ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 88

บทที่ 88 พรสวรรค์พิเศษชิ้นแรก และย้อนกลับฐาน

ฉู่โม่วไล่ล่าหงส์เพลิง ไปตามทิศทางที่มันหนีอย่างไม่ลดละ

ระหว่างทางนั้น ปรากฏหลุมขนาดใหญ่จำนวนมากกระจายตามพื้นดิน

ทั้งหมดนี้เกิดจากหยดเลือดของหงส์เพลิงตัวนั้น

เห็นชัดได้ว่าอาการบาดเจ็บของนกตัวนั้นสาหัสมาก ขนาดที่ว่าไม่อาจปกปิดบาดแผลไว้ได้ ซึ่งนั่นถือว่าเป็นข่าวดีสำหรับฉู่โม่ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ชายหนุ่มติดตามหงส์เพลิงไปจนถึงภูเขาเพลิง เขาลังเลสักพัก ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไป

ด้วยสภาพของหงส์เพลิงในตอนนี้ ต่อให้เขาต้องเผชิญหน้ากับมันก็คงไม่น่ากลัวเท่าไร

แต่หากมันคิดจะแลกตาย คงต้องเปิดใช้พรสวรรค์แห่งห้วงมิติเพื่อหลบหนีจากที่นี่

ภูเขาเพลิงนี้มีขนาดมหึมา

ทันทีที่ก้าวเข้าไปก็พลันสัมผัสได้ถึงความร้อนปะทะกาย

เวลาผ่านไปนานเพียงไหนไม่อาจร่วงรู้ ในที่สุดฉู่โม่วก็หยุดลง ณ ทะเลสาบลาวา เขาเห็นหงส์เพลิงที่ได้รับบาดเจ็บกำลังแนบกายสนิทกับพื้น ลมหายใจของมันขาดห้วงไม่ประติดประต่อ ค่อย ๆ ตะเกียกตะกายสู่ผืนน้ำลาวา

“อ๊ะ!”

“มันกำลังจะลงไปในลาวาแล้ว ต้องหยุดไว้!”

หงส์เพลิงมีเลือดที่ทำให้มันสามารถเกิดใหม่จากขี้เถ้าได้

ทะเลสาบลาวาแม้จะเป็นอันตรายกับสัตว์อสูรอื่น ๆ แต่สำหรับหงส์เพลิงแล้วที่นี่เป็นเหมือนยาศักดิ์สิทธิ์ใช้รักษาโรคภัย

หากมันลงไปในนั้นแล้ว ฉู่โม่วก็ไม่อาจทำอะไรได้อีกแล้ว

นอกจากนี้ หงส์เพลิงที่ได้รับการรักษาจากลาวานั้น ย่อมกลายเป็นภัยต่อเขาแน่

เห็นดังนั้น ชายหนุ่มจึงเปิดใช้พรสวรรค์ธาตุลมเพื่อพุ่งเข้าหามันทันที

ตึ้ง!

เมื่อหงส์เพลิงสัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอม มันก็หันกลับมาด้วยความระแวดระวัง เมื่อเห็นว่าเป็นมนุษย์อ่อนแอ แววตาเย็นเยียบก็ฉายวาบ มันอ้าจะงอยขึ้น ปล่อยเปลวเพลิงอันน่าสะพรึงยังคนแปลกหน้านั่น

ทันทีที่เปลวเพลิงปรากฏขึ้น พื้นที่โดยรอบก็ร้อนขึ้นฉับพลัน

ฉู่โม่วรู้สึกคล้ายผิวหนังและโลหิตทั่วร่างกำลังถูกหลอมมอดไหม้!

“ว่าแล้วเชียว! มันต้องเป็นสัตว์อสูรระดับ 6 แน่ ๆ! แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”

ฉู่โม่วชะงักงัน

แม้ว่าฝนดาวตกจะน่ากลัวยิ่งกว่า แต่มันก็อยู่ห่างไปหลายร้อยกิโลเมตร

ผิดกับเปลวเพลิงเบื้องหน้าที่แม้จะทรงพลังน้อยกว่าแต่กลับประชิดนัก รุนแรงพอที่จะสร้างอันตรายในเวลารวดเร็ว

ฉู่โม่วตระหนักโดยทันที

หากสัมผัสเข้ากับมัน มีเพียงความตายที่เป็นคำตอบ

เขาไม่ลังเลใด ๆ อีก

ถึงเวลาต้องหงายไพ่ตายอย่างพรสวรรค์แห่งห้วงมิติแล้ว

เทเลพอร์ต!

