วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3286

“หลวงโป๋ซา?”

หวังมี่ขมวดคิ้วเรียวสวยแน่น

เพราะนางไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย

“แปลก คนผู้นี้ชัด ๆ ว่าเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ทำไมข้าถึงไม่เคยได้ยินชื่อเขาเลย?”

“ตกลงโผล่มาจากที่ไหนกันแน่?”

“ยิ่งกว่านั้น หน้าตาน่าเกลียดขนาดนั้น น่าจะโดดเด่นจำง่ายสิ”

แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความฉงน แต่ไม่นาน ความสงสัยในดวงตาของหวังมี่ก็ถูกแทนที่ด้วยความเยียบเย็นและจิตสังหาร นางปรายตามองหลวงโป๋ซาอย่างเย็นชา เอ่ยเสียงแข็งว่า

“ไม่ว่าแกเป็นใคร ฆ่าข้ารับใช้ของข้า แย่งยาศักดิ์สิทธิ์ของข้า วันนี้ต้องเอาชีวิตแลกชีวิต!”

หลวงโป๋ซายกมือแตะเลือดที่ซึมออกมาตรงหว่างคิ้ว แล้วหัวเราะเย็น ๆ อย่างน่าขนลุก

“คุณหนูงามน้อย อย่าโกรธสิ โกรธแล้วไม่สวยเลยนะ แค่ยอมเป็นสาวใช้ของข้า เชื่อฟังดี ๆ ปรนนิบัติให้ข้าสบายกายสบายใจ ต้นกล้วยไม้จันทร์ดำเก้าหัวใจนี่จะให้นางไปสักต้นจะเป็นไรไป?”

“อยากตาย!”

หวังมี่สะบัดมือขาวผ่องขึ้นทันที โซ่ผลึกน้ำแข็งเส้นหนึ่งพุ่งทะยานออกไปอย่างฉับพลัน

“ไม่เคยมองออกเลยนะว่าเจ้าเป็นพริกเม็ดเล็กเผ็ดร้อนแบบนี้… แต่ข้ากลับชอบเสียอีก”

หลวงโป๋ซาหัวเราะหยอกล้อไปพลาง สองมือหมุนเป็นวงกลม พลังสีดำขาวสองสายวนรวมกันตรงหน้ากลายเป็นแผ่นหินโม่ยักษ์ บดโซ่ผลึกน้ำแข็งที่พุ่งมาแตกกระจาย

ทว่าผลึกน้ำแข็งที่แตกละเอียดกลับไม่สลายไป หากแต่สลายตัวกลางอากาศกลายเป็นเข็มน้ำแข็งนับไม่ถ้วน พุ่งกราดเข้าใส่หลวงโป๋ซาดุจฝนห่า

ชิ่ว ๆ ๆ!

“แค่วิชากระจอก!”

หลวงโป๋ซาส่งเสียงฮึดฮัด เผยอแขนเสื้อยาวสะบัดออกทีหนึ่ง พลังหยินหยางสองสายอันเข้มข้นพลันแผ่กระจาย แปรเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์ไท่จี๋ลูกใหญ่ ปรากฏขึ้นตรงหน้า ขวางรับเข็มน้ำแข็งทั้งหมดเอาไว้

เห็นดังนั้น หวังมี่ก็ชูสองมือขึ้น ร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากแดงเผยอเบา ๆ

“เยือกแข็งสามพันลี้!”

กร๊อบ!

ทันใดนั้น ลำธารที่อยู่รอบตัวนางโดยมีนางเป็นศูนย์กลางก็ถูกแช่แข็งในพริบตา ความหนาวเย็นปะทุออกมาดุจน้ำทะเลเชี่ยวกราก แผ่กระจายเป็นระลอกคลื่นสู่ทุกทิศทาง

พื้นดินใต้เท้าของหลวงโป๋ซาสั่นสะเทือนก่อนจะแยกออกเป็นร่อง ลำเสาน้ำแข็งใสเจิดจ้าเก้าต้นพุ่งขึ้นฟ้า โอบล้อมตัวเขาไว้ กลายเป็นกรงขังน้ำแข็งขนาดใหญ่

“กรงเล็บแยกฟ้าหยินหยาง!”

