ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 544
บทที่ 544 ฆ่าอัจฉริยะอันดับสองของเผ่าพันธุ์มนุษย์วิหค ตายไปซะให้หมด!
‘ต้องหลบ!’
‘ไม่งั้นตายแน่!’
ความคิดนี้พลันเข้ามาในความคิดและตั้งใจที่จะหลบหลีกทันที
แต่เมื่อเริ่มไหลเวียนเลือดและพลังปราณ เขาก็ต้องหวาดผวาเมื่อพบว่าพื้นที่โดยรอบถูกผนึกเอาไว้ด้วยแรงกดดันจากหอกและไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย!
“ไม่นะ!!!”
เมื่อเห็นว่าหอกกำลังจะแทงทะลุตัวเอง อัจฉริยะเผ่ามนุษย์วิหคก็เผยสีหน้าสิ้นหวังออกมา
ในตอนนั้นเอง
ตูม!
แสงสีเหลืองอร่ามโจมตีหอกเล่มนั้นโดยตรง เมื่อทั้งสองฝ่ายปะทะกัน หอกก็กระเด็นขึ้นไปในอากาศ จนอัจฉริยะพั่วซานต้องก้าวถอยหลังไปด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว
ฉู่โม่วผู้รับชมการต่อสู้อยู่ไกลออกไปเองก็ต้องเพ่งมองขึ้นมา
ชายหนุ่มพบว่าผู้ปลุกพลังที่ป้องกันการโจมตีของเทียมเทพพั่วซานถูกเขาสังหารภายในการโจมตีเพียงครั้งเดียว แต่เพราะสมบัติบางอย่าง อัจฉริยะลำดับที่สองแห่งเผ่ามนุษย์วิหคก็ฟื้นคืนชีพกลับมาอีกครั้ง
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย เขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด
แต่ในตอนนี้ อัจฉริยะลำดับที่สองแห่งเผ่ามนุษย์วิหคกลับสำแดงพละกำลังที่แข็งแกร่งออกมา เมื่อเห็นปีกคู่ใหญ่และแสงศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงกลัวแพร่กระจายออกมารอบร่างกาย เขาก็ดูราวกับเทวดาผู้สูงส่ง
“พั่วซาน แกอยากจะฆ่าฉัน ผู้ถูกเลือกจากสวรรค์แห่งเผ่ามนุษย์วิหคงั้นเหรอ?!”
เขาตะโกนอย่างเยือกเย็น
เมื่อได้ยินดังนั้น อัจฉริยะพั่วซานก็กล่าวอย่างเหยียดหยาม “ถ้าโม่ซางว่าอย่างนั้น ฉันก็คงต้องกลัวบ้าง ส่วนแก โม่เจ๋อ… แกเพิ่งจะแพ้ผู้ทรงพลังจากเผ่าพันธุ์มนุษย์ของฉัน ยังกล้าทำเป็นปากเก่งอีกเหรอ?!”
“ตายซะ!”
เมื่อพูดจบ
อัจฉริยะพั่วซานก็เคลื่อนไหว หอกพุ่งออกไปหาโม่เจ๋อพร้อมแสงศักดิ์สิทธิ์เรืองรอง มันเต็มไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ที่น่าสะพรึงกลัวและพุ่งตรงไปยังตำแหน่งของโม่เจ๋อ
“แก…”
โม่เจ๋อโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี
เขาต้องอับอายที่พ่ายแพ้ให้กับฉู่โม่วต่อหน้าต่อตาทุกคน แต่อัจฉริยะพั่วซานก็ยังทำเช่นนี้อีก แล้วจะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไรกัน
โม่เจ๋อรู้ดีอยู่ในใจ แต่เขาก็ไม่คิดจะห้ามตัวเองเอาไว้
“ถ้าแค่อยากจะยั่วโมโหฉันละก็ แกทำสำเร็จแล้วละ!”
“แต่ราคาที่ต้องจ่ายน่ะ แกรับไม่ไหวหรอกนะ!”
โม่เจ๋อกล่าวอย่างเยือกเย็น
หลังจากนั้น แสงศักดิ์สิทธิ์บนปีกของเขาส่องสว่างจ้า มีรัศมีที่แหลมคมแพร่กระจายออกมาปะทะกับรัศมีของเทียมเทพพั่วซาน
ทั้งสองเริ่มการต่อสู้สะท้านโลกขึ้น ไม่ว่าจะไปที่ใด พลังแห่งอัจฉริยะก็ตลบอบอวลจนแม้แต่ท้องฟ้าก็ต้องพังทลายลง
แต่
ทุกคนก็ไม่ได้รับชมการต่อสู้
กลับกัน พวกเขาต่างก็ตามหาคู่ต่อสู้และเริ่มการต่อสู้กันเอง!
