รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี นิยาย บท 140

เขารู้สึกจนปัญญา อยากไล่ทุกคนออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนั้น

แต่ปรากฏว่าในจังหวะนั้นเอง กาแฟแก้วหนึ่งก็สาดลงมากลางศีรษะของเซี่ยหมิง

ทั้งตัวเซี่ยหมิงแข็งทื่อไปทันที เขาก้มมองกาแฟที่หกอยู่บนพื้น ก่อนจะหันกลับไปอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

และในจังหวะนั้น สายตาก็ปะทะเข้ากับดวงตาอันเย็นชาของเซ่าเยว่โดยไม่ทันตั้งตัว

เซ่าเยว่สะบัดถ้วยกาแฟเปล่าในมือกระแทกลงกับพื้น

ทั้งแววตาและน้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบ “กาแฟมันอร่อยกว่าน้ำเยอะนะ นายจะลองดูหน่อยมั้ย?”

“เซ่าเยว่!” เซี่ยหมิงตั้งสติได้หลังตะลึงงันไปพักหนึ่ง เขากัดฟันกรอดแล้วตะคอกใส่เธอว่า “เธอกล้าสาดกาแฟใส่ฉันงั้นเหรอ?!”

“ทีฉันยังอนุญาตให้นายมาตะโกนโหวกเหวกในพื้นที่ของน้องชายฉันได้เลย แล้วแค่ฉันสาดกาแฟใส่สักแก้วเนี่ย มันจะมากเกินไปตรงไหนไม่ทราบ? ถ้ารับไม่ได้ก็ไปตายซะ” เซ่าเยว่ตอกกลับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เซ่าสวินจ้องเขม็งใส่เซ่าเยว่แวบหนึ่ง

จะเลียนแบบการด่าของเขางั้นเหรอ?

ด่าก็ยังด่าไม่เป็น ไม่เห็นจะได้เรื่องเลยสักนิด!

เซี่ยหมิงไม่กล้าลงไม้ลงมือกับเซ่าเยว่ ยิ่งเธอพกการ์ดติดตัวมาด้วยถึงสิบคน แถมยังมีเซ่าสวินที่ดูพร้อมจะกระโจนใส่เขาได้ทุกเมื่อ เขายิ่งไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย

เขากัดฟันแน่นจนฟันแทบจะแตก

เซ่าเยว่เป็นแค่ผู้หญิงไร้ค่า แต่ไม่รู้เพราะอะไร ออร่าที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดไว้มาก

เขาอยากจะสบถด่าคำหยาบ ๆ สักชุด แต่แค่โดนสายตาอันเย็นชาคู่นั้นกวาดตามาแค่ทีเดียว ก็รู้สึกใจฝ่อไปทันที

...พอคิดถึงเรื่องนี้ เซี่ยหมิงก็ยิ่งรู้สึกเกลียดกว่าเดิม!

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแต่งงาน หน้าที่การงาน หรือบุคลิกภาพ ไม่มีอะไรสักอย่างที่เซ่าเยว่จะเทียบกับพี่สาวของเขาได้

แต่ที่น่าขัดใจคือเธอกลับเหมือนเซ่าสวินไม่มีผิด เชิดหน้า หลังตรง ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร!

คนตระกูลเซ่านี่ ทำไมถึงธรรมดา ๆ แต่กลับกล้ามั่นหน้าได้ขนาดนี้?

“เซี่ยหมิงก็แค่หลุดปากพูดไปไม่กี่คำ ไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายจริงจังอะไรสักหน่อย เซ่าเยว่ นี่เธอจะโมโหขนาดนี้ไปทำไม?” เซี่ยอวิ๋นซูมองสภาพอเนจอนาถของเซี่ยหมิงแล้ว สีหน้าก็พลอยบูดบึ้งไปด้วย

“ถ้าฉันโมโหจริง ๆ ล่ะก็ ตอนนี้เซี่ยหมิงคงได้นอนอยู่โรงพยาบาลแล้วล่ะ” เซ่าเยว่ไม่ไว้หน้าเซี่ยอวิ๋นซูเลยแม้แต่น้อย เธอเอ่ยปากไล่แขกด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไร้เยื่อใยว่า “เชิญออกไปได้เลย”