รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่16 เธอเป็นอย่างไรบ้าง

ตอนที่16 เธอเป็นอย่างไรบ้าง

จันทรัตร์กลับมาบ้าน เห็นสุพจน์ที่กำลังล้มตัวนอนที่โซฟาก็ตกใจอย่างมาก เธอไม่คิดว่าสุพจน์จะกลับมา แต่เห็นสีหน้าเขาไม่ค่อยดี อดใจไม่ไหวจึงยื่นมาไปแตะที่หน้าผากของเขา สุพจน์รีบคว้าจับมือของจันทรัตร์ไว้ ตะโกนร้องเรียก“จันทรัตร์ เธอใช่มั้ย?”

จันทรัตร์ดึงมือออก ไม่ตอบ เธอคิดว่าระหว่างพวกเธอเมื่อหย่ากันแล้วก็ไม่จำเป็นต้องพบเจอกันอีก

แต่มือของเขานั้นร้อน น่าจะมีไข้สูง จันทรัตร์จึงเทน้ำใส่แก้ว พร้อมกับยาแก้ไข้สองเม็ดให้สุพจน์ทาน สุพจน์ทานยาลงไปอย่างนอนสอนง่ายและดึงแขนเสื้อของจันทรัตร์ไว้ เขาทำออกไปโดยสัญชาตญาณ

จันทรัตร์หันหลังกลับ ภายในแววตาสับสน ในเมื่อเลือกที่จะทิ้งเธอ แล้วเหตุใดถึงยังมารั้งเธอไว้

“จันทรัตร์”สุพจน์ตะโกนร้องเรียก

ได้ยินเสียงเรียกของสุพจน์ ในที่สุดจันทรัตร์ก็ยอมอะลุ่มอล่วย วางแก้วน้ำ เธอนั่งยองลงพร้อมกับกุมมือของสุพจน์“ฉันอยู่นี่”

เสียงหายใจของสุพจน์ค่อยๆสงบลง เหมือนกับว่าเมื่อได้ยินเสียงของจันทรัตร์แล้วจิตใจก็ผ่อนคลาย และนอนหลับไปอย่างสงบ

จันทรัตร์มองไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของสุพจน์ ในใจรู้สึกเศร้า เขาประกาศไว้อย่างชัดเจนว่าชั่วชีวิตนี้ไม่เคยรักเธอ และยังพูดว่าสิ่งที่น่าเสียใจที่สุดก็คือการได้รู้จักกับคนอย่างเธอ แต่เมื่อถึงช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุด ก็ยังมาทำลายหัวใจเธออีก

“สุพจน์ คุณต้องการอะไรกันแน่?”จันทรัตร์เหมือนถามตัวเองอยู่

จันทรัตร์อยู่เฝ้าสุพจน์ทั้งคืน จนไข้ลดลงจึงค่อยงีบหลับไป

ตอนเช้า เสียงกริ่งประตูดังขึ้น จันทรัตร์ไปเปิดประตู กลับเห็นกรรณารายืนอยู่หน้าประตูบ้าน

กรรณาราประหลาดใจ เธอคิดว่าจันทรัตร์ที่จากไปโดยไม่ร่ำลาจะยังอยู่ที่นี่

จันทรัตร์เมื่อเห็นกรรณาราก็ปิดประตูตามจิตใต้สำนึก แต่กลับถูกกรรณารายืนขวางไว้

“จันทรัตร์ เธอต้องการวางแผนอะไรอีก ไม่ใช่บอกว่าจะไปแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมถึงยังไม่ไปอีก หรือว่านี่เป็นแผนรั้งตัวพี่สุพจน์ของเธออีกใช่ไหม”

“เป็นแผนของใครกันแน่ ฉันคิดว่าคุณกรรณาราน่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ”จันทรัตร์เย้ยหยันกลับ

ในใจกรรณาราเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ไม่อยากทิ้งสุพจน์ไว้ที่นี่ เดี๋ยวถ้าสุพจน์ตื่นขึ้นมาคงอาจจะฟื้นฟูความรักต่อจันทรัตร์ก็ได้? เธอผลักจันทรัตร์ออกอย่างหยาบคาย แล้วเดินเข้าไป เห็นสุพจน์กำลังนั่งพิงบนโซฟา จึงปรี่เข้าไปหา “พี่สุพจน์ พี่เป็นอะไรไป?”

