ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 87

บทที่ 87 การต่อสู้ของสัตว์อสูรระดับ 6!

เป็นเวลาหลายวันแล้ว

ด้วยการนำของเสิ่นจิ้น พวกเขาสำรวจสถานการณ์โดยรอบพื้นที่ภายในรอยแยก รวมไปถึงบันทึกข้อมูลและแผนที่รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์อสูร

รอยแยกนี้คือรังสัตว์อสูรอย่างแน่นอน

ที่นี่มีสัตว์อสูรอยู่แทบทุกตารางนิ้วและมีสัตว์อสูรระดับ 4 นับไม่ถ้วน

ในหมู่พวกมันมีรัศมีของสัตว์อสูรที่น่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุดออกมาซึ่งทรงพลังยิ่งกว่าวานรเผือกอัคนีเสียอีก

หลังจากที่สัมผัสได้ถึงพลังเหล่านั้น พวกเขาทุกคนก็หลีกเลี่ยงมัน จึงไม่มีใครเป็นอะไร

วันนี้

พวกเขาเดินอยู่ในป่าทึบเก่าแก่ขนาดมหึมา นี่คือพื้นที่สุดท้ายในการสำรวจ หลังจากที่ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว การสำรวจรอยแยกนี้ก็จะเสร็จสิ้นและออกไปจากที่นี่ได้

บางทีอาจเป็นเพราะรู้สึกว่าหน้าที่กำลังจะสำเร็จลุล่วง หลายคนก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง

แต่แล้ว ในตอนนั้นเอง

สีหน้าของฉู่โม่วพลันเปลี่ยนไปขณะที่เขาหันไปมอง

หลังจากนั้นไม่นาน

เสิ่นจิ้นและคนอื่น ๆ ก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งและเงยหน้าขึ้นมอง

มีการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่เกิดขึ้นไกลออกไป

ทั้งสองฝ่ายต่างก็เป็นสัตว์อสูร

ฝ่ายหนึ่งเป็นนกเพลิงสีแดงฉานขนาดกว่าหลายร้อยเมตรบินถลาอยู่บนอากาศ

ขนนกมากมายปลิวไปตามสายลม ปีกของมันดูสง่างามและน่าเกรงขาม ร่างกายของมันปกคลุมไปด้วยเพลิงสีแดงแวววาว ทำให้มันดูยิ่งใหญ่ราวกับราชานก

เมื่อมันกระพือปีกก็เกิดเพลิงอันน่าสะพรึงกลัวไร้ที่สิ้นสุดและตกลงมาราวกับห่าฝน คล้ายว่ามันจะเผาผลาญท้องฟ้าและกลืนกินโลกด้วยพลังไร้ขีดจำกัด

อีกฝ่ายที่กำลังต่อสู้กับหงส์เพลิงตัวนี้คือมังกรยักษ์

ทั้งร่างขนาดมหึมาของมันสว่างไสว ดวงตาสีทองส่องประกายและเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามราวกับว่ามาจากสวรรค์เบื้องบน

ทุกเสียงคำรามดังไปทั่วทั้งโลกจนเกิดเป็นคลื่นสั่นสะเทือนที่ทำลายภูเขานับไม่ถ้วน

สัตว์อสูรขนาดยักษ์ทั้งสองต่อสู้กันเป็นวงกว้างกว่าหลายร้อยเมตร ป่าดึกดำบรรพ์และยอดเขาขนาดใหญ่ถูกทำลายด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวของพวกมัน สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนกและกลัวว่าจะโดนลูกหลงตาย

เมื่อเห็นสัตว์อสูรที่น่าหวาดกลัวเช่นนี้ต่อสู้กัน เสิ่นจิ้นและคนอื่น ๆ ก็ตกตะลึงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

แม้แต่ฉู่โม่วเองก็ไม่เว้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสัตว์อสูรเหนือกว่าระดับ 5 ต่อสู้กันด้วยตาตัวเอง

ตอนนี้ การต่อสู้ระหว่างสัตว์อสูรทั้งสองมาถึงจุดตัดสินแล้ว

ร่างของมังกรสมุทรยักษ์ถูกเพลิงเผาจนเป็นสีดำและกระทั่งมีกลิ่นไหม้ออกมา

ส่วนหงส์เพลิงนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลขนาดเล็กและใหญ่ เลือดสีทองยังคงไหลออกมา เมื่อไรก็ตามที่มันลงมาบนพื้นก็จะเกิดเปลวเพลิงน่าสะพรึงกลัวจนเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่!

โฮกกก!!

