รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่14 นายไม่คู่ควรกับจันทรัตร์ที่ดีกับนายขนาดนี้

ตอนที่14 นายไม่คู่ควรกับจันทรัตร์ที่ดีกับนายขนาดนี้

“เมื่อไหร่พี่จะหย่ากับจันทรัตร์ ฉันรอที่จะแต่งงานกับพี่ไม่ไหวแล้ว”

กรรณาราอิงแอบอยู่ข้างกายสุพจน์ สองมือลูบไล้บริเวณต้นคอ มองเขาด้วยสายตาที่อ่อนหวานและรักใคร่อย่างสุดซึ้ง

สุพจน์เขี่ยที่ปลายจมูกกรรณารา“พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปเซ็นใบหย่ากับจันทรัตร์ หลังจากนั้นเราก็จะแต่งงานกัน”

กรรณาราครุ่นคิด“แล้วลูกในท้องจันทรัตร์ล่ะพี่จะเอายังไง?”

สุพจน์คิ้วขมวดมุ่น ลูกที่อยู่ในท้องของจันทรัตน์ก็เป็นเรื่องยากสำหรับเขา“ลูกคือเธออยากได้เองฉันไม่เกี่ยวฉันจะไม่ให้มันมากระทบชีวิตคู่ของเราหลังแต่งงานหรอก”

“ฉันเชื่อพี่ พี่สุพจน์ ฉันรักพี่นะคะ”

กรรณาราเผยความรู้สึกออกมา จูบลงบนริมฝีปากที่เรียวบางของสุพจน์ และสองคนก็เริ่มจูบกัน

จันทรัตร์รู้สึกสับสนระคนไปหมด กัดเรียวริมฝีปาก สายตาเพ่งมองไปยังรูปหน้าอันคมคายของสุพจน์ เป็นเช่นนี้นี่เอง ระหว่างพวกเธอแม้กระทั่งความรู้สึกแบบนี้ก็ยังไม่เคยมีเลยสักครั้ง

ช่างมัน ทำไมเธอจะต้องมานั่งใคร่ครวญว่าสุพจน์ถูกหรือผิด ในเมื่อเรื่องของความรักต้องมีเพียงแค่คนเดียวที่เป็นผู้รับความเจ็บปวด

จันทรัตร์ออกจากโรงพยาบาลอย่างสิ้นหวัง ถ้านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เธอพบสุพจน์ เธอควรจะตายใจไปแล้วการหย่าร้างยังเป็นการช่วยทำให้มีคู่แต่งงานใหม่เพิ่มอีกคู่หนึ่ง

นพพลซื้อขนมไหว้พระจันทร์กลับมา เมื่อเปิดประตูไปกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของจันทรัตร์ เขาว้าวุ่นใจขึ้นมาทันที ทิ้งของที่อยู่ในมือแล้วรีบวิ่งไปสอบถามกับนางพยาบาล พยาบาลเองก็ไม่ทราบว่าจันทรัตร์นั้นหายไปไหน นพพลค่อยๆคิดอย่างถี่ถ้วน มีความรู้สึกไม่ดีขึ้นมาจันทรัตร์อาจจะหาเรื่องให้เขาออกไปเพื่อหาโอกาสหนีออกจากโรงพยาบาล

ทันใดนั้น สีหน้านพพลก็เต็มไปด้วยความโกรธ เขาปล่อยจันทรัตร์ไปให้กับสุพจน์ถึงห้าปี สิ่งที่ได้ก็คือผลลัพธ์เช่นนี้หรือ

นนพลใจร้อนรุ่มราวกับไฟสุม วิ่งตามหาตัวสุพจน์อย่างมุทะลุ สุพจน์กำลังจูงมือกรรณาราทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลอยู่กลับไม่รู้เลยว่ามีเรื่องมาถึงตัวแล้ว

นพพลเจอสุพจน์ที่กำลังโอบกอดคนรักใหม่ ก็โกรธแทบสิ้นสติ คำรามเรียก“สุพจน์!”

สุพจน์หันกลับไป สิ่งที่เจอกลับเป็นกำปั้นอันแข็งแกร่งต่อยเข้าที่เบ้าหน้าของเขา สุพจน์รู้สึกถึงรสชาติคาวเลือดที่ปะแล่มอยู่ภายในปาก เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ก็จ้องมองนพพลด้วยสายตาโกรธแค้นเช่นเดียวกัน“นายบ้าไปแล้วหรือไง!”

“ฉันน่ะเหรอที่บ้า? ฉันว่านายต่างหากที่เป็นบ้า จันทรัตร์รักแกมากว่าสิบสามปี ทำเพื่อแกตั้งมากมาย จนแทบไม่ได้คิดถึงชีวิตตัวเอง แต่นายล่ะ? นายเคยทำอะไรเพื่อเธอบ้าง ในขณะที่เธอตั้งท้องอยู่แกก็ยังไปเสพสุขกับนางนี่!”นพพลโกรธเคืองอย่างไม่มีทีท่าว่าจะจบง่ายๆ เป็นศัตรูความรักกันมานานหลายปี พยายามปกป้องดูแลจันทรัตร์เป็นอย่างดี แต่สุพจน์กลับมาดูหมิ่นเหยียดหยาม เพราะอย่างนี้เขาถึงไม่สามารถระงับความเกรี้ยวกราดไว้ได้

