ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 130

วันรุ่งขึ้น

ฉู่เชียนหลีตื่นเช้ามาก หลังจากกินอาหารเช้าก็ออกจากจวน

โดยทั่วไปแล้ว เพื่อความปลอดภัยและความเข้มงวดของจวนอ๋อง ทุกคนที่ออกจากจวนจำเป็นต้องได้รับป้ายอนุญาตผ่านทาง หรือไปรายงานท่านอ๋อง แต่เหมือนว่าพระชายาจะได้รับความโปรดปรานแล้ว ชั่วขณะทหารยามที่เฝ้าประตูจึงไม่มีใครขวาง

เมืองหลวง ท้องฟ้าสดใส กำลังอยู่ในช่วงคึกคัก

และที่ใดมีคน ที่นั่นก็มีคนสอดรู้เรื่องชาวบ้าน ชาวบ้านไม่น้อยที่กำลังสัญจรไปมาพลางยุ่งอยู่กับงานของตนเอง พลางสนทนาไปด้วย เนื้อหาคร่าวๆ คือ

“อ๋องเฉินกำจัดโจรภูเขาไปแล้ว ร้ายกาจมาก ได้ยินมาว่าแม้แต่แม่ทัพหลี่ก็เอาโจรภูเขาพวกนี้ไม่ลง”

“ท่านอ๋องเฉินสร้างผลงานอีกแล้ว ความสามารถของเขาเหนือคน มีความกล้ามีกลอุบาย พวกเราเลื่อมใสจากใจ…”

“ข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง ตอนปราบโจร เกิดไฟไหม้ใหญ่มาก อ๋องเฉินหนึ่งคนหนึ่งม้าหนึ่งกระบี่ เหยียบไฟกลับออกมาจากกองเพลิง ผาวสีหมึกปลิวว่อน ใบหน้าเยือกเย็นมีเสน่ห์ ราวกับเทพลงมาเยือน…”

“สวรรค์!”

การบรรยายภาพเหตุการณ์นี้ ทำเอาหญิงสาวกลุ่มหนึ่งใช้มือปิดแก้มกรี๊ดเสียงหลง ในดวงตาเต็มไปด้วยความรักและความปรารถนา

ฉู่เชียนหลีเดินผ่านจากด้านข้าง เพียงแค่ฟังอย่างเรียบเฉย

ทุกคนรู้จักเกียรติยศของคุณูปการ จะรู้ได้อย่างไรว่าเลือดเนื้อและร่างกายเสียสละเพื่อของสิ่งนี้? จะรู้ได้อย่างไรว่าผู้บริสุทธิ์ตายอย่างน่าสังเวช…

ไม่กล้าคิดมากกว่านี้ นางเร่งฝีเท้าจากไป

เดิมทีนางอยากไปร้านยา เพื่อเยี่ยมคนแก่ อ่อนแอ ป่วยและพิการกลุ่มนั้น แต่ระหว่างที่เดินผ่านร้านขายเครื่องประดับชั้นสูงแห่งหนึ่ง พบกับนางอันและฉู่เจียวเจียวโดยบังเอิญ

มารดาผู้ให้กำเนิดนางกับพี่สาวแท้ๆ ที่เกิดจากท้องมารดาเดียวกัน

สองแม่ลูกยืนอยู่ด้านข้าง ราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง และเกิดการโต้แย้ง ปฏิกิริยาของฉู่เจียวเจียวค่อนข้างรุนแรงกว่า

“ท่านแม่ ข้าจะต้องแต่งงานกับอ๋องหลีให้ได้ ท่านเลิกคิดถึงรัชทายาทหรือท่านโหวน้อยอะไรนั้นได้แล้ว ไม่ต้องมาเสียเวลาคิดเรื่องนี้เลย!”

นางอันโมโหที่ไม่เป็นดังหวังเล็กน้อย

“เจียวเจียว แม่เคยบอกกับเจ้ากี่ครั้งแล้ว แม่ของอ๋องหลีคนนั้นตายเร็ว และไม่ได้รับความรักจากฝ่าบาท ไร้อำนาจไร้อิทธิพล ภายนอกแขวนนามขององค์ชาย แต่กลับสู้นายน้อยชนชั้นสูงไม่ได้ด้วยซ้ำ เจ้าแต่งงานกับเขา ไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปาก!”

อ๋องหลีคนนั้นคือองค์ชายที่ถูกทอดทิ้ง

ในอนาคต เมื่อพี่น้องคนใดคนหนึ่งได้ขึ้นครองราชย์ ยังมากอ๋องหลีก็ถูกไล่ไปอยู่ที่ศักดินา เป็นท่านอ๋องที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ใช้ชีวิตธรรมดาๆ ไปทั้งชีวิต

ตอนที่มาถึง ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับงาน

“เจ้าสำนัก!” จิ่งอี้สังเกตเห็นนางเป็นคนแรก จากนั้นคนอื่นก็รุมล้อมเข้ามา ท่าทางที่แห่กันเข้ามาเหมือนกลุ่มอาชญากรที่ชั่วร้ายมาก ทำเอาชาวบ้านสองคนที่อยู่ในร้านวิ่งหนีกระเจิง

ฉู่เชียนหลีกุมหน้าผาก “เช่นนี้ง่ายที่จะเปิดเผยตัวตน ดึงดูดคนมาไล่ล่า ต่อไปเรียกข้าว่าเสียวฉู่ก็พอ”

จิ่งอี้ครุ่นคิด พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน “ขอรับคุณหนู”

“เสียวฉู่”

“ขอรับ คุณหนู”

“...”

นางเป็นห่วงคนแก่ อ่อนแอ ป่วยและพิการกลุ่มนี้ พวกเขาพิการทางร่างกายแต่มีจิตใจที่เข้มแข็ง ไม่ยอมใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป มีจิตใจแน่วแน่ที่ต้องการช่วยโลกทั้งใบ

คนเหล่านี้ คนที่ขาง่อยก็ขาง่อย คนที่ตาบอดก็ตาบอด คนที่ผอมก็ผอมเหมือนลิง คนที่อ้วนก็อ้วนเหมือนหมู คนที่เตี้ยก็เตี้ยจนน่าตกใจ…

ก็เป็นกลุ่มคนที่น่าสงสารเช่นกัน