ข้าส่งคนออกไปตามหาแล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครกลับมา”
“แปลว่า… ตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราวของราชาหมาป่าสวรรค์เลยเหรอ?”
พญาหงส์ปีกทองถามพร้อมขมวดคิ้วแน่น
“ใช่…”
สัตว์อสูรร่างยักษ์พยักหน้า
ครืน…
สายลมกระโชก และเม็ดฝนเม็ดใหญ่ตกลงมาราวกับเมล็ดถั่ว
เมื่อเหลือบไปเห็นกระบี่เล่มยาวที่ถูกกวัดแกว่งจนดูทับซ้อนกันราวกับตาข่าย
อสูรทุกตัวก็ไม่มีแม้แต่กำลังที่จะต่อต้าน พวกมันถูกตัดหัวตัวแล้วตัวเล่า
ช่วงเวลานี้เอง
เสียงกรีดร้องดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน
หลังจากที่เข่นฆ่าเหล่าสัตว์อสูร ฉู่โม่วก็ยังไม่ยอมรามือ และใช้ย่างก้าวหมอกควันอีกครั้ง
หากมองดูจากมุมสูง
จะเห็นร่างหนึ่งที่อาบไปด้วยม่านลำแสงกระบี่ที่เคลื่อนผ่านเทือกเขาไปอย่างรวดเร็ว
ในพายุฝนมีเลือดสาดกระเซ็นทุกหนแห่ง
ซากสัตว์อสูรนับไม่ถ้วนร่วงลงไปกองกับพื้น
ในเวลาไม่นาน ฉู่โม่วก็กำจัดฝูงสัตว์อสูรที่นี่จนหายไปจนเกือบหมด
แม้ว่าจะยังมีสัตว์อสูรบางตัวรอดไปได้ พวกมันก็ล้วนหวาดกลัวจนตัวตาย!
“ไอ้มนุษย์ชั้นต่ำ!”
ตอนนั้นเอง เสียงตะโกนลั่นพลันดังมาจากส่วนลึกของเทือกเขา
ตอนที่เสียงนั้นดังขึ้น มันยังอยู่ไกลออกไป
แต่เมื่อเสียงสิ้นลง พญาหงส์ปีกทองคำก็คำรามลั่นและกางปีกออกบดบังท้องฟ้าและดวงอาทิตย์
เมื่อมันมาถึง
ก็ต้องเห็นซากเห็นศพมากมายก่ายกองอยู่บนพื้นดิน สายตาอันเฉียบคมของมันพลันกลายเป็นสีแดง
หัวใจของพญาหงส์ปีกทองคำตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม!
สัตว์อสูรหลายร้อยตัวภายในการดูแลของมันล้วนมีศักยภาพ
หากเข้ามาในเขตแดนลับ พวกมันก็สามารถพัฒนาขึ้นไปยังระดับสูงได้อย่างรวดเร็ว
ด้วยการบัญชาการสัตว์อสูรเหล่านี้
มันเคยคิดว่าจะสามารถคว้าพื้นที่ของโลกภายนอกอันไพศาลมาอยู่ในครอบครองได้!
แต่ในตอนนี้…
พวกมันล้วนถูกสังหารโดยมนุษย์แปลกหน้าคนหนึ่ง!
“ฆ่ามัน!”
“ฉันจะฆ่าแก!”
“ถ้าไม่ถลกหนังแกออกมาก็ไม่สาแก่ใจข้าหรอก!”
นัยน์ตาของพญาหงส์ปีกทองคำวาวโรจน์กลายเป็นสีแดงฉานยามส่งเสียงคำรามเสียงดังสนั่น
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบกลืนกินพรสวรรค์