ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 127

เซียวจือฮว่าชะงักพูดอะไรไม่ออกทันที ไม่มีคำโต้แย้งแม้แต่คำเดียว

หากโต้แย้ง เช่นนั้นภาพลักษณ์ดอกไม้สีขาวที่ใจกว้าง รู้ความ และมีน้ำใจเมื่อครู่ของนางก็จะถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์

แต่บาดแผลที่สาหัสเช่นนี้ จะเจ็บตัวเปล่าหรือ?

น่าโมโห!

โมโหจนร้องไห้!

โมโหจนตาย!

ในใจของเซียวจือฮว่าแทบโมโหจนจะร้องไห้ แต่ใบหน้ากลับต้องรักษาท่าทางที่อ่อนโยนไว้และรู้ความไว้ อดกลั้นความเจ็บปวดบนมือ ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ร่างกายที่ผอมบางแทบโอนเอนยืนไม่มั่นคง

“นายหญิง…” เป่าอวี้ก้าวออกมาประคองนางอย่างทะนุถนอม

เมื่อเห็นเลือดนั่น ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำทันที

“นายหญิง มือของท่าน…เกรงว่าจะทิ้งรอยแผลเป็น…”

ด้านข้าง เยว่เอ๋อร์เห็นท่านอ๋องปกป้องพระชายา ความมั่นใจเต็มเปี่ยม ก้าวเท้ายาวออกไปข้างหน้า พลางกล่าวเสียงดัง

“เป่าอวี้ เจ้าไม่ใช่หมอเสียหน่อย รู้เรื่องที่จะทิ้งรอยแผลเป็นไว้หรือไม่ทิ้งได้อย่างไร? แม้แต่พระชายารองเซียวก็บอกว่าไม่เป็นอะไรแล้ว หรือเจ้าหวังอยากให้พระชายารองเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

ถามกลับประโยคเดียว โยนความผิดทั้งหมดไปให้เป่าอวี้

เป่าอวี้ตระหนกตกใจ “ท่านอ๋อง บ่าวไม่ได้มีเจตนาเช่นนี้!”

นางเป็นเพียงสาวใช้ตัวเล็กๆ จะกล้าสาปแช่งนายของตนเองได้อย่างไร?

นางพูดเช่นนี้ เพราะหวังปลุกเร้าความปวดใจและรักใคร่นายหญิงของท่านอ๋อง ลงโทษพระชายา ใครจะคิดว่าเยว่เอ๋อร์กลับย้อนมาเล่นงานนาง

ทันใดนั้นสำลัก ไม่รู้ว่าควรจะโต้แย้งอย่างไร

เฟิงเย่เสวียนกวาดมองทุกคนอย่างเรียบเฉยแวบหนึ่ง “ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว เช่นนั้นก็แยกย้ายเถอะ”

เมื่อสิ้นเสียง ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง

เซียวจือฮว่าน้ำตาคลอหันไปมองด้วยความเสียใจ

เมื่อก่อนเขาไม่เคยเป็นเช่นนี้…

เหตุใดเขาจึงเปลี่ยนไปแล้ว…

ในห้อง

ฉู่เชียนหลีนอนอยู่บนเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองอย่างแน่นหนา เมื่อเห็นเฟิงเย่เสวียนที่เดินเข้ามา สายตามืดมนลงหลายส่วน จากนั้นก็เย็นชา ไม่มีความอบอุ่นและอารมณ์ใดๆ

ปัจจุบัน ถึงคราวของนางแล้ว

เซียวจือฮว่าที่เคยรักใคร่ เจ็บหนักเช่นนั้น เขาบอกจะเตะทิ้งก็เตะทิ้ง ไม่แม้แต่จะกะพริบตา

เป็นอย่างที่คิด ราชวงศ์ไร้ความรู้สึกที่สุด

ฉู่เชียนหลีไม่อยากพูดมาก นางพลิกตัวหันหน้าเข้าหาด้านในของเตียง หันหลังให้เฟิงเย่เสวียน หลับตาลงอย่างเงียบๆ

เวลานี้ เฟิงเย่เสวียนเพิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติของนาง นิ่งเงียบไม่คุย ท่าทีห่างเหิน เหมือนว่ากำลังโกรธ?

เรื่องเมื่อครู่…

เขาปลอบใจ “ข้าได้ออกคำสั่งไปแล้ว ต่อไปไม่อนุญาตให้พระชายารองเซียวมันรบกวนเจ้าที่เรือนอีก เชียนหลี ไม่ต้องหงุดหงิด”

เฮอะ!

ฉู่เชียนหลีอยากหัวเราะกะทันหัน

เขาคิดว่านางจะเหมือนเซียวจือฮว่าที่คลั่งรักเขา เห็นเขาเป็นพระเจ้า หมุนรอบตัวเขา รักเขาจนคลั่งอย่างนั้นหรือ?

รักจนถึงตอนจบ ค่อยทำเหมือนกับที่เขาปฏิบัติต่อเซียวจือฮว่า ถูกเขาเตะทิ้งอย่างไร้เยื่อใย?