รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี นิยาย บท 254

เซ่าสวินถึงขั้นเริ่มคิดแล้วว่าจะย้ายมาคอยดูเซ่าเยว่ดีไหม เพราะชีวิตหลังจากแต่งงานไปเซ่าเยว่ก็ไม่มีความสุขเลย และตอนนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจอะไร

ตอนนี้เตรียมตัวจะแบกรับหน้าที่นิด ๆ หน่อย เขาจะไม่เข้าไปยุ่มย่ามกับการเลือกของเซ่าเยว่ แต่ว่าเขาจะรับผิดชอบในการคุมเป็นด่านหน้า อย่างน้อยยามที่เซ่าเยว่จำเป็นต้องใช้งานเขา เขาก็ต้องอยู่ เธอจะได้ไม่ได้เผชิญหน้าเพียงลำพัง

เซ่าสวินอ่านคนแซ่ซางคนนี้ไม่ออก ลางสังหรณ์มันบอกว่าหมอนี้ไม่มีทางเป็นคนดีแน่ ดังนั้นเลยขอเตือนก่อนสักหน่อย จะดีที่สุดถ้าตัดความคิดของหมอนี่ทิ้งไปเสีย

ซางจื้อเหนียนนึกถึงโจวซูไป๋ อายุไม่ต่างกับเซ่าสวินมากนัก

เซ่าเยว่ชอบเด็กหนุ่มเอ๊าะ ๆ จริงเหรอ?

มือที่ห้อยอยู่ข้างกายพลันกำแน่น ใบหน้าของเขานั้นแยกไม่ออกว่ายินดีหรือโกรธเคือง “แล้ว?”

เซ่าสวินชะงักไป ขมวดคิ้ว “แล้วก็ขอให้ต่อไปนายอย่ามาวุ่นวายกับเธออีก เข้าใจไหม?”

ซางจื้อเหนียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “งั้นเหรอ?”

คำพูดของเซ่าสวินนั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง ไม่รู้ว่าหมอนี่ยังจะมีอะไรให้มาย้อนถามอีก เขายิ่งรังเกียจหมอนี่มากขึ้นทุกที “ไม่ใช่หรือไง? หรือว่าเซ่าเยว่จะเป็นฝ่ายเข้าไปวุ่นวายกับนาย?”

เมื่อพูดจบ เซ่าสวินถึงได้สติ คุยไปคุยมาดันถูกหมอนี่จูงจมูกเสียได้ สีหน้าเขาเลยย่ำแย่สุดขีด เขาไม่อยากพูดจาไร้สาระแล้ว เผยสีหน้าชั่วร้ายออกมา “ได้ยินชัดแล้วก็ไสหัวไปไกล ๆ เลย!”

พูดจบก็สะบัดประตูปิดทันที เซ่าสวินไม่ได้เปิดประตูอีก

เขาเพิ่งกลับมาถึงห้องรับแขก เซ่าสวินก็ออกมาจากห้องทำงานแล้ว

สีหน้าของเซ่าสวินกลับมาเป็นปกติทันที “เร็วขนาดนี้เชียว?”

เซ่าเยว่พยักหน้า

แม้ว่าเซ่าสวินจะถูกซางจื้อเหนียนทำให้อารมณ์เสีย ทว่าก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดี เพราะได้ระบายอารมณ์ไปแล้ว ทว่าเซ่าเยว่จะใจเย็นเกินไปแล้ว เซ่าสวินเลยรู้สึกว่าตัวเขาเองโง่เง่า แต่ก็ไม่กระทบอะไรกับความดีใจของเขา

ยามเซ่าสวินดีใจนั้น ความเป็นผู้ใหญ่ก็ลดน้อยลง ดูเป็นเด็กวัยรุ่นมากขึ้น ดวงตาเย็นชาละลายไปหลายส่วน ราวกับว่าใส่หน้ากากเย็นชาเอาไว้ ทว่าทันใดนั้นก็เผยโฉมหน้าที่แท้จริงของเขาออกมา

เซ่าเยว่เองก็อารมณ์ดีเช่นกัน เลยโพล่งถามออกไป “ใครมาเคาะประตูน่ะ ทำไมถึงได้เสียเวลาตั้งนานขนาดนี้?”

เซ่าสวินชะงักไปทันที เลยพูดอย่างขอไปทีว่า “ไม่ต้องสนใจหรอก ฉันอยากดูคอมฯ ของเธอหน่อย”

เซ่าเยว่ “ไม่มีอะไรแล้วละ”

เซ่าสวิน “ฉันอยากดู...”

เซ่าเยว่สัมผัสได้ว่าเขามีบางอย่างที่แปลก ๆ ไปเล็กน้อย “เป็นอะไรไป คนที่มาหาพี่เป็นใคร สารภาพออกมาตามตรงเลย”