“จันทรัตร์ เธอทำอะไรกับพี่สุพจน์?”กรรณาราถามอย่างระแวดระวัง

“เขามีไข้ เพิ่งจะทานยาไป”

“ฉันจะหาคนมาช่วยประคองเขาไปฉันหวังว่าเธอน่าจะรู้ตัวเองดี หลังจากนี้อย่ามาวุ่นวายกับชีวิตฉันและพี่สุพจน์อีก”

เมื่อกรรณาราโทรศัพท์เสร็จให้คนมาพยุงตัวสุพจน์ออกไป จู่ๆ ปากของสุพจน์ก็ตะโกนเรียกชื่อจันทรัตร์ขึ้นมาแต่จันทรัตร์กลับไม่ได้ยิน ท้องของเธอปวดอย่างรุนแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอล็อคตัวเองในห้องนอนฝืนทนต่อความทรมานจากอาการเจ็บป่วย จันทรัตร์ตั้งครรภ์อยู่เลยไม่เคยทานยามาก่อน เธอกลัวว่ายาจะมีผลข้างเคียงกับลูกในท้องทุกครั้งที่มีอาการเจ็บปวดจึงได้แต่ทนเอานี่มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่คนทั่วไปจะรับไหว..

คายเลือดออกมาเยอะอีกแล้วจันทรัตร์ส่องใบหน้าอันซีดขาวในกระจก หวังแค่ว่าจะสามารถอยู่จนถึงคลอดลูกออกมา

สุพจน์ตื่นขึ้นมาในบ้านของกรรณารา เขาจำได้ว่าเขากลับไปที่ๆจันทรัตร์พักอาศัยอยู่ ได้เจอจันทรัตร์ แล้วจู่ๆทำไมถึงกลายเป็นกรรณารา

กรรณาราตาแดงระเรื่อ ถามอย่างประหม่า“พี่สุพจน์ ร่างกายพี่ดีขึ้นหรือยัง เมื่อวานพี่มีไข้ไม่สบาย ฉันดูแลพี่อยู่ทั้งคืน”

“เมื่อคืนเธอดูแลฉันหรอ?” สุพจน์ถามกลับอย่างแปลกใจ ทำไมเขาจำได้ว่าเป็นจันทรัตร์

“ใช่ค่ะ ฉันดูแลพี่ตลอดทั้งคืน ยังดีที่พีไข้ลดแล้ว จากนี้ไปพี่อย่าทำแบบนี้อีกได้ไหม ฉันปวดใจเหลือเกิน”

สุพจน์ใจอ่อน เข้าโอบเอวของกรรณารา กล่าวปลอบประโลม“อืม ฉันจะไม่ทำอีก จะไม่ทำให้เธอต้องกังวลใจตัวฉันอีก”

“แต่พี่ก็ยังป่วยเพื่อจันทรัตร์ พี่ชอบเธอเข้าแล้วใช่ไหม? พี่สุพจน์ พี่เอาฉันไปวางไว้ที่ไหน”กรรณารายิ่งพูดยิ่งเสียใจ“เธอทำกับฉันขนาดนั้น พี่ยังคิดถึงเธออยู่อีกหรือ?”

การกล่าวโทษของกรรณาราทำให้สุพจน์ละอายใจ จริงอย่างที่กรรณาราพูด เพราะเขาเมตตากับจันทรัตร์มากเหลือเกิน ถ้าหาก เขาสองจิตสองใจยังห่วงใยจันทรัตร์อยู่ก็เท่ากับว่ามันไม่ยุติธรรมกับกรรณารา

“ขอโทษครับณารา ต่อไปนี้ฉันจะไม่ไปหาจันทรัตร์อีกแล้ว”

สุพจร์จับแขนของกรรณารา“พวกเราแต่งงานกันเถอะ”

“จริงหรือคะ?”กรรณารามีความสุขเหลือเกิน

สุพจน์ส่งรอยยิ้มที่พะนอลูบไล้ใบหน้าของกรรณารา“อื้ม”

Bình Luận ()

0/255