รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี นิยาย บท 93

ลู่เจี้ยนเฉินตกตะลึงจนอึ้งไป ชั่วพริบตาก็ยิ้มจนใบหน้าเต็มไปด้วยความคลุมเครือ พลางลากเฟิงเยี่ยนขึ้นรถ

ก้าวไปข้างหน้าได้สองก้าว ก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง

ลากตัวอวี๋หลินโจวไป พร้อมทั้งตะคอกอย่างดุเดือดว่า “ช่วยตามีแววหน่อยได้ไหม?”

อวี๋หลินโจว “...”

ใครจะไปตอบสนองได้รวดเร็วเหมือนอย่างพ่อสื่อลู่ล่ะ?

น่าเสียดายที่จับผิดคู่แล้ว!

เซ่าเยว่มองซางจื้อเหนียนอย่างไม่เข้าใจ

เขาเอ่ยแค่สามพยางค์ “ขึ้นรถก่อน”

เซ่าเยว่ขึ้นไปนั่งยังที่นั่งข้างคนขับบนรถเบนท์ลีย์ของซางจื้อเหนียน คนขับรถขับไปด้านหน้าตามรถของเฟิงเยี่ยน

ทันใดนั้น ซางจื้อเหนียนก็ตะโกนขึ้นมาว่า “จอดรถ”

รถจอดตรงข้างทาง

เซ่าเยว่สบตากับซางจื้อเหนียนผ่านกระจกมองหลัง เขาพูดขึ้นว่า “เธอลงรถไปก่อน”

เซ่าเยว่รีบลงจากรถ แล้วมายังข้างหน้าต่างของเขา

ซางจื้อเหนียนลดกระจกรถลง

เซ่าเยว่ยังคงมองเขาอย่างไม่เข้าใจ อันที่จริงจนถึงตอนนี้ เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าซางจื้อเหนียนต้องการจะทำอะไร

วินาทีถัดมา ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่ม “ความเสียหายในเวลาทำงาน บริษัทจะเป็นคนรับผิดชอบ ไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ที่ห้างซะ”

พูดจบ ชายหนุ่มก็ส่งแบล็กการ์ดใบหนึ่งมา

“รหัสผ่านคือหนึ่งหกตัว”

กะอีแค่ชุดชุดเดียวเท่านั้น เซ่าเยว่ไม่มีทางคิดเงินกับซางจื้อเหนียนอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อกี้เขาเพิ่งช่วยเธอระบายความโกรธไป

เซ่าเยว่กำลังจะปฏิเสธ เมื่อสบกับสายตาของชายหนุ่ม ทั้งดำขลับและนุ่มลึก หนำซ้ำยังแฝงไปด้วยความรู้สึกกดดันที่ไม่สามารถสัมผัสได้ง่าย ๆ

เซ่าเยว่ไม่กล้าไม่รับ

รับบัตรเอทีเอ็มมาจากในมือเรียวยาวของเขา เซ่าเยว่ก็พลางพูดขอบคุณกับเขา จากนั้นก็ไปทางในห้าง

เดินไปได้สองสามก้าว ก็ย้อนกลับมาอีก “ประธานซาง ของของคุณค่ะ”

ซางจื้อเหนียนไม่แม้แต่จะมองเธอ “สกปรกแล้ว”

“...”

เขาเป็นโรคกลัวเชื้อโรค!

เซ่าเยว่ไม่พูดอะไรมากอีก

ทีแรกเธอเดินเร็วมาก เพราะกลัวว่าซางจื้อเหนียนจะรอนานเกินไป ทว่าเมื่อนึกถึงที่ลู่เจี้ยนเฉินบอกว่าคืนนี้พวกเขามีนัดรวมตัวกัน ซางจื้อเหนียนย่อมไม่มีทางรอเธออยู่แล้ว

เธออดไม่ได้ที่จะกำบัตรในมือแน่น ไม่มีอุณหภูมิใด ๆ ทว่ากลับรู้สึกร้อนมือเล็กน้อย

ทำหายไม่ได้เป็นอันขาด เจอกันครั้งหน้าค่อยคืนให้ซางจื้อเหนียน