ที่สุพจน์นไม่ชอบพพลก็เพราะจันทรัตร์ เมื่อเช็ดเลือดที่มุมปากออก เขาตอบกลับอย่างเยาะเย้ย “นายก็รู้ดีนี่ ยังไงคนที่เธอเลือกก็คือฉัน แม้แต่ตาเดียวเธอยังไม่ชำเลืองให้เปลืองสายตาเลย นายน่ะโดนจันทรัตร์ปั่นหัวเอาแล้วล่ะ คงอยากหาฉันมาระบายความฉันสามารถเข้าใจได้ แต่นายอย่าพูดเหมือนว่าเธอเคยทำเพื่อฉันมามากมาย คนใจดำราวงูพิษอย่างเธอ ไม่คู่ควรมีความรักแต่อย่างใด

“สุพจน์!”

นพพลโกรธเคืองมากจึงเสยเข้าไปอีกหมัด สุพจน์ก้าวถอยหลังไปหลายก้าวจนอดต่อไม่ได้จึงสวนหมัดกลับไป กลายเป็นผู้ชายตัวใหญ่ๆสองคนต่อยชกด้วยกัน

“นายไม่คู่ควรแม้แต่จะเอ่ยชื่อจันทรัตร์ ไอ้คนใจบาปหยาบช้า!”นพพลกระชากเสื้อของสุพจน์ ความโกรธที่เก็บกดไว้มานานถูกระเบิดออกมา

“แล้วนายล่ะ? เป็นตัวสำรองมานาน รู้สึกดีไหมล่ะ?”สุพจน์ถามกลับอย่างเย้ยหยัน

นพพลโกรธจนหน้าแดงก่ำคำพูดของสุพจน์เหมือนก้างที่อยู่ลำคอ“แล้วทำไมทำไมนายถึงไม่รัก ไม่เอาใจใส่เธอ คนที่เธอรักมาตลอดก็คือนายคนเดียว แต่นายล่ะ? นายกลับทรยศเธอ”

สุพจน์ไม่รู้สึกถึงความสิ้นหวังของนพพล และก็ไม่เข้าใจว่าทำไมนพพลถึงชอบจันทรัตร์ ทำไมถึงยังพูดเรื่องเหล่านี้ออกมา ถ้าเขาไปจีบจันทรัตน์ลับหลังตนเองก็ไม่ดีกว่าดีหรือ ?

“จันทรัตร์...ปีนั้นเธอใกล้จะตาย นายไม่รู้หรือไง!”

เมื่อกล่าวประโยคนี้ออกมา นพพลเบิกถลนตาแดงก่ำ ความเจ็บปวดของเขาไม่สามารถบรรยายออกมาได้ เพื่อสุพจน์ จันทรัตร์สามารถทำได้ทุกอย่าง แล้วเขาจะพูดอะไรได้อีก

สุพจน์ไม่รู้สึกอะไรสักนิดเขาไม่ได้นำคำพูดของนพพลมาใส่ใจ“นายเลิกตอแยฉันซะ เธอจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอีก”

“เธอออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว เธอจะไปไหนได้ล่ะ เธอไร้ที่พึ่งพา คนทีเธอเหลืออยู่ก็มีแค่นาย สุพจน์ แล้วนายล่ะ? นายมันใจบาปผลักไสไล่ส่งเธอ ชีวิตของเธอพังอยู่ในกำมือนาย แล้วทำไมนายถึงยังพูดอย่างนี้ได้อีก!”

สิ่งที่นพพลมีมากกว่าความโกรธก็คือความเจ็บใจ จันทรัตร์ทำอะไรเพื่อสุพจน์มามากมาย แต่สุพจน์กลับไม่รับรู้เลยแม้แต่น้อย

“เธอไม่อยู่ที่โรงพยาบาล แล้วยังไงล่ะ?”สุพจน์ไม่ค่อยเข้าใจ

“นายไม่รู้งั้นเหรอ? ลูกของเธอที่ท้องกับนายนั้นเกือบจะแท้ง ไม่กี่วันก่อนยังต้องพักฟื้นที่โรงพยาบาล แล้วเมื่อครู่นี้เธอเพิ่งจะหลบหนีฉันเพื่อออกจากโรงพยาบาล เธอไปโดยไม่มีแม้แต่คำบอกลา!”นพพลกล่าวตอบอย่างสิ้นหวัง

สุพจน์ค่อนข้างแปลกใจ เม้มเรียวริมฝีปาก ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร

รู้จักกับจันทรัตร์มานาน สุพจน์ไม่อาจทำให้เธอเป็นคนแปลกหน้าไปได้ ถึงแม้ว่าเธอจะทำเรื่องเลวร้ายกับกรรณารามากขนาดไหน แต่ภายในใจเขาก็ยังเกลียดเธอไม่ลง บางทีความรู้สึกนี้อาจจะกำลังผลักดันเขาอยู่ หลังจากที่จันทรัตร์จากไปถึงรู้สึก วุ่นวายใจ

ท้ายที่สุดนพพลก็เลิกราวีเขาพูดอย่างสิ้นหวัง“สุพจน์ นายมันไม่เคยคู่ควรที่จะให้จันทรัตร์ดีกับนายขนาดนี้”

Bình Luận ()

0/255