ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 124

“พระชายา ดื่มชาขิงร้อนๆ อุ่นท้องเจ้าค่ะ”

“บ่าวจะไปนำผ้าห่มมาคลุมให้อีกผืนนะเจ้าคะ”

“พระชายา น้ำแกงใกล้จะเสร็จแล้ว เมื่อก่อนเวลาท่านไม่สบายรอบเดือนมา เมื่อดื่มน้ำแกงเมล็ดบัวขิงแก่ที่บ่าวทำก็จะหายปวดทันที!”

ในลาน จุดเตาไฟขนาดเล็ก

เยว่เอ๋อร์นั่งยองอยู่ข้างหน้าเตา ถือพัดไว้ในมือหนึ่งเล่ม พัดไฟเป็นระยะ พลันเปิดฝาหม้อดูแล้วก็พัดต่อ ร้อนจนใบหน้าเล็กมีเม็ดเหงื่อขนาดใหญ่ไหล

ฉู่เชียนหลีนั่งพิงอยู่บนเตียง นางงอขากอดตัวเอง คางพาดอยู่บนหัวเข่า มองดูแผ่นหลังที่กำลังยุ่งของสาวใช้ตัวน้อย รู้สึกแสบที่ปลายจมูก

ชีวิตนี้สามารถทรยศผู้ชายทุกคน แต่สำหรับเยว่เอ๋อร์ แม้ตายก็ต้องทำให้นางใช้ชีวิตโดยปราศจากความกังวล ครอบครัวสุขสบาย ลูกหลานล้อมรอบ

มองไปมองมา สายตาก็เริ่มอดไม่ได้ที่จะพร่ามัว ระหว่างใจลอย ภาพบางภาพปรากฏขึ้นตรงหน้า

‘เชียนหลี มานี่ หากสามารถหนีรอดออกไปได้ ข้าจะมอบคืนแต่งงานใหม่ที่สมบูรณ์แบบให้เจ้า’

‘เชียนหลี รอหลังจากออกไปแล้ว พวกเราใช้ชีวิตธรรมดาเหมือนคู่สามีภรรยาทั่วไปดีหรือไม่?’

‘เชียนหลี…’

‘นายท่าน ทั้งๆ ที่ท่านสามารถปราบโจรภูเขา เหตุใดต้องจงใจกระโดดหน้าผา…’

จงใจกระโดดหน้าผา…

เล่นละคร…

“ว้าว นี่กำลังต้มอะไรอยู่หรือ? หอมจังเลย…”

ระหว่างเหม่อลอย ราวกับมีเสียงหัวเราะที่อ่อนโยนของผู้หญิงวนเวียนอยู่ในหู ทำให้ความคิดของฉู่เชียนหลีค่อยๆ กลับคืนสู่โลกความจริง เช็ดของเหลวเย็นบนใบหน้าทิ้ง หลังจากเก็บซ่อนอารมณ์ของตนเอง เงยหน้ามองไปอย่างเงียบๆ

นอกเรือน เซียวจือฮว่ามาแล้ว

เป่าอวี้ประคองนางไว้ นางสวมชุดกระโปรงสีขาว ท่าทางยังคงน่ารักเหมือนเดิม สภาวะป่วย ทำให้ผู้คนเอ็นดู

เยว่เอ๋อร์รีบลุกขึ้นคำนับ แม้ไม่ชอบพระชายารองเซียว แต่สถานะสูงต่ำแตกต่างกัน มารยาทที่ควรมีก็ขาดไม่ได้เด็ดขาด

“เรียนพระชายารอง บ่าวกำลังต้มน้ำแกงเมล็ดบัวขิงแก่ให้พระชายาเจ้าค่ะ”

“อ้อ?”

ขิงแก่? เมล็ดบัว?

ของที่ขมเช่นนี้ต้มเป็นน้ำแกง กินได้หรือ?

จะว่าไป นางทำน้ำแกงคว่ำ กลับเป็นความผิดของเยว่เอ๋อร์ที่ประมาทเลินเล่อ

เซียวจือฮว่ายิ้มจางๆ น้ำเสียงไพเราะมาก นิสัยก็อ่อนโยนอย่างยิ่ง

“เยว่เอ๋อร์ น้ำแกงนี่ก็ไม่ได้ตั้งใจเททิ้ง เจ้าต้มอีกถ้วยก็สิ้นเรื่อง น่าจะไม่ถือสากับข้ากระมัง?”

เซียวจือฮว่ามักจะมีความสามารถเช่นนี้เสมอ

ทั้งๆ ที่เป็นความผิดของนาง นางกลับสามารถใช้ใบหน้าเล็กที่ป่วย สายตาที่ไร้เดียงสา และเสียงที่นุ่มนวล แสดงความน้อยใจของตนเอง ทำให้ตำหนินางไม่ลง

เยว่เอ๋อร์โกรธแต่ไม่กล้าพูด

อย่าว่าแต่ไม่ได้ตั้งใจเลย ต่อให้นางตั้งใจ เยว่เอ๋อร์ที่มีสถานะเป็นคนรับใช้ จะกล้าถือสาพระชายารองเซียวได้อย่างไร?

ต่อให้รู้สึกไม่พอใจ ก็ต้องอดกลั้นเอาไว้ นางกัดฟันกล่าว

“เป็นความประมาทของบ่าวเอง…”

เวลานี้เอง มีเสียงที่เฉยเมยของผู้หญิงดังออกมาจากในห้อง

“ในเมื่อพระชายารองเซียวทำน้ำแกงของข้าหก ก็ต้มคืนให้ข้าหนึ่งถ้วยเดี๋ยวนี้ก็สิ้นเรื่อง”