วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3289

ทุกคนถึงกับตะลึงงันกับความเปลี่ยนแปลงฉับพลันนี้

ยิ่งน่าหวาดผวากว่านั้น ถ้ำภูเขาบานที่กลืนชายชราผมขาวเข้าไป กลับปะทุแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมาสว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม

แสงศักดิ์สิทธิ์ภายในถ้ำภูเขาอื่น ๆ ก็พลันส่องสว่างขึ้นพร้อมกันในชั่วขณะนั้น

ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิทั้งสี่ต่างมองหน้ากันไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

ท้ายที่สุด หลิงหูเหย่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

“ไหน ๆ ก็มาแล้ว จะกลับมือเปล่าก็ใช่เรื่อง ไม่ว่าข้างในจะเป็นลมหรือร้าย ยังไงก็ต้องลองฝ่าเข้าไปสักตั้ง”

พูดจบ เขาก็ก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไปในถ้ำภูเขาบานหนึ่ง

ชัดเจนว่าเขาต้องการลองของด้วยตัวเอง

“เรื่องมาถึงขั้นนี้ ก็ทำได้แค่นี้แหละ” กู้ฉางเซิงถอนหายใจยาว ก่อนหันไปถามว่า “คุณหนูหวัง จะไปกับข้าด้วยไหม?”

หวังมี่ส่ายหน้าเบา ๆ

กู้ฉางเซิงรู้สึกเสียดายเล็กน้อย พูดว่า “ถ้าเช่นนั้น ข้าขอไปก่อนก็แล้วกัน”

สิ้นคำ เขาก็พาสาวใช้ทั้งหกก้าวเข้าสู่อีกถ้ำภูเขาหนึ่ง

เมื่อเห็นทั้งหลิงหูเหย่และกู้ฉางเซิงต่างเหยียบย่างเข้าไปในถ้ำภูเขาแล้ว หยินจิ่วโยวก็ไม่ลังเลอีก เลือกถ้ำภูเขาบานหนึ่งแล้วมุดเข้าไปทันที

หวังมี่จ้องมองถ้ำภูเขาเหล่านั้นอย่างลังเลอยู่พักใหญ่ ท้ายที่สุดก็เดินไปหยุดอยู่หน้าถ้ำภูเขาบานหนึ่ง

หวังมี่ยืนอยู่ตรงปากถ้ำ สวมกระโปรงยาวสีขาวล้วน ภายใต้แสงศักดิ์สิทธิ์ผิวพรรณของนางยิ่งขาวผ่อง ดูราวกับเทพสตรีสวรรค์ชั้นเก้า

นางสูดหายใจเข้าลึก รวมพลังก่อเกิดเป็นดอกบัวน้ำแข็งห่อหุ้มทั่วสรรพางค์ แล้วก้าวเข้าสู่ถ้ำภูเขาอย่างเด็ดเดี่ยว

“วูมม์—”

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ปากถ้ำด้านหลังก็เลือนหายไปจากสายตา ภาพเบื้องหน้าพลันพลิกผัน ถ้ำภูเขาลึกมืดครึ้มที่ควรจะเป็น กลับกลายเป็นทุ่งหิมะสุดลูกหูลูกตา

“วิธีการช่างอัศจรรย์จริง ๆ”

หวังมี่เดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ไม่นานก็พบว่า ไม่ว่านางจะเดินไปไกลเท่าไร พื้นหิมะใต้ฝ่าเท้าก็ยังเหมือนเดิมทุกกระเบียด

พอหันกลับไปมอง รอยเท้าของตัวเองกลับเลือนหายไปอย่างประหลาดเมื่อห่างออกไปราวสิบก้าว

“ภาพลวงตาอย่างนั้นหรือ?”

หวังมี่ร่ายอาคมด้วยสองมืออย่างรวดเร็ว

“แสงศักดิ์สิทธิ์แห่งน้ำแข็ง!”

ลำแสงสีน้ำเงินแสบตาพุ่งทะลักออกจากฝ่ามือของนาง พริบตาเดียวทุ่งหิมะเบื้องหน้าก็แตกร้าวราวกับกระจกเวทมนตร์

ทว่าเพียงแค่กะพริบตา ทุ่งหิมะผืนใหม่ก็ผุดขึ้นมาแทนที่อีกครั้ง

“นี่ไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เป็นเวทอาคมแห่งมิติต่างหาก”

บนใบหน้าของหวังมี่ฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง จากนั้นนางก็หลับตาลง เลิกพึ่งสายตา แล้วอาศัยเพียงการรับรู้ค่อย ๆ เดินต่อไป

แต่ที่น่าพิศวงก็คือ ไม่ว่านางจะเพ่งสมาธิมากเพียงใดกลับไม่อาจรับรู้อะไรได้เลย สัมผัสเทพราวกับถูกปิดกั้นโดยสิ้นเชิง

“ทำไมถึงพิกลเพี้ยนขนาดนี้?”

หวังมี่ขมวดคิ้วแน่น

……

ในเวลาเดียวกัน

หลิงหูเหย่ก็ถูกขังเอาไว้เช่นกัน

เขาเพิ่งก้าวเข้าสู่ถ้ำภูเขาไป สายตาก็พลันมืดสนิท พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองมายืนอยู่เบื้องหน้าสุสานดาบขนาดมหึมาแล้ว

ดาบหักนับไม่ถ้วนปักคว่ำอยู่ทั่วพื้นดิน ให้บรรยากาศอ้างว้างหดหู่

ในอากาศพลุ่งพล่านไปด้วยพลังกระบี่อันแหลมคม ทุกครั้งที่หายใจราวกับมีคมมีดกรีดผ่านลำคอ

ความรู้สึกเช่นนี้ช่างทรมานยิ่งนัก

“ที่นี่มันที่ไหนกัน?”

ระหว่างที่หลิงหูเหย่ยังงุนงงอยู่นั่นเอง ดาบหักบนพื้นก็พลันสั่นระริก จากนั้นลอยตัวขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะสับฟาดถาโถมใส่เขาเต็มผืนฟ้า

ชั่วพริบตา หมื่นกระบี่โปรยลงมาดังสายฝน

“เคร้ง!” หลิงหูเหย่าไม่เอ่ยคำใด ควักดาบหนักเทียนเชวี่ยบนแผ่นหลังออกมากระชากฟาดไปอย่างรุนแรง

ไม่นานดาบหักเหล่านั้นก็ถูกฟาดจนแตกกระจาย

ใครจะคาดคิด ไม่นานกระบี่เหล่านั้นก็คืนสภาพดังเดิม เปิดฉากจู่โจมใส่เขาอีกครั้ง แถมรุนแรงกว่าครั้งก่อนเสียอีก

“หึ!” หลิงหูเหย่าส่งเสียงฮึในลำคอ ร่างพุ่งฉิวประดุจสายฟ้า สลัดตัวฝ่าฝนกระบี่ไปมา

กระบี่วิชาของเขาโลดโผนกว้างขวาง ทุกกระบวนท่าล้วนมีอานุภาพผ่าภูผาตัดขุนเขา ทว่าดาบหักพวกนั้นกลับราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ฟันแตกไปชุดหนึ่งก็มีชุดใหม่ถาโถมตามมาไม่ขาดสาย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน