ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 75

ในเวลานี้

ด้านนอกจวนอ๋องเฉิน ด้านหลังกำแพงเรือน มีสองสามร่างกำลัง ชะโงกหัวเยี่ยม ๆ มอง ๆ ผลุบ ๆ โผล่ ๆ

“ระวังหน่อย ๆ อย่าให้ถูกจับได้”

บรรดาองครักษ์ลับที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดของจวนอ๋อง “...”

คุณชายทุกท่าน เชิญพวกท่านทำต่อไป พวกข้าตาบอด มองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

เป็นหลิงเชียนอี้รวมทั้งสหายที่ไม่เอาการเอางานทั้งสามคน

ตู้หนิงเป็นบุตรชายตระกูลร่ำรวยอันดับหนึ่งของเจียงหนาน นิสัยหุนหันพลันแล่นตรงไปตรงมา “ใช้ได้นี่ เหล่าหลิง เจ้าเอาผลงานภาพวาดชิ้นเอกของหวังอันมาได้จริง ๆ งั้นหรือ? ข้าได้ยินมาว่าอ๋องเฉินเก็บรักษาภาพวาดนี้เอาไว้อย่างทะนุถนอม หวงแหนมาก”

บิดาของซูมู่เป็นไท่ฟู่[footnoteRef:1] ลูกศิษย์เต็มบ้านเต็มเมือง เขาจึงเงียบขรึมและอ่อนโยนกว่าเล็กน้อย [1: อาจารย์ของรัชทายาท]

“ท่านโหวน้อย เหตุใดท่านถึงสนใจในตัวของฉู่เชียนหลี ข้าได้ยินมาว่านางไม่ได้รับความโปรดปรานของอ๋องเฉิน...”

เริ่นอันหรานเงียบขรึมที่สุด สุขุมที่สุด แล้วก็ชำนาญในเรื่องการชั่งน้ำหนักและวิเคราะห์มากที่สุด

“อย่าได้ดูถูกสตรี”

โดยเฉพาะสตรีที่อายุน้อย และมีความคิด

สตรีอยากจะเปลี่ยนฐานะตนเองง่ายกว่าบุรุษมากนัก

บนใบหน้าของหลิงเชียนอี้กลับเผยให้เห็นรอยยิ้มปลิ้นปล้อนที่ล้ำลึก “พวกเจ้าคอยดูเถิด”

ช่วงนี้ ท่านน้าเฉินเปลี่ยนไปแปลกประหลาดมาก

ครั้งก่อน เขาถูกฉู่เชียนหลีบีบบังคับ ถูกบังคับให้ทำความสะอาด ท่านน้าเฉินไม่เพียงไม่ช่วยเขา ยังด่าเขาอีกด้วย

ยังมีหมิงฮ่าวเซวียนครั้งนั้นอีก เขาพาฉู่เชียนหลีไปดื่มเหล้า แต่กลับถูกท่านน้าเฉินอัดจนสะบักสะบอม เขาถูกตบจนใบหน้าปูดบวมช้ำ จนร้องเสียงโหยหวน

นี่เป็นเพราะท่านน้าเฉินกำลังถือหางฉู่เชียนหลี?

จิตใจที่ท่านน้าเฉินมีต่อฉู่เชียนหลีเปลี่ยนไปแล้ว?

เขาไม่เชื่อ!

จริงหรือเท็จ ให้เขาได้ลองดูเสียหน่อย!

“ท่านน้าของท่าน หลอกให้ข้าวางแผน ยังแกล้งข้า มโนธรรม มโนธรรมแย่มาก!”

หลิงเชียนอี้ตบหน้าขาฉาด ตะโกนอย่างเห็นด้วย

“โธ่เอ๊ย ท่านเพิ่งจะรู้วันนี้หรือ?”

ท่านน้าของเขาขึ้นชื่อเรื่องเย็นชา โอหัง หยิ่งยโสอวดดีเป็นอย่างยิ่ง ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา

“ข้าบอกท่านให้นะ ว่าท่านน้าของข้าไม่เพียงเลว เขายังโหดร้ายอีกด้วย มักจะทุบตีข้าบ่อย ๆ ทุบตีข้าวันแล้ว วันเล่า”

ฉู่เชียนหลีประหลาดใจ “สวรรค์ ท่านโตขนาดนี้แล้ว เขายังทุบตีท่านอยู่อีกหรือ?”

“ก็ใช่นะสิ?” เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ หลิงเชียนอี้รู้สึกโศกเศร้าเสียใจเป็นอย่างยิ่ง “ข้าเป็นถึงโหวน้อยของแคว้น ถูกเขาบีบบังคับอยู่ในกำมือตั้งแต่เด็ก บางครั้งก็ถูกปั้นจนกลม บางครั้งก็ถูกนวดจนแบน บางครั้งยังถูกบีบจนกลายเป็นสามเหลี่ยมหน้าจั่วอีกด้วย”

“จะทำเกินไปหน่อยแล้วกระมัง เหตุใดท่านไม่ฉวยโอกาสตอนที่เขาเดินทางตอนกลางคืน เอากระสอบคลุมหัวเขาไปเสียล่ะ?” ฉู่เชียนหลีกล่าว

เมื่อหลิงเชียนอี้ได้ยินประโยคนี้ ราวกับว่าตามหาบรรดา‘พี่น้องแท้ ๆ ’ที่พลัดพรากจากกันไปหลายปี ซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล

“สวรรค์! ท่านไม่รู้หรอกว่าข้าชีวิตข้าผ่านมาอย่างยากลำบากขนาดไหน”