ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 73

ขนมในมือหมดความหอมไปทันที

เฟิงเย่เสวียนวางกลับที่เดิม แล้วหยิบฎีกาขึ้นมาใหม่ “ข้ามีงานยุ่ง มีธุระอะไรค่อยคุยกันวันพรุ่งนี้”

“งั้นขนมนี่...”

“วางเอาไว้”

เมื่อพูดจบ ก็หลุบตาลงอ่านฎีกา

ฉู่เชียนหลีกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ อยากจะพูดถึงเรื่องของหมาป่ากับเขา แต่ก็กลัวว่าจะทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเขากับองค์รัชทายาท หากทั้งสองฝ่ายทะเลาะกันขึ้นมา นางจะปัดความรับผิดชอบได้ยาก

เมื่อคิดดูแล้ว ไม่พูดดีกว่า

กวาดตามองภาพแขวนที่ราคาสูง ความเป็นมายิ่งใหญ่ที่อยู่บนฉากบังลมรูปนั้น ก็เลียริมฝีปากก่อนจะเอ่ย

“ท่านอ๋อง อันที่จริงข้ามาเพื่อที่จะสอบถามอาการของรองแม่ทัพเจียงสักหน่อย”

“อันที่จริงอาการของรองแม่ทัพเจียงสาหัสมาก จะต้องจับตาดูตลอดเวลา ทันทีที่ใช้ยาไม่ถูกต้องหรือว่าเกิดเรื่องผิดพลาดตรงไหน มือของเขาอาจจะพิการได้ และมีแต่ข้าที่มียา”

ว่าแล้วนางก็ล้วงยาปฏิชีวนะออกมาจากในแขนเสื้อ

นิ้วที่ถูกตัดสามารถต่อกลับไปใหม่ได้ ต้องการเวลาในการเติบโตใหม่ การฉีดยาปฏิชีวนะสามารถเพิ่มอัตราการอยู่รอดของนิ้วที่ขาดได้

เฟิงเย่เสวียนกวาดสายตามองวัตถุที่อยู่ในมือของนาง

นางมักจะหยิบสิ่งของที่เขาไม่เคยได้ยิน ไม่เคยเห็นมาก่อนออกมาบ่อย ๆ เช่นเดียวกับที่นางมักจะทำให้เขาประหลาดใจไม่หยุดหย่อน

“พระชายามีใจแล้ว อีกเดี๋ยวข้าจะให้อู๋อิ่งนำไปให้ หลังจากที่รองแม่ทัพเจียงหายดีแล้ว เขาจะต้องขอบคุณเจ้าแน่”

ฉู่เชียนหลีตะลึงงันไปทันที

ความหมายคำพูดประโยคนี้ของเขา ไม่ใช่จะบอกนางว่า เรื่องของรองแม่ทัพเจียง ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา อยากจะได้รางวัล? อยากจะแย่งความดีความชอบ? ก็ไปหารองแม่ทัพเจียงด้วยตนเองซิ

รองแม่ทัพเจียงเป็นลูกน้องของเขา เขาเป็นเจ้านาย จะไม่ออกหน้าสักหน่อยหรือ?

ไร้น้ำใจ!

นางแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาว ๆ อย่างอาลัยอาวรณ์ “ท่านอ๋อง ยานี้ปรุงยากมาก ในมือข้ามีเพียงแค่ขวดนี้ขวดเดียวเท่านั้น...”

ชายหนุ่มสั่งเอ่ยเสียงขรึม

“ในเมื่อยากเช่นนี้ พระชายาก็เก็บเอาไว้เผื่อใช้ในยามฉุกเฉินเองเถิด”

ราชสำนักน้ำลึก ยิ่งรู้มาก ยิ่งตายไว

เฟิงเย่เสวียนเห็นนางก้มหน้างุด ท่าทีสงบเงียบ ไม่ได้ทำเกินหน้าที่เลยแม้แต่น้อย ในใจก็เงียบเช่นกัน จึงอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว ยื่นฎีกาไปข้างหน้าเล็กน้อย

“พระชายามาก็ดี ข้ามีคำถามสองสามข้อ อยากจะปรึกษาหารือกับพระชายาเสียหน่อย”

เดิมทีฉู่เชียนหลีอยากจะพูดว่าไม่เข้าใจ แต่ทันทีที่คิดว่าหากได้พูดคุยกับเขาสักสองหน่อย ไม่แน่ว่าอาจจะได้ภาพวาดนั้น

เหลือบตา มองไป

ข้างในนี้ มีแผนที่เล็กที่พับเอาไว้สอดอยู่แผ่นหนึ่ง

เมื่อเปิดแผ่นที่ออก เป็นภาพวาดของพื้นที่แห่งหนึ่ง บนแผนที่มีภูเขาลำธาร ถนนหลวงและป่าไม้ เพียงแต่ ภูเขาในภาพวาดนี้สูงเสียดฟ้า ยอดเขาแหลมคมเด่นตระหง่าน สูงชันอันตรายมาก

“ไม่ทราบว่าสิ่งที่ท่านอ๋องต้องการจะกล่าวคือ...”

“จะปีนขึ้นยอดเขาได้อย่างไร” นิ้วชี้ของชายหนุ่มแตะไปเบา ๆ ที่บนยอดสุดของภูเขาที่สูงชันอันตรายลูกนั้น

ฉู่เชียนหลีเม้มริมฝีปาก

หากเป็นการปีนเขาปกติ เหตุใดจึงต้องกลุ้มใจที่ปีนขึ้นไปไม่ได้? ทันทีที่ได้ฟังก็รู้ว่ามีความหมายอื่นแอบแฝง ที่ภูเขาลูกนี้ปีนขึ้นไปได้ยาก เกรงว่าเป็นเพราะมีคนคอย ‘ขวาง’ทางอยู่