ร่างของเขาหายไปทันที ก่อนจะปรากฏตัวอีกครั้งที่ด้านหลังของหงส์เพลิง

“ตายซะ!”

เสียง ‘ชิ้ง!’ ของกระบี่ที่ถูกชักออกจากฝักสอดประสานเสียงคำรามลั่น

เลือดลมทั่วร่างสั่นสะท้าน พลังปราณกระบี่ไหลเวียนทั่วร่างอย่างบ้าคลั่ง กระทั้งมันเคลื่อนสู่วงแขนและเข้าไปภายในกระบี่บนมือ!

พลังธาตุโลหะ! อสนีบาตคงกระพัน!

สายลมกระโชกแรงพัดพาคมกระบี่ให้พุ่งออกไป!

เจตจำนงกระบี่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่รุนแรงนัก!

ทันใดนั้น

ปราณกระบี่อันทรงพลังยากหาใครเทียบกวาดออกไปประหนึ่งจะตัดผ่านผืนฟ้าให้แยกเป็นสอง มันพุ่งเข้าไปตัดหัวของหงส์เพลิงในพริบตา!

ฉับ!

ความคมจากเจตจำนงกระบี่ 30% กอปรกับพลังอันรุนแรงจากพรสวรรค์ธาตุโลหะ ทำให้กระบี่ของฉู่โม่วสับลงคอของหงส์เพลิงไม่ต่างสายฟ้าฟาด

มีเพียงเสียง ‘ชิ้ง!’ ที่เล็ดลอดออกมา ก่อนจะตามด้วยเสียงของโลหะและทองดังสนั่น

ชั่วขณะ เสียงของคมกระบี่ที่เสียดสีเนื้อจึงแผดก้อง

ฉู่โม่วสัมผัสได้ถึงความเฉื่อยของกระบี่ยาว ก่อนที่มันจะซัดลงเป้าหมายอย่างเรียบราบคล้ายงานประณีตศิลป์ของเหล็กเนื้อดี เลือดของหงส์เพลิงกระเซ็นสาดตามแรงโจมตี

ความเจ็บปวดนั้นผลักให้มันกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด

ในตอนนั้นเอง ฉู่โม่วฟันลงอีกครั้งอย่างไม่ลังเล คมกระบี่สะบัดลงยังตำแหน่งเดิมไม่ผิดเพี้ยน

กึก

หัวของหงส์เพลิงขาดออกจากร่าง กลิ้งถลาไปตามพื้นแข็ง

ดวงตากลมโตของมันเบิกกว้างแม้ยามสิ้นลมหายใจ มันไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าเหตุใดชีวิตจึงมาจบด้วยน้ำมือของ ‘มดปลวก’ ที่อ่อนแอเช่นนี้

“เฮ้อ…”

ฉู่โม่วถอนหายใจ ก่อนจะพยายามหายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อสงบจิตที่ยังสั่น

การลอบโจมตีสัตว์อสูรระดับ 6 แม้ว่ามันจะอยู่สภาพบาดเจ็บสาหัสแต่ก็นับว่าเสี่ยงไม่น้อย!

ความประมาทเพียงเล็กน้อยอาจนำไปสู่จุดจบ!

เหตุนี้ ฉู่โม่วไม่กล้าจะละเลยความระมัดระวังและเลือกที่จะโจมตีอย่างสุดพลังในทีเดียว!

แน่นอนว่าผลลัพธ์เป็นที่น่าพอใจ

ชัยชนะเป็นของเขา!

“ต้องรีบกลืนกิน!”

ฉู่โม่วเริ่มกลืนกินพรสวรรค์ของสัตว์อสูรตัวนี้ทันที

ที่นี่เป็นรังซ่อนตัวของหงส์เพลิง ดังนั้นไม่จำต้องกลัวว่าสัตว์อสูรตัวอื่นจะบุกเข้ามา

ดังนั้นฉู่โม่วจึงเริ่มกลืนกิน

เขาวางมือบนซากของหงส์เพลิงก่อนจะรำพันเบา ๆ ในใจ ครู่หนึ่งฝ่ามือสีทองก็ปรากฏขึ้นและช้อนร่างนั้นไว้

[กลืนกินสำเร็จ!]

[ได้รับพรสวรรค์ : ธาตุไฟระดับ 5!]

[ต้องการหลอมรวมหรือไม่!]

“พรสวรรค์ธาตุไฟระดับ 5!”