สองมือของหลวงโป๋ซาแปรสภาพเป็นกรงเล็บดำทะมึนแหลมคม ฟาดฉีกใส่เสาน้ำแข็งอย่างดุเดือด

ทว่าเรื่องที่ทำให้เขาตกตะลึงก็คือ เสาน้ำแข็งที่ดูเปราะบางกลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย ซ้ำยังสะท้อนแรงกรงเล็บกลับไปใส่เขาเองอีกต่างหาก

“อึ๋ม?”

หลวงโป๋ซาอุทานเบา ๆ สีหน้าฉายแววเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“นี่คือน้ำแข็งลึกลับหมื่นปีจากใต้ทุ่งน้ำแข็ง แกคิดว่าจะทำลายได้รึ?”

หวังมี่หัวเราะเย็น ปลายนิ้วขาวจิ้มไปเบา ๆ

“แสงศักดิ์สิทธิ์แห่งน้ำแข็ง!”

เสี้ยววินาทีต่อมา แสงสีน้ำเงินเจิดจ้าสายหนึ่งก็พุ่งทะลักออกจากปลายนิ้วของนาง ที่ใดที่มันกวาดผ่าน อากาศรอบด้านถึงกับปรากฏรอยแตกเล็ก ๆ ราวกับผืนฟ้าถูกกรีด

หลวงโป๋ซายกฝ่ามือขึ้นตบสวนออกไปทันที ฝ่ามือกระแทกเข้ากับแสงศักดิ์สิทธิ์แห่งน้ำแข็ง เกิดเสียงระเบิดสนั่นสะท้านหูขึ้นมาทันที

ตูม!

หลวงโป๋ซารู้สึกถึงพลังอำนาจที่ไม่อาจต้านทานได้ สาดซัดมากับแสงศักดิ์สิทธิ์นั้น ราวกับภูผาถล่มทะเลพลิก

“ไม่ดีแล้ว”

หัวใจเขาสะท้านเครือ ร้องตะโกนในใจว่าซวยแน่ ถัดมาเพียงชั่วกะพริบตา ร่างก็ถูกแรงสะท้อนอัดกระเด็นปลิวไปไกล ภายในทรวงอกพลังเลือดและพลังชีวิตปั่นป่วนเดือดพล่าน

เมื่อก้มมอง ก็เห็นว่าฝ่ามือของตนถูกฉีกจนเละ เลือดสดไหลนองไม่หยุด

หลวงโป๋ซาชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นสีหน้าก็พลันมืดดำลง แววตาฉายจิตสังหารวูบวาบ

เขาไม่คาดคิดเลยว่า หลังจากทะลวงขึ้นสู่ขอบเขต quasi-จักรพรรดิได้สำเร็จ ยังไม่ทันได้กวาดล้างสี่ทิศ ก็กลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งทำให้บาดเจ็บเสียก่อน ช่าง…

เกินจะทนจริง ๆ!

“นังสารเลว เจ้ากล้าทำร้ายข้า?”

หลวงโป๋ซาสบถลั่น สองมือขยับร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ตะโกนก้อง

“กลับด้านหยินหยาง!”

ชั่วพริบตาเดียว ฟ้าดินก็เปลี่ยนสี

หวืมม!

รอบด้านมืดหม่นลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ดุจเปลวไฟกำลังเผาผลาญท้องฟ้า เสาน้ำแข็งที่กักขังหลวงโป๋ซาไว้เริ่มละลายอย่างรวดเร็ว

เห็นภาพนั้น สีหน้าของหวังมี่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย นางดึงปิ่นปักผมน้ำแข็งผลึกชิ้นหนึ่งออกมาจากเส้นผม แล้วสะบัดโยนขึ้นเบา ๆ

ในชั่วขณะ ปิ่นปักผมน้ำแข็งผลึกนั้นกลับกลายเป็นดาบน้ำแข็งยาวสามฉื่อ พุ่งลงมาสู่มือของนาง

“ดาบแสงเยือกแข็งแห่งน้ำแข็ง!”

รูม่านตาของหลวงโป๋ซาหดแคบลง

สีหน้าของหลวงโป๋ซาเปลี่ยนไปทันที

รับมือแค่หวังมี่คนเดียวก็ปวดหัวพอแล้ว หากรอจนกู้ฉางเซิงพวกนั้นมาถึง กลายเป็นว่ามีผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิถึงสี่คนรุมล้อมเขา ต่อให้ไม่ตายก็คงต้องถลกหนังไปทั้งชั้น

หลวงโป๋ซาแทบไม่ต้องคิด ร่างหมุนตัวหันหลังแล้วเผ่นหนีในทันที

“คิดจะหนีงั้นหรือ?”

