ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 54
บทที่ 54 กระบี่ไร้เทียมทาน!
ด้วยคำสั่งของพญาหงส์ทอง
เสียงของการเข่นฆ่าดังขึ้นอีกครั้งจากทั่วทุกสารทิศ
เพียงแต่คราวนี้มันดูแผ่ขยายเป็นวงกว้างกว่าเก่า
อย่างไรแล้ว
เหล่าอสูรก็ถูกฉู่โม่วกวาดล้างไปจนเกือบหมด จนเหลือสัตว์อสูรอยู่ไม่มากแล้วในตอนนี้
“มาได้ถูกเวลาจริง ๆ!”
เมื่อเผชิญหน้ากับเหล่าสัตว์อสูร ฉู่โม่วก็ไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย ชายหนุ่มกลับผิวปากออกมาเสียอย่างนั้น
สีหน้าของเขาดูรื่นเริง
ความสนุกในการต่อสู้เช่นนี้ช่วยให้ฉู่โม่วสั่งสมประสบการณ์ได้อย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มกวัดแกว่งกระบี่ไปมาโดยมีสายฟ้าแล่นแปลบปลาบออกมาจากมือซ้ายเป็นครั้งคราว เขาโจมตีที่จุดอ่อนภายนอกขณะฟาดฟันเหล่าสัตว์อสูร
เมื่อใช้พรสวรรค์ผสานกับวิชากระบี่เช่นนี้ ไม่ว่าเขาผ่านไปที่ใดก็จะมีศพอสูรเกลื่อนกลาด
หากการเข่นฆ่าเช่นนี้เกิดขึ้นกับผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป ใครเห็นก็คงเข่าทรุดลงไปบนพื้นด้วยความหวาดผวาแล้ว
เหล่าสัตว์อสูรนั้นดุร้ายตามธรรมชาติ แม้ว่าจะมีสติปัญญาและความคิดเป็นของตัวเองแล้ว พวกมันก็ยังอาศัยอยู่ในป่าที่เต็มไปด้วยการต่อสู้กันเองอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นแล้ว การสังหารเข่นฆ่าของฉู่โม่วจึงไม่ทำให้พวกมันหวาดกลัวนัก ซ้ำร้ายยังปลุกความกล้าในใจจนเหยียบย่ำซากศพของพวกเดียวกันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มพร้อมดวงตาสีแดงฉานอีกด้วย
ในชั่วขณะนี้ ซากเนื้อและกระดูกที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นดินผสมกับน้ำฝน จนกลายเป็นแม่น้ำโลหิตที่น่าสะพรึงกลัว
เมื่อกรงเล็บอันแหลมคมตรงเข้ามาหา ฉู่โม่วก็ใช้ย่างก้าวหมอกควัน ร่างของเขาราวกับผีสางและเคลื่อนก้าวไปโผล่อีกจุดหนึ่งห่างออกไปหลายเมตรได้ในทันที กรงเล็บสัตว์อสูรนั้นผ่านหน้าเขาไป และก่อนที่เจ้าของจะได้ดึงมันกลับไป ฉู่โม่วก็ฟันกระบี่สวนไปแล้ว!
“อ๊ากกกก!”
กรงเล็บแตกกระจาย
แต่กระบี่ของฉู่โม่วกลับไม่มีร่องรอยขีดข่วนและยังคงฟาดฟันต่อไป เสียง ‘ฉับ’ ดังขึ้น ก่อนร่างกายของอสูรพยัคฆ์ตัวนั้นจะแข็งทื่อและหัวหลุดจากบ่าทันที
เลือดสาดกระจายพร้อมร่างที่ล้มลงบนพื้นดิน
“ราชาพยัคฆ์!”
สัตว์อสูรทั้งหลายตะโกนลั่นด้วยความตกตะลึง
เมื่อเห็นว่าฉู่โม่วตัดหัวของราชาพยัคฆ์ได้ภายในการโจมตีเดียว เหล่าสัตว์อสูรก็อดหวาดผวาไม่ได้ ถึงจะไม่กลัวตาย แต่พวกมันยังไม่อยากตายอย่างสูญเปล่า
ผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์คนนี้ทรงพลังจนแม้แต่ราชาพยัคฆ์ยังต้านทานการโจมตีเพียงครั้งเดียวไม่ได้! แล้วพวกมันจะจัดการเขาได้อย่างไร?
ตอนนี้หลายตัวเริ่มถอยทัพแล้ว
แต่เสียงของพญาหงส์ทองก็ดังมาจากด้านหลัง จนสัตว์อสูรเหล่านี้ได้แต่เก็บงำความกลัวไว้และจำใจมุ่งหน้าต่อไป!
“ใจกล้าและไม่กลัวตายจนเหนือความคาดหมายจริง ๆ!”
“แต่โชคไม่ดีเท่าไหร่นะ…”
“เพราะมันไร้ประโยชน์!”
ฉู่โม่วกินยาเข้าไปเพื่อฟื้นคืนความแข็งแกร่งและอณูแห่งชีวิตกลับมา ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าไปกลางฝูงอสูรอีกครั้ง!
พายุฝนฟ้าคะนองยังคงดำเนินต่อไป
สายฝนเจิ่งนองบนพื้นดินสูงถึงข้อเท้าแล้ว แม้ว่าฝนจะยังตกอย่างต่อเนื่อง แต่โลหิตมากมายก็ย้อมให้น้ำเจิ่งนองกลายเป็นสีแดง
แม้ว่าจะมีฝนตกห่าใหญ่ กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งก็ยากที่จะจางหายไปในระยะเวลาอันสั้น
เขาเงื้อกระบี่ขึ้นสะท้อนแสงสว่างวาบ และสังหารอสูรราวสิบตัวกำลังตรงเข้ามา!
