รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี นิยาย บท 237

เฟิงเยี่ยนมองเฟิงเจียอย่างไม่เข้าใจ แล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “พี่ต้องบอกอะไรเธอ?”

เฟิงเจียเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเฟิงเยี่ยน อายุห่างกันแค่สองปีเท่านั้น ในสายตาของเธอ พี่ชายคนโตของเธอมักจะเป็นคนอ่อนโยนเสมอ แต่ความอ่อนโยนแบบนี้ก็เหมือนกับคนที่เข้ากันกับใครไม่ได้ ไม่ยอมอ่อนข้อให้ ไม่ยอมให้ใครเข้ามาทำร้าย และไม่มีจุดอ่อนเลย

เพราะเขาเป็นคนไม่มีอารมณ์โกรธ เธอจึงไม่รู้ว่าเขาสนใจอะไร เหมือนกับตอนนี้ เฟิงเยี่ยนรู้ทุกอย่างอย่างชัดเจน แต่เขาก็ไม่ยอมพูดอะไรกับเธอเลย!

เฟิงเจียพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “พี่ พี่ก็รู้ว่าฉันชอบซางจื้อเหนียน ชอบมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว พี่เป็นเพื่อนของซางจื้อเหนียน ทำไมไม่ช่วยฉันเลยสักครั้ง กลับพยายามผลักฉันออกไปอีก ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ”

เฟิงเยี่ยนปลอบใจ “ซางจื้อเหนียนไม่ชอบเธอ ต่อให้เธอชอบเขา มันก็ไม่มีประโยชน์”

เฟิงเจียได้ยินคำพูดเหล่านี้จนเบื่อแล้ว ไฟในใจก็ลุกโชนขึ้นมาทันที “พี่พูดแบบนี้ทุกครั้งเลย พี่ยอมให้ฉันลองดูหน่อยไม่ได้เหรอ!”

เฟิงเจียคิดไม่ตกว่าทำไมเธอต้องการความช่วยเหลือ แต่เฟิงเยี่ยนกลับเพิกเฉยต่อคำขอของเธอทุกครั้ง

เฟิงเยี่ยนเห็นเธอโกรธแล้ว ดวงตาหลังเลนส์แว่นก็ดูจริงจังขึ้นมาก “ถ้าเป็นคนอื่น พี่จะช่วยเธอ แต่ซางจื้อเหนียนคนนี้ไม่ได้”

เฟิงเจียโกรธจนขอบตาแดงก่ำ กัดฟันแน่น “ทำไมต้องเป็นเขาที่ไม่ได้?”

เฟิงเยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เมื่อก่อนเธอก็ตามหลังพี่บ่อยๆ ซางจื้อเหนียนก็เห็นเธอเป็นประจำ ถ้าเขาชอบเธอจริงๆ พวกเธอคงแต่งงานกันไปนานแล้ว เฟิงเจีย อย่าว่าพี่พูดไม่เข้าหูเลยนะ ซางจื้อเหนียนไม่เคยมองเธอด้วยสายตาที่จริงจังเลย มีเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้นคือ เขาไม่ชอบเธอ”

แน่นอนว่าเฟิงเจียรู้เรื่องนี้ดี แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ “นั่นก็เพราะว่าพี่ไม่ได้สร้างโอกาสให้ฉันได้อยู่กับเขาตามลำพัง!”

เฟิงเยี่ยนถอนหายใจ “ซางจื้อเหนียนไม่ใช่คนเฉื่อยชา มีแต่สิ่งที่เขาต้องการด้วยตัวเองเท่านั้น เขาถึงจะยอมมอง และสิ่งที่คนอื่นพยายามยัดเยียดให้เขา ต่อให้เป็นนางฟ้าบนสวรรค์ เขาก็ไม่ต้องการ เฟิงเจีย เธอต้องเข้าใจว่านิสัยของซางจื้อเหนียนเป็นแบบนี้ ถ้าไม่มีข้อแม้ที่ว่าเขาชอบเธออยู่ก่อนแล้ว ความพยายามทั้งหมดของเธอก็เปล่าประโยชน์”

“เธอก็รู้ว่าคนที่ชอบซางจื้อเหนียนมีเยอะมาก คนที่หลงใหลเขามากกว่าเธอก็มีเป็นกำๆ ถ้าใครๆ ก็พยายามตามจีบแล้วจีบติด ซางจื้อเหนียนจะยังเหลือให้เธอพยายามอยู่อีกเหรอ?”

เฟิงเจียยังคงมีสีหน้าไม่ยอมแพ้

ยิ่งเขาปลอบ เธอก็ยิ่งดูเหมือนจะไม่ยอมรับในโชคชะตา