แววตาของฉู่โม่วทอประกายด้วยประหลาดใจเล็กน้อย

นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ!

“ขอบคุณอาจารย์ใหญ่เสิ่นที่เป็นห่วง แต่ผมสบายดี” ฉู่โม่วกล่าว

พวกเขาทั้งห้าเดินกลับไปตามทางเดิม

คนที่เหลือเลือกที่จะไม่ถามว่าฉู่โม่วไปทำอะไรมาก่อนหน้านั้น อย่างไรโดยปกติแล้วชายหนุ่มผู้นี้ก็ไม่ใช่คนช่างพูดอะไร

พวกเขาเดินทางด้วยความระมัดระวัง

สองชั่วโมงต่อมา

ในที่สุดพวกเขาก็เดินไปถึงทางออกของรอยแยกโดยไม่เผชิญกับอันตราย ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวออกไปทีละคน

“เฮ้อ…”

“กลับมาจนได้!”

“ได้ออกมาจากนรกแตกนั่นสักที!”

“ตอนที่สัตว์อสูรสองตัวสู้กัน ฉันละกลัวสุด ๆ ไปเลย!”

“พูดตรง ๆ น่ากลัวแบบนี้ ให้ไปอีกก็ไม่เอาแล้ว!”

ภายในป่า หลายคนอดทอดถอนใจไม่ได้

แม้ว่ารอยแยกจะไม่มีอันตราย แต่ทำให้พวกเขาแทบจะกลั้นหายใจตลอดทาง อีกทั้งภาพของสัตว์อสูรทั้งสองตัวก็ติดตรึงเข้าไปในห้วงความคิดเสียแล้ว

เมื่อได้ออกมาแล้ว พวกเขาจึงค่อนข้างจะเบาใจและมีท่าทีผ่อนคลายมากขึ้น

“ขอบคุณ คุณฉู่ที่ให้ความช่วยเหลือตลอดทาง ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะตอบแทนแล้ว!”

ตอนนั้นเอง เสิ่นจิ้นเดินเข้ามาหาฉู่โม่วและกล่าวด้วยความนอบน้อม

ทั้งสีอิ้ง หลู่ฉือ และหยวนตงเฟย ต่างก็เดินเข้ามาขอบคุณเขา

“อย่าเกรงใจกันเลยครับ”

ฉู่โม่วโบกมือไหวๆ “จริง ๆ แล้ว ผมก็ไม่ได้ช่วยอะไรนักหรอก”

“จะพูดอย่างนั้นไม่ได้”

สีอิ้งพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ในนั้นเต็มไปด้วยอันตราย ตัวฉันเองไม่ได้แข็งแกรงนักทั้งยังหวาดกลัว คุณฉู่ทั้งเข้มแข็งทั้งแข็งแกร่ง การที่มีคุณร่วมทางนั้นทำให้พวกเราอุ่นใจและมั่นใจมากขึ้น นั่นช่วยได้เยอะเลย”

“เอาน่า… การไม่ทำอะไรเลยมันดีที่สุดแล้วนี่นา”

“อย่างน้อยนั่นก็ไม่ทำให้พวกเราซวยไง!”

ฉู่โม่วเองก็เห็นด้วยกับคำพูดนี้

คนที่เหลือสองสามคนเดินพูดคุยกันไปยังฐานลู่หยาง

ไม่นานก็ไปถึง

หลังจากนั้นเสิ่นจิ้นได้พูดขึ้น “คุณฉู่ ผมต้องรายงานเรื่องที่ค้นพบไปยังฐานจินหลิงตอนนี้ คงต้องขอตัวไปก่อน… ว่าแต่คุณมีแผนจะทำอย่างอื่นต่ออีกไหม”

“ผมอาจจะไปที่ฐานจินหลิงสักพักเพื่อหาวิธีบรรลุขั้น!”

ฉู่โม่วพูดไปตามความจริง

“ถ้าแบบนั้นฉันก็ขอให้คุณฉู่สมหวัง จะไปเมื่อไรก็บอกมาได้เสมอ พวกเราจะได้พาคุณไปที่นั่น!” เสิ่นจิ้นกล่าว

“ขอบคุณมากครับ”

ฉู่โม่วยิ้ม

เสิ่นจิ้นพยักหน้า ก่อนจะจากไปกับคนทั้งสาม

เดินหนุ่มมองดูแผ่นหลังของพวกเขาไปจนสุดสายตา เมื่อพวกเขาพ้นระยะสายตาแล้ว ฉู่โมวจึงมุ่งหน้ากลับบ้าน