หวังมี่อ่านออกถึงเจตนาของเขา นางสะบัดดาบน้ำแข็งในมือเพียงคราหนึ่ง แผ่นน้ำแข็งแหลมคมมากมายก็ผุดพรวดขึ้นจากพื้นดิน สกัดกั้นเส้นทางหลบหนีของหลวงโป๋ซาไว้ทั้งหมด

“นังสารเลว!”

หลวงโป๋ซาสบถอีกครั้ง ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นหญิงชราที่อยู่ไม่ไกลนักเข้าโดยบังเอิญ

หวังมี่พาข้ารับใช้มาด้วยสองคน คนหนึ่งถูกหลวงโป๋ซาฆ่าทิ้งไปแล้ว อีกคนถูกเขาทำร้ายจนบาดเจ็บหนัก

ยามนี้ หญิงชราผู้นั้นยืนอยู่ห่างออกไปหลายสิบจั้ง มองดูการต่อสู้อยู่แต่ไกล อย่างไรเสีย การต่อสู้ของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ นางไม่มีปัญญาจะเข้าไปแทรก

“ก็เจ้าแหละ”

แววตาของหลวงโป๋ซาฉายประกายโหดเหี้ยมวูบหนึ่ง ร่างหมุนเปลี่ยนทิศทาง ทิ้งหวังมี่ไป แล้วพุ่งตรงไปยังหญิงชราคนนั้นแทน

“ต่ำช้า!” — “ต่ำช้า!”

“ต่ำช้า!”

หวังมี่ตวาดลั่น ดวงตาฉายแสงเย็นเฉียบ นางสะบัดดาบน้ำแข็งในมือขวางออกไป ร่างพุ่งวูบราวสายฟ้า ตัดหน้ามายืนบังหญิงชราเอาไว้ ปลายดาบกรีดไปบนพื้น กำแพงน้ำแข็งสูงตระหง่านผุดขึ้นจากพื้นดิน กั้นขวางหลวงโป๋ซาเอาไว้ด้านนอก

“ฮ่า ๆ ผู้หญิงก็เป็นอย่างนี้แหละ ใจอ่อน”

หลวงโป๋ซาหัวเราะเหี้ยมเกรียมอย่างบ้าคลั่ง จู่ ๆ ก็ยกมือขึ้นแล้วเหวี่ยงบางสิ่งออกไป

ฟิ้ว!

ต้นกล้วยไม้จันทร์ดำเก้าหัวใจต้นนั้นถูกเขาโยนขึ้นไปบนท้องฟ้า

รูม่านตาของหวังมี่หดแคบลง นางสะท้อนตัวพุ่งขึ้นฟ้าอย่างแทบไม่ทันคิด มือขาวเหยียดออกไปคว้า กลับสามารถฉวยยาศักดิ์สิทธิ์นั้นมาไว้ในฝ่ามือได้ในทีเดียว

ทว่าในขณะที่ปลายนิ้วของนางสัมผัสโดนกลีบดอกไม้…

ครืน!

กล้วยไม้จันทร์ดำเก้าหัวใจพลันระเบิดแตกออก พลังหยินหยางสองสายอันเจิดจ้าพุ่งออกมาจากภายใน คลื่นพลังบ้าคลั่งกวาดกระจายออกไปอย่างฉับพลัน

หวังมี่รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบเฉียบพลันตรงแขนขวา นางก้มมองลงไป ก็พบว่า ฝ่ามือข้างขวาทั้งข้างถูกแรงระเบิดฉีกจนแหลกละเอียดแล้ว เลือดพุ่งราวน้ำพุ

ส่วนหลวงโป๋ซานั้น อาศัยจังหวะชุลมุนหลบหนีไปก่อนหน้าแล้ว ร่างกลายเป็นเส้นแสงพุ่งหายลับไป มีเพียงเสียงหัวเราะเย็นชาดังก้องสะท้อนกลับมาในอากาศ

“คุณหนูงามน้อย วันนี้ตัดมือเจ้าไปก่อน วันหน้าเราจะเอาชีวิตเจ้าคืน ฮ่า ๆ ๆ…”