เผ่าพันธุ์มนุษย์และมนุษย์วิหคต่อสู้กันมานานหลายปีแล้ว เมื่อมีโอกาส พวกเขาก็จะสังหารอีกฝ่ายอย่างแน่นอน
ตูม ตูม ตูม!
พลังอันน่าสะพรึงกลัวถูกปลดปล่อยออกไปทั่วทุกหนแห่ง ผืนแผ่นดินภายในรัศมีกว่าล้านกิโลเมตรจมลงและทุกสิ่งในรัศมีหลายหมื่นกิโลเมตรถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง สัตว์อสูรและสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนได้รับผลกระทบจากพลังอันแข็งแกร่งและสิ้นใจตายคาที่ทันที
เมื่อมองไปรอบ ๆ ภาพ ณ ที่แห่งนี้ก็เหมือนกับวันสิ้นโลก
และการต่อสู้ระหว่างทั้งสองฝ่ายก็ดุเดือดถึงขีดสุด
ในตอนนั้นเอง
ระหว่างที่เทียมเทพพั่วซานและโม่เจ๋อกำลังต่อสู้กัน ห้วงมิติข้าง ๆ พวกเขาก็พังทลายลงในทันใด โม่เจ๋อไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อยและถูกดูดเข้าไปทันที แต่ด้วยพละกำลังมหาศาล เขาก็สามารถหลุดออกจากห้วงมิติพังทลายนี้ได้ในทันที
แต่ไม่นานหลังจากนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันใด “แย่แล้ว!”
เขาตั้งใจจะใช้การป้องกันโลหิตในทันที
แต่มันก็สายเกินไปแล้ว
“โอกาสนี้แหละ!”
เทียมเทพพั่วซานตาลุกวาวและแทงหอกออกไปโดยไม่ลังเล
ฟุ่บ!
หอกส่องแสงสว่างเรืองรองและทะลุผ่านร่างของโม่เจ๋อจนลอยกลับด้าน ทำให้เลือดสีทองมหาศาลสาดกระเซ็นลงมากลางอากาศ
“ใครกัน!”
“เกิดอะไรขึ้น ใครเป็นคนทำให้เกิดภาพนี้กัน?”
“ฉันก็ไม่รู้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะโจมตีโม่เจ๋อจากเผ่ามนุษย์วิหคและสังหารเขาทันที จะต้องเป็นผู้ปลุกพลังจากเผ่าพันธุ์มนุษย์แน่ ๆ ใช่ไหมล่ะ?!”
“มีพลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ และยังใช้แค่กระบี่ด้วย มีตัวตนแบบนี้ปรากฏขึ้นในเผ่าพันธุ์มนุษย์ตั้งแต่ตอนไหนกัน?”
“หรือว่าจะเป็นอัจฉริยะฉู่โม่ว?”
อัจฉริยะเผ่ามนุษย์บางคนแอบกระซิบกระซาบกันด้วยสีหน้าตกตะลึงและไม่มั่นใจ
ส่วนเผ่ามนุษย์วิหคนั้นต่างก็ตื่นตระหนกอย่างหนัก
“โม่เจ๋อ เป็นยังไงบ้าง โม่เจ๋อ?!”
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
“ทำไมจู่ ๆ โม่เจ๋อถึงตายได้ล่ะ!”
อัจฉริยะเผ่ามนุษย์วิหคทุกคนที่นี่ต่างก็ตื่นตระหนกสุดขีด
โม่เจ๋อคือความภาคภูมิใจลำดับที่สองแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์วิหครองมาจากโม่ซาง แม้กระทั่งผู้อาวุโสใหญ่ก็ยังให้ความเคารพเขาเป็นอย่างสูง!
แต่ตอนนี้เขาตายแล้ว!
และพวกเขาไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าศัตรูที่สังหารโม่เจ๋อเป็นใคร!
นั่นทำให้พวกเขาโกรธถึงขีดสุด!
แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ แม้แต่โม่เจ๋อก็ตายไปแล้ว ต่อไปจะเป็นใครกันล่ะ?
“เผ่ามนุษย์ยังมีอัจฉริยะซุ่มโจมตีอยู่ พวกมันตั้งใจจะฆ่าเราทุกคน รีบหนีไปเร็ว!”
“พวกเราต้องออกไปจากที่นี่ ไปเล่าเรื่องให้โม่ซางฟัง แล้วให้โม่ซางมาแก้แค้นให้พวกเรา!”
“รีบหนีเร็วเข้า!”
อัจฉริยะเผ่ามนุษย์วิหคคนหนึ่งวางแผนที่จะหลบหนีในทันที
เพียงแต่ว่า
พวกเขาก็ยังสายเกินไป!
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
แสงกระบี่พลันปรากฏขึ้น แล้วภายในรัศมีกว่าหมื่นกิโลเมตรก็กลายเป็นทะเลกระบี่ที่ปกคลุมอัจฉริยะแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์วิหคทุกคนเอาไว้
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบกลืนกินพรสวรรค์