ตาบอดแต่รักเจ็บปวด นิยาย บท 1

ค่ำคืนที่มืดมิดเหมือนห้วงเหว

ขณะที่ดลธี อิสระ ยังคงงุนงงในการนอนหลับ เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอถูกพลิกกลับอย่างแรงด้วยมือคู่ที่แข็งแรง จากนั้นร่างชายที่ผอมเพรียวและแข็งแรงก็กดทับเธอ มีนิ้วเย็นๆ สองนิ้วจับคางของเธอแน่น

ดลธีขยับตัวขณะหลับ

เธอตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกเย็นยะเยือกที่คางของเธอ เธอผลักชายคนนั้นออกไปโดยไม่รู้ตัว วินาทีต่อมา กลิ่นแอลกอฮอล์แรงๆ และลมหายใจที่คุ้นเคยทำให้พื้นที่ของเธอหมดไป

ตามที่คาดไว้ ชีวนัย สันติกลับมาแล้ว

เฉพาะเมื่อเขาเมาและต้องการเธอเท่านั้นที่เขาจะไปหาเธอในห้องนอนแขก

“ฉันเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณ ไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณสามารถจ่ายเงินเพื่อทำอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ!”

ดลธีตัวสั่นด้วยความโกรธ “คุณรบกวนฉันทุกครั้งที่ฉันหลับ ช่วยแสดงความเคารพฉันหน่อยไม่ได้เหรอ?”

เมื่อถูกตรึงไว้บนเตียงใหญ่ ดลธีจึงบิดตัวไปมาอย่างสุดกำลัง เธอขัดขืนอย่างแข็งกร้าวไม่ยอมให้เขาจูบ

ร่างกายของเขามีกลิ่นแอลกอฮอล์ ใครจะรู้ว่าเขาจูบผู้หญิงคนไหนก่อนกลับมาจูบเธอ?

ระหว่างที่เธอแต่งงานกับ ชีวนัย เป็นเวลา 4 ปี โดโรธีได้รับการปฏิบัติด้วยความรุนแรงอันเย็นชา เธอคิดว่าร่างกายของเธอได้รับการฝึกฝนให้แข็งแรงมานานแล้ว อย่างไรก็ตาม พฤติกรรมขี้เมาของ ชีวนัย ในคืนนั้นยังคงโจมตีจุดอ่อนของเธออย่างแม่นยำ ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงมากจนเธอแทบจะขาดใจ

“สามีของคุณไม่ได้กลับบ้านตอนดึก และคุณไม่ต้องโทรตามเขาด้วยซ้ำ โอ้ ดลธี คุณยังรู้ไหมว่าคุณเป็นภรรยาของผม”

ดลธีอ่อนโยนอยู่เสมอ การต่อต้านอย่างกะทันหันของเธอทำให้เกิดความโกรธที่อธิบายไม่ได้ภายใน ชีวนัย ทำให้เขาจับคางของเธอแน่น

ราวกับว่าเขาต้องการจะฆ่าเธอ

“โอ๊ย...เจ็บ...”

เธอหลับตาลง

มันเจ็บจริงๆ!

หมอบอกดลธีด้วยเสียงที่อ่อนโยน

ดลธีกัดริมฝีปากของเธอขณะที่แพทย์ส่งรายงานผลการทดสอบให้เธอ เมื่อรู้ว่าเธอกำลังจะเป็นแม่ เธอรู้สึกทั้งความสุขและความเจ็บปวด

มันเป็นอุบัติเหตุ. สามีของเธอจะชอบลูกของพวกเขาหรือไม่?

เขาจะเกลียดเธอน้อยลงเนื่องจากการมีอยู่ของลูกหรือไม่?

......

เมื่อบีบรายงานการทดสอบการตั้งครรภ์ของเธออย่างแน่นหนา ดลธีก็เดินออกจากห้องปรึกษาด้วยท่าทางสงบ

ในทางเดิน ชายหนุ่มรูปงามที่มีสีหน้าเฉยเมยเดินเข้ามาหาเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของ ชีวนัย ทำให้ดลธีประหลาดใจ หน้าอกของเธอกระชับและเธอเริ่มรู้สึกตื่นตระหนก อย่างไรก็ตาม เธอฝืนยิ้มและพูดว่า  "ชีวนัย ทำไม... คุณมาโรงพยาบาลทำไม"