รอยยิ้มบนหน้าเจียงชั่นแข็งทื่อ ความโศกเศร้าพัดผ่านเข้ามาในหัวใจ
หลินอวี่ฉิงพูดถูก การแต่งงานเป็นเรื่องของคนสองคนที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต เธอเพิ่งแต่งงานโดยไม่ได้คิดไตร่ตรองเลย ไม่มีแม้แต่สร้างความสัมพันธ์ที่จริงจังก่อนด้วยซ้ำ เธอไม่ได้แค่ทำลายความสุขในชีวิตตัวเองไปหรอกเหรอ?
แต่...
เจียงชั่นเม้มริมฝีปากและหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดว่า “ทำไมมันช่างน่าสังเพชจริง ๆ เลยนะ แต่ความจริงฉันเองก็ต้องขอบคุณกู้หม่าง ถ้าเขาไม่แต่งงานกับฉัน ก็คงไม่ได้สินสอดตั้งล้านกว่าบาทหรอก!”
ตราบใดที่อาการป่วยของแม่เธอดีขึ้น น้องชายสามารถเข้าเรียนและใช้ชีวิตอย่างสงบสุข นี่ถือเป็นความสุขอันยิ่งใหญ่สำหรับเธอแล้ว
“เอาล่ะ ฉันคงไม่ติดต่อกับใครไปสักพัก!” เจียงชั่นพูดต่อก่อนวางสายโทรศัพท์อย่างเร่งรีบ “วันนี้ฉันกลับบ้านเพื่อเอาเงินส่วนของตัวเอง ไว้ฉันจะแจ้งข่าวดีให้เธอรู้อีกทีหลังได้เงินมานะ!”
เจียงชั่นเก็บโทรศัพท์ในกระเป๋าเป้สะพายหลังอย่างระมัดระวัง หลังจากเดินได้ไม่นาน เธอมาถึงถนนย่านการค้าพลุกพล่านที่สุดในเจียงโจว เธอยืนอยู่ริมถนนและมองดูการจราจรแสนวุ่นวาย ระหว่างนี้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในอีกโลกหนึ่ง
…
“เฮ้ น้องสาวฉันกลับมาแล้วเหรอเนี่ย!” เสียงสูงของเจียงเหยาเต็มไปด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ขณะเธอเดินลงบันไดและมองเจียงชั่นอย่างเย่อหยิ่ง
เหมือนสงสัยว่าวันนี้อีกฝ่ายจะมีช่วงเวลาที่ดีกับครอบครัวหรือไม่?
เจียงเหยาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข เมื่อคิดว่าคนที่เจียงชั่นแต่งงานด้วยเป็นคนยากจน แถมครอบครัวก็ยากจนอีก ซ้ำร้ายไม่พอยังเป็นนักเลงชื่อดัง
ตั้งแต่เธอยังเด็ก ดูเหมือนไม่มีใครเทียบได้กับเจียงชั่นได้เลย
แม้เจียงชั่นจะสวมเสื้อผ้าเก่าเมื่อไม่กี่ปีก่อน แต่บางคนก็ชื่นชมในความงามของเธอ
เจียงชั่นมีบุคลิกอ่อนโยนและผู้คนชอบอยู่ใกล้เธอ
แม้แต่ในแง่ของผลการเรียน เจียงชั่นยังนำหน้าหลายคนไปมาก
เจียงเหยามองว่าเธอเป็นหนามแหลมตำอกตัวเองตั้งแต่ยังเป็นเด็ก แม้เจียงชั่นไม่เคยคิดทำร้ายเจียงเหยาเลย แต่เธอก็คว้าทุกโอกาส และทำทุกอย่างเพื่อทำให้เจียงชั่นอับอาย
“นี่เธอ…”
การแสดงออกของเจียงเหยาเปลี่ยนไป “เจียงชั่น รู้ไหมเธอกำลังคุยกับใครอยู่?”
“แล้วมันจะทำไมล่ะ?” เจียงชั่นตอบกลับอย่างใจเย็น “แบกอิฐที่ไซต์ก่อสร้าง บรรทุกสินค้าท่าเรือ เป็นสุนัขให้ยาม.... งานพวกนี้จะให้คนเป็นน้องสาวยินดีรับไว้เพื่อสามีอย่างนั้นเหรอ? ไหนยังอ้างว่าเป็นการช่วยเหลืออีก ถ้าต้องฝากอนาคตสามีไว้ในมือพี่สาวแบบนี้ ยังจะนับเป็นพี่เป็นน้องได้อีกเหรอ?”
ขณะเดียวกันเจียงเหยาโกรธมาก เธอไม่เคยเห็นเจียงชั่นปากแซ่บขนาดนี้มาก่อน
“โอ ดูเหมือนเธอจะปกป้องสามีอย่างกับสมบัติล้ำค่าเลยนะ!”
เจียงเหยากลอกตาไปที่เธอ ม้วนริมฝีปาก บิดเอว แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน พลางพูดเสียงเย็นชาขณะเดิน “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเธอมาทำอะไร... หึหึ วันนี้พ่อไม่อยู่บ้าน เกรงว่ามาเสียเที่ยวแล้วล่ะ!”
“หมายความว่าไง?”
หัวใจของเจียงชั่นเต้นแรงพร้อมความรู้สึกไม่สู้ดีทันที

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: สลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด