รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี นิยาย บท 290

แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นไปอย่างที่เขาคาดหวัง

มีแต่ความไม่คาดฝันและควบคุมไม่ได้

แม้แต่เจียงเฉินหานเองก็ไม่คิดว่าเขาจะพาเซ่าเยว่กลับมาที่บ้านพักตากอากาศหลังนี้

พาเธอกลับมาแล้วไงต่อ?

พวกเขาหย่ากันแล้ว

แล้วมันจะไปทำอะไรได้?

เจียงเฉินหานรู้สึกสับสนเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

จริงๆ แล้วเขาสามารถอ้างชื่อซางจื้อเหนียนได้ เพราะไม่อยากเห็นคนสองคนอยู่ด้วยกัน ก็เลยพาเซ่าเยว่กลับบ้าน นี่เป็นเหตุผลที่เพียงพอและน่าเชื่อถือมากแล้ว

แต่เมื่อเซ่าเยว่อยู่ในอ้อมแขนของเขา เธอไม่ได้ดิ้นรน แต่ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจเขา...

เมื่อเจียงเฉินหานสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเธออย่างแท้จริง เขาจึงได้รู้ว่าการที่เขาพาเซ่าเยว่กลับบ้าน ไม่ได้เกี่ยวข้องกับซางจื้อเหนียนเลย

เขาแค่อยากเห็นเซ่าเยว่กลับมาเป็นเหมือนเดิม ไร้ซึ่งกำแพงที่ทิ่มแทงรอบกาย สามารถพูดคุยกับเขาได้อย่างสงบ... เพียงเท่านี้ใจของเขาก็จะสงบลงได้ ไม่รู้สึกหงุดหงิดและขาดการควบคุมเช่นนี้

เจียงเฉินหานไม่แม้แต่จะหวังให้เซ่าเยว่ปลอบเขาแล้ว

แต่เธอก็ยังไม่เป็นไปอย่างที่เขาต้องการ

เจียงเฉินหานจำได้อย่างชัดเจนว่า เมื่อก่อนเซ่าเยว่อ่านสีหน้าของเขาเก่งมาก

แค่เขาโกรธ เธอก็จะปลอบอยู่หลายประโยค ทันทีที่ท่าทีของเขาอ่อนลงเล็กน้อย เธอก็จะกล้าที่จะเบียดเข้ามาในอ้อมแขนของเขา ใช้สองมือโอบรอบเอวไว้ ถ้าเขาไม่อยากกอด เธอก็จะไม่ปล่อยมือ จะใช้หน้าผากถูไถไปที่ซอกคอของเขา...

หัวใจของเจียงเฉินหานกระตุก ใบหน้าของเขาหมองลง

เขาคิดว่าตัวเองจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ไม่ได้แล้ว ที่แท้เขากลับจำได้ชัดเจนขนาดนี้

เจียงเฉินหานกอดเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย แล้วเดินไปที่โซฟา แล้ววางเธอลง

วินาทีที่วางลง เขารู้สึกว่างเปล่าในใจ

หัวใจเหมือนถูกควักออกไปเป็นรูเล็กๆ

ความรู้สึกที่สูญเสียมันไม่สบายตัวเอาเสียเลย

แต่เจียงเฉินหานก็ไม่มีเหตุผลที่จะกอดเธอไว้ในอ้อมแขนอีกแล้ว

เขานั่งลงข้างๆ หยิบแก้วในถุงช้อปปิ้งออกมา แกะโฟมกันกระแทกที่ห่อไว้แล้วห่ออีกออก แล้วเห็นแก้วใสรูปต้นสน

"อย่ายุ่งกับมันนะ" แก้วที่เซ่าเยว่ตั้งใจเลือกมาเพื่อจะให้ซางจื้อเหนียน เจียงเฉินหานกลับเอามาถือเล่นอยู่ในมือ แก้วที่เดิมทีน่าสนใจมาก กลับถูกปนเปื้อนด้วยกลิ่นอายที่เธอรังเกียจ

เจียงเฉินหานบีบแก้วแน่น ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำ "เพราะจะเอาไปให้ซางจื้อเหนียน ฉันแค่แตะนิดหน่อยเธอก็รังเกียจแล้วเหรอ?"

เซ่าเยว่ "ใช่!"