ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 57

เวลานี้เอง ในที่สุดหมาป่าศึกก็เงยหน้าขึ้น มองฉู่เชียนหลีครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหัวแล้วหันหัวอีก เหมือนกำลังบอกใบ้อะไรบางอย่าง

ฉู่เชียนหลีมองอย่างตั้งใจ

นี่มันกำลัง…

เชือก!

ที่คอมันมีเชือกเส้นหนาที่ทำจากหนังวัวผูกอยู่ และความหมายของมันคือกำลังบอกนางว่า มันถูกพันธนาการ…

สวรรค์!

ฉู่เชียนหลีตะลึงงันทันที เหมือนว่าสุนัขตัวนี้เข้าใจสิ่งที่นางพูด และยัง ‘ตอบ’ นางด้วย ฉลาดเกินไปแล้วกระมัง!

นางมองซ้ายมองขวาแวบหนึ่ง ภายในลานไร้คน

ลังเลครู่หนึ่ง นางกล่าวเสียงเบา

“ข้าเข้าไปช่วยเจ้าแก้เชือก แต่เจ้าห้ามกัดข้า ห้ามเห่า ยิ่งห้ามส่งเสียงใดๆ เข้าใจหรือไม่?”

หมาป่าศึกมองนางแวบหนึ่ง เหมือนกำลังตอบ มันวางอุ้งเท้าลงอย่างเชื่อฟัง หมอบอยู่เบาะนุ่มในท่าทางที่ผ่อนคลาย ไม่มีท่าทางจะโจมตีใดๆ

ฉู่เชียนหลีเห็นสถานการณ์ ปีนขึ้นขอบกำแพงแล้วกระโดดลงมา

ก้าวเท้ายาวไปที่เสาเหล็ก กลับพบว่าเชือกถูกลงกลอนไว้กับเสาเหล็ก และยังลงกลอนด้วยแม่กุญแจขนาดใหญ่

กระตุกสองที แม่กุญแจตัวนี้มีขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ เปิดไม่ออก

อีกด้านหนึ่ง…

นางมองไปทางหมาป่าศึกท่าทางดุร้าย และขนาดตัวใหญ่กำยำเป็นพิเศษ พลันค่อยๆ เดินเข้าใกล้ “ข้าช่วยเจ้าแก้เชือกจากบนคอ เจ้าห้ามกัดข้านะ”

“ฟู่…”

มันขยับเล็กน้อย พ่นไอร้อนออกจากจมูก

ฉู่เชียนหลีกำลังจะถอยหลังอย่างหวาดระแวง ก็เห็นหมาป่าศึกตัวนั้นพลิกตัวหงายท้องสี่ขาชี้ฟ้า ทำให้ขนยิ่งเงางาม หัวที่ใหญ่ยาวของมันวางอยู่ข้างเท้าฉู่เชียนหลี

ขนนั่น!

ความรู้สึกนั่น!

สุดยอด!

ฉู่เชียนหลีรีบหยิบเชือกขึ้นมาทันที มองหาตัวกลอนเพื่อปลดออก กลับพบว่าใต้ผิวหนังที่ถูกปกคลุมด้วยขนของมัน มีบาดแผลที่ทั้งแดงและบวมหลายจุดโดยบังเอิญ

ไม่เพียงแค่นั้น แม้แต่บนตัวของมัน บนหลัง บนท้อง…ก็เต็มไปด้วยบาดแผล

หมาป่าศึกเหลือบมองสุนัขตัวน้อยอย่างรังเกียจเล็กน้อยแวบหนึ่ง หลังจากนั้นเดินไปข้างกายฉู่เชียนหลี ปัดข้อศอกของนาง

ฉู่เชียนหลีเร่งเร้า “ตอนนี้ออกจากเมืองแล้ว เจ้าเป็นอิสระแล้ว ปลอดภัยแล้ว ไม่มีใครสามารถผูกเจ้าอีก เจ้ารีบไปเถอะ ไม่เช่นนั้นหากถูกพบเห็น เจ้าก็จะไปไม่ได้แล้วนะ”

หมาป่าศึกยังคงปัดนางต่อ

“เหตุใดเจ้าจึงยังไม่ไป? เจ้า…” ฉู่เชียนหลีขมวดคิ้ว “เจ้าคงไม่ใช่อยากให้ข้าคลอดลูกหมาป่าให้เจ้ากระมัง?”

“แม้บุญคุณช่วยชีวิตสามารถยกชีวิตให้อีกฝ่าย แต่เจ้ากับข้าไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน ไม่สามารถอยู่ร่วมกัน เจ้าจะเพ้อถึงข้าที่งดงามเหมือนดอกไม้คล้ายหยกได้อย่างไร?”

“...”

หมาป่าศึกมองใบหน้าที่อัปลักษณ์จนไม่สามารถทนดู แทบอยากแทงตาของมันบอด มันกัดอุ้งเท้าของตัวเอง จิ้มเข้าปากฉู่เชียนหลีอย่างแรง

ราวกับแก้แค้น

จิ้มเสร็จก็วิ่งหนี

ฉู่เชียนหลีที่กินขนและเลือดเข้าไปเต็มๆ โมโหจนกระทืบเท้า

“ถุย ถุยๆๆ! เจ้าตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น!”