ตาบอดแต่รักเจ็บปวด นิยาย บท 3

“ชีวนัย คุณเป็นผู้ชายคนเดียวของฉันในยี่สิบเจ็ดปีที่ผ่านมา คุณเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันนอนด้วย เรา... ทำแบบทดสอบความเป็นพ่ออีกครั้งได้ไหม”

ดลธีสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ สงบลง “ถ้าปรากฎว่าคุณไม่ใช่พ่อของเด็กจริงๆ ฉันยอมหย่า!”

น้ำเสียงเด็ดขาดของดลธีทำให้ชีวนัยไม่ระวัง แม้แต่หัวใจยังเต้นผิดจังหวะ

เขาเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ขณะที่เขากำลังจะพูด ก็มีเสียงหวานๆ นุ่มๆ ดังขึ้นข้างหลังเขา

“ชีวนัย คุณมาพบฉันไหม ฉันเพิ่งพบหมอ เขาบอกว่าฉันต้องดูแลสุขภาพให้ดีๆ สักสองสามเดือน หลังจากที่คุณหย่าดลธี เราจะมีลูกเป็นของตัวเอง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความโศกเศร้าและความโกรธของดลธีก็ถูกแทนที่ด้วยความตกใจ สายตาของเธอจ้องมองไปที่หญิงสาวสวยที่กำลังเดินตรงไปยัง ชีวนัย อย่างช้าๆ

ผู้หญิงคนนั้นคือโรสลี!

ดลธีจำเธอได้ในพริบตา

26 ปีที่แล้ว คุณธรรม อิสระ  พ่อของ ดลธี และแม่ของเธอ ลินดา ล้มเหลวในการตั้งครรภ์แม้จะแต่งงานกันมานาน เมื่อไม่มีทางเลือก พวกเขารับเลี้ยงดลธีจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

เมื่อดลธีอายุได้สี่ขวบ ลินดาตั้งครรภ์อย่างอัศจรรย์ จากนั้นเธอก็ให้กำเนิดลูกสาวชื่อโรสลี...

ตั้งแต่โรสลีเกิด คุณธรรมและลินดาสนใจโดโรธีน้อยลง ที่แย่ไปกว่านั้น ในวันแต่งงานของดลธีและชีวนัย โรสลีเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างชีวนัยทั้งวันด้วยรอยยิ้มอันแสนหวานบนใบหน้าของเธอ

ดลธีรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเธอจมลงไปในหลุมลึก

เธอจ้องไปที่น้องสาวของเธอในนามเท่านั้น ความคิดแรกที่เข้ามาในหัวของเธอคือ ชีวนัย กำลังจะละทิ้งเธอเมื่อ โรสลี พร้อมที่จะตั้งครรภ์ลูกของเขา

เมื่อคิดถึงเรื่องนั้น สีหน้าของเธอก็หมดไป ความสิ้นหวังที่เธอรู้สึกนั้นเกินคำบรรยาย

โรสลีไม่แม้แต่จะปกปิดการเยาะเย้ยบนใบหน้าของเธอ เมื่อเห็นเช่นนั้น ดลธีก็ไม่สามารถระงับความโกรธของเธอได้อีกต่อไป เธอรีบวิ่งไปหาโรสลีและตะโกนใส่เธอ “เธอล้ำเส้น โรสลี! ไม่อายที่จะคบกับพี่เขยของเธอเหรอ? แม้ว่าเธอจะไม่สนใจฉัน แต่เธอก็ไม่นึกถึงชื่อเสียงบ้างเลยเหรอ ของตระกูลอิสระและตระกูลสันติ?”

ดลธีชี้ไปที่โรสลีอย่างโกรธจัด ดูเหมือนดลธีทำเต็มที่แล้ว “ชีวนัยคุณคิดว่าผู้หญิงในอ้อมแขนของคุณเป็นกระต่ายน้อยไร้เดียงสาที่ต้องการการปกป้องจากคุณเหรอ อย่าโง่! คุณรู้ไหมว่าทำไมพ่อของคุณจู่ๆ ก็ตกลงมาจากระเบียงจากชั้นสามและกลายเป็นผัก บางทีคุณอาจ ควรถามโรสลีเธอรู้ดีที่สุด”