ท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ นิยาย บท 123

ในฐานะคนที่เคยได้เห็นความคึกคักเจริญรุ่งเรืองของย่านการค้าซีบีดีในยุคปัจจุบันมาแล้ว ความเจริญของเขตปกครองเจียงหนิงนั้นไม่ต่างอะไรกับตัวอำเภอเมืองเล็ก ๆ เลยในสายตาของอวิ๋นฝูหลิง

ทว่านางก็ยังคงเดินเล่นได้อย่างเบิกบานใจ

นางจูงมืออวิ๋นจิงมั่ว อวิ๋นจิงมั่วอุ้มลูกเสือน้อยไว้ในอ้อมแขน ส่วนลูกพี่อู๋กับคังหมิงหย่วนก็เดินขนาบอยู่ด้านข้างทั้งสองคน

คนสี่คนพร้อมกับเสืออีกหนึ่งตัวเที่ยวเดินเล่น จับจ่ายซื้อของ และกินอาหารเรื่อยไป

ขณะที่กำลังเดินเล่นกันอย่างสบายใจ จู่ ๆ ลูกพี่อู๋ก็โพล่งเตือนขึ้นมาว่า “แม่นางอวิ๋น ดูเหมือนว่าจะมีคนตามพวกเรามาตลอดทางนะ”

อวิ๋นฝูหลิงเองก็รู้สึกได้

พอดีกับที่มีตรอกอยู่ข้าง ๆ เส้นหนึ่ง ฝีเท้าของอวิ๋นฝูหลิงจึงเปลี่ยนทิศทาง รีบเดินเลี้ยงเข้าไปในตรอกนั้น

คนในชุดสีเทาเดินตามเข้ามาในตรอก ทว่ากลับพบแต่ความว่างเปล่า

ตรอกแห่งนี้มีเพียงทางออกเดียว ทั้งที่เขาเห็นคนเดินเข้ามาด้านในนี้ชัด ๆ แต่เหตุใดถึงไม่เห็นตัวแล้วเล่า?

คนชุดเทามองไปรอบ ๆ ไม่หยุด พร้อมกับที่ได้แต่พิศวงอยู่ในใจ

ทันใดนั้นภาพตรงหน้าก็พร่าเลือน ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างโฉบผ่านศีรษะเขาไป ยังไม่ทันที่เขาจะรู้สึกตัว มีดเล่มหนึ่งก็จรดจ่อลงบนลำคอของเขา

“เจ้าเป็นใคร? ตามพวกข้ามาด้วยเหตุอันใด?”

ดวงตาดำของอวิ๋นฝูหลิงมืดครึ้ม ในมือกำด้ามมีดไว้แน่น

คนชุดเทามองอวิ๋นฝูหลิง ฉับพลันน้ำตาก็ไหลพรากลงมาทันที “คุณหนูใหญ่ ท่านลืมข้าน้อยไปแล้วหรือ?”

จู่ ๆ อวิ๋นฝูหลิงก็ปวดศีรษะขึ้นมา

ความทรงจำเศษเล็กเศษน้อยในหัวราวกับกำลังประสานตัวเข้าหากัน จนกลายเป็นภาพอันแจ่มชัด

“คุณหนูใหญ่...”

“คุณหนูใหญ่!”

“คุณหนูใหญ่...”

ภายในความทรงจำนี้ มีคนใบหน้าเลือนรางหลายคนเรียกนางว่าคุณหนูใหญ่ ในน้ำเสียงเหล่านั้นแฝงไปด้วยความเคารพนบนอบ ความสนิทชิดเชื้อ และความรักใคร่เอ็นดู

จู่ ๆ ภาพความทรงจำพลันแปรเปลี่ยน นางถูกคนมากมายห้อมล้อมและชี้หน้าต่อว่าต่อขาน

“หน้าไม่อาย ถึงกับวางยายั่วยวนองค์ชายเจ็ด!”

“ช่างไม่รู้จักคำว่าละอายเลยจริง ๆ มีซื่อจื่ออันกั๋วกงอยู่แล้ว ยังจะคิดประจบประแจงหาประโยชน์จากผู้อื่นอีก!”

นางนั่งคุดคู้อยู่บนเตียง จับผ้าห่มที่ห่อหุ้มกายไว้แน่น ใบหน้าของบุรุษผู้ยืนอยู่บริเวณหัวเตียงนั้นเลือนรางไม่ชัดเจน เห็นเพียงความรังเกียจแจ่มชัดอยู่ในดวงตาทั้งสองของเขาเท่านั้น

ทันใดนั้นเปลวเพลิงลุกโชนก็ปะทุขึ้นมา แผดเผาภาพเบื้องหน้าทั้งหมดไหม้เป็นจุลไม่เหลือ

ร้อน ร้อนเหลือเกิน!