ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 77

กรอบภาพวาดนี้ราวกับถูกยึดอยู่บนฉากบังลม ทั้งยังมีตัวเกี่ยวลับ จะหยิบลงมาเลยไม่ได้

ฉู่เชียนหลีมือหนึ่งยกกรอบภาพ อีกมือหนึ่งยื่นเข้าไปในช่องว่างระหว่างกรอบภาพกับฉากบังลม คลำหาตำแหน่งของตัวเกี่ยวลับอย่างละเอียด

นางคลำหาอย่างตั้งใจ แต่กลับไม่ทันสังเกตเห็นว่าหลิงเชียนอี้ได้กระโดดออกทางหน้าต่างไปแล้ว ก็มีเงาดำที่สูงส่งเงาหนึ่งค่อย ๆ เดินเข้ามาด้านหลังของนาง...

คลำ

ถู

กด

หา

ทันใดนั้น ปลายนิ้วก็สัมผัสถึงตำแหน่งที่นูนออกมาเล็กน้อยแห่งหนึ่ง ออกแรงกดเล็กน้อย ได้ยินเสียง‘แกรก’ทีหนึ่ง กรอบภาพก็คลายออก

“ข้าเอาลงมาได้แล้ว!” ฉู่เชียนหลีกอดกรอบภาพเอาไว้ หันหลังกลับไปด้วยความดีใจ “หลิง...”

เสียงพูดหยุดกึก

รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อไปทันที

เห็นเฟิงเย่เสวียนในชุดสีดำยืนอยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มยืนเอามือไพล่หลัง กำลังสำรวจนางด้วยใบหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม ท่าทางที่ดูสงบ ราวกับว่าได้มาถึงตรงนี้นานแล้ว แล้วก็มองไปยังห้องหนังสือ ที่ไม่มีเงาของหลิงเชียนอี้ตั้งนานแล้ว

ทันใดนั้นฉู่เชียนหลีที่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นก็กระทืบเท้าอย่างโมโห

ไอ้เลว!

หลิงเชียนอี้ นายมันไอ้คนไม่มีคุณธรรม ทรยศฉัน!

“พระชายากำลังทำอะไรหรือ?” เฟิงเย่เสวียนจ้องมองนางอย่างขึงขัง

“...”

ฉู่เชียนหลีพยายามรักษารอยยิ้มบนใบหน้าเอาไว้ หันลำคอที่แข็งทื่อกลับไป พยายามเค้นข้อแก้ตัวอย่างยากลำบาก

“ฝุ่น ฝุ่นร่วงน่ะ...ข้าช่วยเช็ดให้”

เมื่อหันหน้ากลับไป กลับพบว่าฉากกำบังที่อยู่ด้านหลังกรอบภาพนี้ซ่อนช่องลับเอาไว้ ภายในช่องลับ มีกล่องไม้สีน้ำตาลเข้มกล่องหนึ่งวางอยู่

นางไม่ทันได้มองนาน ก็รีบแขวนกรอบภาพกลับขึ้นไป แต่กลับได้เจอกับกล่องไม้นี้เข้าโดยบังเอิญ

ตุบ...

กล่องไม้ตกลงบนพื้น ฝากล่องเปิดออก มีสิ่งของบางอย่างกระเด็นออกมา

“ขออภัย ข้าไม่ได้เจตนา!”

ฉู่เชียนหลีรีบโน้มตัวลงไป แต่กลับเห็น...

โซ่เงินสีเงินเส้นเล็ก กุญแจมืออันเล็ก แล้วก็...แส้หนังอันเล็ก...

ทันใดนั้น ชายหนุ่มก้าวขา

“ไม่!”

นางเกร็งไปทั้งตัวดั่งแมวพองขน โกยแนบออกไปด้านนอก สาวเท้ายาวอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ หนีไปอย่างไร้ร่องรอยภายในสามวินาที

ชายหนุ่มจ้องมองภาพเบื้องหลังที่หนีอย่างลนลานของนาง มุมริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย

เฮอะ!

ความกล้าน้อยนิดเพียงแค่นี้ ยังกล้าเอาสิ่งของของเขาไปโดยพลการอีกงั้นหรือ?

ด้านนอกเรือนหานเฟิง

ฉู่เชียนหลีวิ่งสองร้อยเมตรภายในอึดใจเดียว วนรอบจวนอ๋องสามรอบ ราวกับกลัวว่าชายหนุ่มจะไล่ตาม พอวิ่งไปซ่อนตัวที่ด้านหลังพุ่มไม้อันเงียบสงบแห่งหนึ่ง ถึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

แม่เอ๊ย!

ผู้ชายคนนั้นช่างวิปริตจริง ๆ เลย!

เกือบจะเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงแล้ว และทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะหลิงเชียนอี้จงใจทำให้เกิดขึ้น เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็โมโหเป็นอย่างยิ่ง ตะโกนใส่บริเวณรอบ ๆ

“หลิงเชียนอี้ เจ้าไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”