ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 131

นางเดินเข้าไปนั่งลง “วันนี้ข้ามาเพื่อจะบอกพวกเจ้าว่า ข้าตั้งใจจะดำเนินกิจการโรงหมอแห่งนี้ พวกเจ้าจำเป็นต้องช่วยข้าจึงจะทำได้”

ข้อหนึ่ง นางจะพัฒนากิจการของตนเอง สร้างรากฐานในต่างโลก

ข้อสอง นางไม่มีทางเลี้ยงคนกลุ่มหนึ่งที่กินฟรีดื่มฟรีโดยไม่ทำอะไร

ทุกคนเห็นด้วย โรงหมอช่วยชีวิตคนเป็นการทำความดี เป็นเรื่องที่สมควรทำ

“คุณหนูต้องการอะไรพูดมาได้เลย พวกเราพร้อมรับคำสั่ง” จิ่งอี้กล่าว

ไม่ว่าจะต้องการตำราแพทย์อันล้ำเลิศ หรือวรยุทธ์ระดับแนวหน้า หรือร้านค้าชั้นสูงใจกลางเมืองหลวง ยาดีในหล้า ขอแค่คุณหนูต้องการ พวกเขาจะมอบให้ทั้งหมด

ฉู่เชียนหลีพยักหน้า หลังจากนั้นชี้ไปที่คนคนหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ พลางกล่าว

“เจ้ารับผิดชอบจัดระเบียบยาสมุนไพร แยกพวกมันให้เป็นประเภท”

ผู้ชายผอมที่ถูกชี้ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง เขา? จัดระเบียบยาสมุนไพร? เขาเป็นถึงมือสังหารอันดับหนึ่งในยุทธภพเลยนะ!

มือที่ถือกระบี่ฆ่าคนจะไปหยิบพู่กัน?

“เจ้ารับผิดชอบแนวหลัง หุงข้าว”

ผู้ชายอ้วนที่ถูกชี้ก็ตะลึงงันเช่นกัน

คุณหนู ท่านพูดจริงหรือ? ข้าเป็นถึงมือพิษยามรัตติกาลที่มีชื่อเสียงในยุทธภพ สิ่งของที่ใช้ลงมือล้วนเป็นพิษที่ร้ายแรงที่สุด…”

“ขาของเจ้าได้รับบาดเจ็บ และอายุก็มากแล้ว เจ้าอยู่ที่นี่อย่างสงบจิตสงบใจเถอะ ข้าเลี้ยงเจ้า”

จางขาเป๋ “...”

เขาเป็นถึงกุนซืออันดับหนึ่งในหล้า!

ฉู่เชียนหลีชี้หนึ่งรอบ แบ่งงานให้ทุกคนเรียบร้อยแล้ว แต่สีหน้าของคนเหล่านี้กลับดู…

ยากที่จะอธิบายด้วยคำพูดในประโยคเดียว

ฉู่เชียนหลีกุมหน้าผากอย่างหมดหนทาง นางถอนหายใจแล้วกล่าว

“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าทุกคนมีปณิธานอันยิ่งใหญ่ อยากเป็นผู้กอบกู้โลก แต่ว่า…”

พวกเจ้าคนที่แก่ก็แก่ คนที่พิการก็พิการ อย่างไรก็ต้องก้มศีรษะให้กับความจริง

มนุษย์จำเป็นต้องกินข้าว

ภารกิจสำคัญที่สุดในตอนนี้คือ...มีชีวิตต่อไป

“ทำงานให้ดีเถอะ ข้าไม่เอาเปรียบพวกเจ้าแน่นอน” นางตบไหล่จิ่งอี้ เป็นการปลอบใจทุกคน

ฉู่เชียนหลีเห็นแล้วรีบเดินเข้าไป

“เจ้าไม่เป็นอะไรกระมัง?”

นางนั่งยองลง จับแขนของผู้ชายคนนั้น ประคองเขาลุกขึ้น จากนั้นช่วยเขาเก็บไม้เท้า

เวลาเดียวกับที่ผู้ชายคนนั้นซาบซึ้ง ก็รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

“ให้แม่นางเห็นเรื่องตลกแล้ว ข้า…ข้า…”

เขาเคลื่อนไหวไม่สะดวก สูญเสียไม้เท้า ได้แต่คลานอยู่บนพื้นเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง ไม่มีศักดิ์ศรีให้พูดถึง

ฉู่เชียนหลียิ้มแล้วยิ้มอีก “เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องปกติ การเจ็บป่วยก็เป็นเรื่องปกติของมนุษย์ ไม่มีอะไรต้องรู้สึกอาย”

“เจ้าอาศัยอยู่ที่ไหน ข้าส่งเจ้ากลับไป”

“หา! นี่…ขอบคุณแม่นาง!” ชายคนนี้ก้มศีรษะลงอย่างอายๆ ผิวที่คล้ำแดงเล็กน้อย พยายามเก็บมือของตนเองอย่างระมัดระวัง ไม่ให้สัมผัสโดนฉู่เชียนหลี และสามารถเดินเองได้

ฉู่เชียนหลีส่งผู้ชายคนนี้ไปถึงบ้านหลังเล็กๆ ที่ดูธรรมดาและเรียบง่ายแห่งหนึ่ง จึงจะจากไป

ไปกลับเสียเวลาอยู่พักหนึ่ง กลับถึงจวนอ๋องเฉินก็ดึกมากแล้ว

เดินเข้าไปในเรือนข้าง เมื่อผลักประตูออก กลับมองเห็นร่างเงาสายหนึ่งที่คาดไม่ถึง…