ฉู่โม่วเงยหน้าขึ้น ก่อนจะพบว่าเหลือสัตว์อสูรบนภูเขาเพียงไม่กี่สิบตัวเท่านั้น
และท้ายที่สุด
เขาก็สังเกตเห็นพญาหงส์ที่ปกคลุมไปด้วยขนสีทองจับจ้องเขม็งมาจากมุมสุง
‘นั่นคงจะเป็นพญาหงส์ทองสินะ!’
‘ตั้งใจจะหาจุดอ่อนแล้วค่อยฆ่าฉันทีเดียว!’
‘แต่…’
‘ถ้าคิดจะฆ่าฉัน ฉันก็จะฆ่ามันเหมือนกัน!’
ฉู่โม่วหรี่ตาลง เขาไม่สนใจสัตว์อสูรโดยรอบ และพุ่งตรงไปหาพญาหงส์ทองทันที!!
‘บ้าดีเดือดนัก ข้ายังไม่ทันออกตัวก็กล้ามาหาเองถึงที่!’
‘หลังจากฆ่าแกเสร็จ ข้าจะฉีกทึ้งกระดูกของเจ้าออกมาให้สาแก่ใจ!’
พญาหงส์ทองโกรธจัดก่อนกางปีกสยาย และพุ่งตรงเข้ามาหาฉู่โม่วพร้อมส่งเสียงร้องลั่น
แววตาของมันดุร้ายและเฉียบคม จะงอยปากเปล่งประกายแสงเย็นเยียบ…
ความเร็วในการบินของมันรวดเร็วอย่างถึงที่สุด ขณะที่บินพวกมันจะส่งเสียงร้องจนกระทั่งอากาศถูกแหวกออกเพราะไม่อาจต้านทานพลังของมันได้
ไม่ต้องสงสัยเลยสักนิด
หากโดนปีกนั้นเข้า ร่างกายของฉู่โม่วคงได้ขาดเป็นชิ้น ๆ อย่างแน่นอน!!
มันทรงพลังจนแม้แต่ผู้ปลุกพลังขั้นจอมยุทธ์ต้องตกตะลึง และคงต้องรีบหลบหลีกปีกคู่นั้นและไม่กล้าเสี่ยงแม้แต่น้อย!
ทว่าฉู่โม่วกลับนิ่งเฉย…
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพญาหงส์ทอง ชายหนุ่มไม่ได้หลบหลีกหรือถอยหนี แต่กลับก้าวไปข้างหน้า
เลือดกับพลังในร่างกายพลุ่งพล่าน อณูแห่งชีวิตและพรสวรรค์ธาตุสายฟ้าไหลเวียนพร้อมเสียงร่ำร้อง
ตู้ม!
ธาตุสายฟ้าระเบิดออกมาทันที พลังที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวถูกส่งผ่านไปยังกระบี่ที่ถูกฟันออกไป!
ชิ้ง!
พืชพรรณที่เคยมีชีวิตชีวาในรัศมีหลายสิบเมตรกลายเป็นผุยผงทันที
พื้นดินและก้อนหินโดยรอบระเบิดและกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันใด!
ตอนนั้นเอง ลำแสงกระบี่พลันพุ่งเข้าไปในสายตาของผู้สังเกตการณ์ราวกับว่ามีแสงระเบิดออกมา!
ตอนนี้
พายุฝนเริ่มซาลง และสายลมโบกเบา
ไม่มีแม้กระทั่งแสงสายฟ้า จนทุกคนมองเห็นเพียงความมืดมิดเท่านั้น
ความมืดปกคลุมโลกทั้งใบ!
เมื่อเผชิญหน้ากับลำแสงกระบี่ที่ดูราวกับสร้างขึ้นจากพลังของพระเจ้า สีหน้าของพญาหงส์ทองพลันฉายแววตื่นตะลึง มันเงื้อกรงเล็บทั้งสองขึ้นตามสัญชาตญาณเพื่อทำลายพลังของกระบี่อย่างก่อนหน้านี้
แต่…
พลังปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งไร้เทียมทานและเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่จะบดขยี้ทุกสิ่ง ด้วยพละกำลังไร้ที่สิ้นสุดราวกับภูเขาทั้งลูก ….กรงเล็บเพียงคู่เดียวของเขาจะทำลายมันได้อย่างไร?
“หยุดไม่ได้!”
ไม่รู้ว่าทำไม
ความคิดนั้นพลันแล่นเข้ามาในหัวของพญาหงส์ทอง
มันปลุกพลังเหนือธรรมชาติแต่กำเนิดขึ้นมาและมั่นใจในกรงเล็บอันแหลมคมของตัวเองเสมอมา
มันทำลายได้แม้แต่อุกกาบาตจากนอกโลกทั้งลูก
แต่ ณ วินาทีนี้…
เมื่อเผชิญหน้ากับกระบี่เล่มนั้น
มันก็รู้สึกได้อย่างเดียวว่าตนเองไม่อาจสกัดกั้นอีกฝ่ายได้!
เป็นไปได้ยังไงกัน?!
อย่าว่าแต่จะคิดเลย แค่จะตกตะลึงตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว
ลำแสงกระบี่มาจ่ออยู่ตรงหน้า เต็มสองตามันแล้ว!
เมื่อเผชิญหน้ากับแสงสว่างวาบเช่นนี้
พญาหงส์ทองก็เผลอหลับตาลง!
มันไม่อยากเห็น!
ไม่กล้ามอง!
อย่าว่าแต่มันเลย กระทั่งสัตว์อสูรทั้งหลายที่เฝ้าดูอยู่ก็โซซัดโซเซและเผลอหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว!
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบกลืนกินพรสวรรค์