ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 58

เวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง

หมาป่าหายไปกะทันหัน คนในร้านตกใจจนขวัญหนีกระเจิง ข่าวนี้ยิ่งถูกส่งไปถึงจวนที่โอ่อ่าแห่งหนึ่ง

“เจ้าว่าอะไรนะ?!”

บนที่นั่ง องค์รัชทายาทเฟิงเจิ้งอวี้ตบโต๊ะลุกขึ้นยืน มีไฟโทสะแฝงอยู่ในเสียงที่เคร่งขรึม

นั่นเป็นหมาป่าศึกสายเลือดบริสุทธิ์ที่เขาใช้ทรัพยากรและกำลังคนจำนวนมากจับมาจากเขาคุนหลุน หลายปีมานี้ เพื่อเลี้ยงสัตว์ร้ายตัวนี้ให้ดี เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจและทรัพยากรเยอะมาก

นี่เป็นสัตว์เลี้ยงของเขา ยิ่งเป็นตัวแทนสัญลักษณ์อำนาจ สถานะ ราชาผู้สยบสรรพสิ่งของเขา

คนรับใช้คุกเข่าอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นเทา “รัช รัช รัชทายาทโปรดไว้ชีวิต…บ่าว บ่าว…”

“รายงาน…”

เวลานี้เอง มีทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาจากนอกประตูอย่างเร่งรีบ

“เรียนองค์รัชทายาท เมื่อสองเค่อก่อน ผู้น้อยเหมือนเห็นหมาป่าศึกของท่านคาบผู้หญิงคนหนึ่งออกจากเมือง หน้าตาของผู้หญิงคนนั้นอัปลักษณ์ เหมือนจะเป็น…พระชายาอ๋องเฉินขอรับ”

สายตาของเฟิงเจิ้งอวี้ขรึมลง

พระชายาอ๋องเฉิน

เฟิงเย่เสวียน!

เขากำลังจะเอ่ยปาก ใต้ที่นั่ง ชายวัยกลางคนสวมชุดผาวสีน้ำตาลคนหนึ่งเอ่ยปากอย่างไม่เร่งไม่รีบ

“หมาป่าตัวนั้นมีนิสัยดุร้าย ไม่แน่อาจจะกินพระชายาอ๋องเฉินไปแล้ว พระชายาอ๋องเฉินตายไม่มีค่าพอให้เสียดาย แต่หมาป่าตัวนั้นหนีไปแล้ว เกรงว่ายากที่จะจับกลับมาอีก หนีไปแล้วก็ให้มันหนีไปเถอะ”

เขาคืออัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาแห่งราชสำนัก——ตระกูลกง กงเจิ้นหง

เฟิงเจิ้งอวี้ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเย็นชา

“ในงานเลี้ยงฉลองชัย อ๋องเฉินท้าทายข้าต่อหน้าทุกคน วันนี้ก็มาท้าทายหมาป่าศึกของข้า หากข้าปล่อยผ่านไม่สนใจเรื่องนี้ ครั้งต่อไป เขาจะไม่บังอาจกระโดดมาขี่หัวข้าหรอกหรือ?”

น้ำเสียงเย็นชาจนถึงขีดสุด

เมื่อเทียบกับความเย็นชาของรัชทายาท อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวากงหนักแน่นกว่าเยอะ สีหน้าเฉยเมย

“อ๋องเฉินไม่เคยทำเรื่องอะไรที่ไม่ได้เตรียมตัว ในเมื่อเขากล้าท้าทายท่าน คิดว่าน่าจะมีจุดอ่อนของท่านอยู่ในมือแล้ว”

ภายในห้อง

เซียวจือฮว่าเห็นนางที่วิ่งเข้ามา แววตามืดครึ้ม มือกุมหน้าอกกะทันหัน กระแอมสองครั้ง แสร้งทำเป็นอ่อนแอ

ฉู่เชียนหลีเหลือบมองนางแวบหนึ่ง

——สีหน้าซีดเล็กน้อย แต่ดวงตาทั้งคู่สดใส จุดชีพจรหลักสี่จุดที่ขมับและแก้มก็ไหลเวียนดี เห็นได้ชัดว่าสุขภาพแข็งแรง

——คนที่กระโดดลงทะเลสาบช่วยเฟิงเย่เสวียนในตอนนั้นเป็นเธอ ถ้าเป็นโรคแพ้หนาวก็ต้องเป็นเธอ ทำไมคนสวมรอยรับผลงานคนนี้ยังอ่อนแอถึงขนาดนี้

——ไม่จำเป็นต้องแกล้งป่วยถึงขนาดนี้มั้ง ไม่กลัวแกล้งไปแกล้งมา โรคปลอมกลายเป็นจริงเหรอ?

สายตาของเฟิงเย่เสวียนที่มองเซียวจือฮว่าซับซ้อนมากกะทันหัน

หลายปีมานี้ เขาคิดว่านางอ้อนแอ้นอรชร เป็นดอกบัวท่ามกลางสายลม ใครเห็นแล้วก็สงสารและต้องการดูแลมาโดยตลอด แต่เขาก็เหมือนกับไม่เคยมองนางทะลุปรุโปร่งจริงๆ…

“พี่หญิง…แค่ก แค่กๆ…เหตุใดวันนี้พี่หญิงจึงมีเวลาว่างมาที่นี่?”

เซียวจือฮว่าหยิบผ้าเช็ดหน้าปิดปาก เสียงไออ่อนแอยิ่ง