ทันใดนั้นเอง

มังกรสมุทรคว้าตัวหงส์เพลิงไว้ได้! มันเงื้อกรงเล็บขึ้นและโจมตีลงไปที่ขนแสนสวยงามที่หางของหงส์เพลิงทันที มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและลมหายใจของมันก็เริ่มแผ่วเบาลงอย่างรวดเร็ว

สำหรับหงส์เพลิงแล้ว การโจมตีขนนกที่หางนั้นไม่หนักถึงตายแต่ก็ยังบาดเจ็บสาหัส

เพราะความสามารถเหนือธรรมชาติส่วนมากของพวกมันไปรวมอยู่ที่หาง เมื่อมันถูกทำลาย พละกำลังของทั้งร่างกายก็จะหายไปด้วย

ตอนนี้

หงส์เพลิงพ่ายแพ้แล้ว

แต่มันก็คำรามเสียงดังลั่นและปล่อยเปลวเพลิงไร้ที่สิ้นสุดออกมา มันแพร่กระจายออกไปหลายสิบกิโลเมตรและร่วงลงมาราวกับฝนดาวตก

ทุกเปลวเพลิงที่ร่วงลงมาราวกับอุกกาบาตทำให้เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่

มังกรสมุทรยักษ์ไม่ทันตั้งตัวและถูกลูกเพลิงมากกว่าสิบลูกโจมตี มันคำรามด้วยความเจ็บปวดและวิ่งหนีไปออกไปจากระยะของหงส์เพลิง

แต่ในตอนนั้นเอง พวกเขาพลันได้ยินฉู่โม่วเอ่ยขึ้น “อาจารย์ใหญ่เสิ่น ผมว่าจะไปดูสักหน่อย ทุกคนไปกันก่อนเลย เดี๋ยวผมตามไป!”

หลังจากนั้น ก่อนที่ใครจะได้พูด ฉู่โม่วก็หายตัวไปเสียแล้ว

“คุณฉู่…”

เมื่อมองไปยังทิศทางที่ฉู่โม่วจากไป เสิ่นจิ้นและทั้งสามก็ตะลึงงัน

แน่นอน พวกเขารู้ว่าฉู่โม่วคิดอะไร เขาแค่อยากไปดูว่ามีอะไรให้เอากลับมาได้บ้างไหม

แต่… นั่นมันสัตว์อสูรระดับ 5 หรือ 6 ต่อสู้กัน แม้ว่าทั้งสองตัวจะได้รับบาดเจ็บ พวกมันก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะรับมือได้!

คุณฉู่… เขากำลังจะรนหาที่ตาย!

“พวกเราทำยังไงดีล่ะ?” สีอิ้งคิดอะไรไม่ออกและอดถามออกมาไม่ได้

“ในเมื่อคุณฉู่บอกให้พวกเราไปก่อน งั้นก็ออกไปจากที่นี่และรอคุณฉู่ตามมาเถอะ… เขารวดเร็วพอและน่าจะตามมาทันในไม่ช้า!”

เสิ่นจิ้นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าว

เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งสามก็ได้แต่ตอบตกลง

แล้วทั้งสี่ก็ออกเดินทางอย่างระมัดระวัง

…

“หงส์เพลิงบาดเจ็บสาหัส! ฉันอาจไม่เจอโอกาสแบบนี้อีกแล้วก็ได้!”

ร่างของฉู่โม่วเป็นราวกับสายลม เขารีบตามทางที่หงส์เพลิงหนีไป!

แม้มังกรสมุทรยักษ์เองก็ได้รับบาดเจ็บ แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลต่อพละกำลังมากนักและฉู่โม่วก็ไม่รู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับมันเลย

แต่หงส์เพลิงนั้นต่างออกไป! ขนนกของมันเสียหายและมันสูญเสียพลังไปแทบทั้งหมด!

นอกจากนี้มันยังมีแผลอยู่ทั่วทั้งร่างกาย ก่อนที่จะหนีมาได้มันก็สร้างฝนดาวตกอันน่าสะพรึงกลัวด้วยพลังมหาศาล มันคงจะใช้พลังจนหยดสุดท้ายแล้ว ถ้าตามทัน เขาต้องตัดหัวของมันได้แน่…

“ไม่รู้ว่าเป็นสัตว์อสูรระดับ 5 ชั้นสูง หรือระดับ 6 แต่มันจะให้พลังฉันได้มากขนาดไหนกันนะ?! ฉันต้องกลืนกินมันให้ได้!” เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่โม่วก็อดใจเต้นแรงไม่ได้