รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี นิยาย บท 103

เห็นว่าเจียงเฉินหานมีสายตาเย็นชา ทั้งยังไม่ใส่ใจ

ขณะเดียวกับที่เซี่ยอวิ๋นซูโล่งใจ ในใจของเธอก็ไม่ค่อยสบายใจด้วยเช่นกัน

ทั้งที่กู้อี้ชวนรู้ดีว่าเจียงเฉินหานไม่ชอบเซ่าเยว่ แต่เขาก็ยังจะเป็นฝ่ายมาคุยกับเซ่าเยว่ด้วยตัวเองอีก

แบบนี้ไม่ใช่ว่าเป็นการตบหน้าพวกเขาหรือไง?

หรือจะบอกว่า เซ่าเยว่เป็นฝ่ายติดต่อกู้อี้ชวนไปเอง?

แบบนี้ก็เป็นไปได้อยู่

เซ่าเยว่ในตอนนี้ช่างน่ารังเกียจจริง ๆ เอาแต่วนเวียนไปมาอยู่ในหมู่ผู้ชาย

เซี่ยอวิ๋นซูข่มกลั้นความรังเกียจในใจไว้ แล้วพูดว่า “เซ่าเยว่มีเรื่องอะไรเลยมาหากู้อี้ชวนหรือเปล่า?”

เจียงเฉินหานดึงสายตากลับมาอย่างเย็นชา “คงใช่ล่ะมั้ง”

“ฉันจะโทรศัพท์ไปหากู้อี้ชวน ให้หมอนั่นไปที่สนามเทนนิส”

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกว่ากู้อี้ชวนจะกะเทาะความเย็นชาของเซ่าเยว่ได้ พอได้คุยกันหลายประโยค สุดท้ายดันมีโทรศัพท์สายหนึ่งโทรเข้ามาทำลายบรรยายกลมเกลียวนี้เสียได้

“มีอะไร?”

“พวกเรามาถึงสนามแล้ว?”

กู้อี้ชวนขมวดคิ้ว “ฉันไม่ได้ชวนเธอไม่ใช่หรือไง?”

เมื่อคืนเขาพูดเรื่องลู่เจี้ยนเฉินนัดเขาให้มาตีแบตให้พวกเซี่ยอวิ๋นซูฟัง ก็เป็นการหลุดปากพูดออกไปกับการคุยเล่นเรื่อยเปื่อยเท่านั้น ไม่ได้ให้พวกเขามาด้วยสักหน่อย

“ได้ยินนายพูด แล้วฉันเองก็ไม่ได้ตีเทนนิสมานานแล้วด้วย เลยชวนเฉินหานมาด้วยกันน่ะ เซี่ยจ้านก็จะมาด้วย”

กู้อี้ชวนหมดคำจะพูดจริง ๆ “...ก็ได้ พวกเธอรอฉันก่อน”

เมื่อวางสาย เซ่าเยว่ก็พูดว่า “ในเมื่อเพื่อนนายมาแล้ว ก็ไปเถอะ”

ทันใดนั้นกู้อี้ชวนก็อยากจะด่าพ่อล่อแม่ออกมาสักประโยคจริง ๆ แต่มารยาทกลับทำให้เขาต้องอดทนเอาไว้ เขากำโทรศัพท์แน่นเล็กน้อย รู้สึกตึงเครียดไปทั้งกาย ทว่าใบหน้ายังคงผ่อนคลาย เขาถามว่า “ต่อไปยังจะคุยเล่นกันแบบนี้ได้ไหม?”

เซ่าเยว่ “...เหมือนจะไม่มีความจำเป็นอะไรนะ?”

เธอกับกู้อี้ชวนไม่ได้สนิทกันสักนิด ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่จะนัดออกมากินข้าวพูดคุยกันได้ทุกเมื่อ แถมในแวดวงของเขาก็มีเจียงเฉินหาน แล้วทำไมเธอจะต้องหาเรื่องให้ตัวเองลำบากด้วย

เพื่อนมีเยอะแยะไป ขาดกู้อี้ชวนไปสักคนก็ไม่เป็นไร

กู้อี้ชวนมีขนตาเรียวยาว ดวงตาล้ำลึก เวลาที่เขามองใครสักคนด้วยสายตาจริงใจ มักจะทำให้คนคนนั้นรู้สึกว่าหัวใจของเขาก็บริสุทธิ์จริงใจไม่ต่างกัน

เขาจึงมองเซ่าเยว่ด้วยสายตาแบบนั้น “เมื่อก่อนไม่ค่อยได้ใช้เวลากับเธอดี ๆ เท่าไหร่ ตอนนี้รู้สึกว่าเธอดีมาก พวกเราก็เข้ากันได้ดี ต่อให้เธอหย่ากับเจียงเฉินหานแล้วก็ไม่มีผลอะไร ฉันแค่อยากให้ต่อไปพวกเราพูดคุยกันได้บ่อยขึ้น ไปมาหาสู่กันได้บ่อยขึ้น”

สายตาของกู้อี้ชวนเปี่ยมไปด้วยความจริงจัง คำพูดที่ออกมาก็จริงใจเป็นอย่างยิ่ง ทั้งเป็นมิตรทั้งอบอุ่น

เซ่าเยว่กล่าวปฏิเสธออกไปยากเหลือเกิน แต่ก็ยังมีท่าทางเกรงใจกับคนที่ไม่สนิทอยู่บ้าง “งั้นก็ถ้ามีโอกาสแล้วกัน”

เธอยุ่งอยู่กับงานและวิทยานิพนธ์ ไม่มีเวลาเหลือมาเที่ยวเล่น