ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 2003

ทัณฑ์สวรรค์ที่ฟาดลงมาและระเบิดบนยอดเขาแต่ละตำแหน่งอย่างต่อเนื่อง!

ช่วงเวลาอันสั้น เดิมที่ยอดเขาที่สูงตระหง่านกลับเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้!

หุบเหวตัดกันเป็นแนวยาว ป่าไม้พังทลาย

เสียงร้องน่าเวทนาและหวาดกลัวดังไปทั่วหนทุกแห่ง รอยเลือดกระเซ็นไปทั่วภูเขาและทุ่งนา

บางคนนอนอยู่บนพื้นและค่อยๆ ไร้เสียงลมหายใจลง

เมื่อเห็นกายเนื้อของคนเหล่านี้ เหี่ยวสลายลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!

ในชั่วพริบตาจนในที่สุดฉู่หลิวเยว่ก็เข้าใจอะไรบางอย่าง

นี่คือ…เพื่อต้องการเชื่อมต่อพลังสุดท้ายในร่างพวกเขา จึงเอาร่างไปทั้งหมดเลยอย่างนั้นหรือ

มิน่าล่ะ!

ไม่น่าแปลกใจที่คนของถ้ำปีศาจทมิฬจะจัดทดสอบที่เรียกกันนี้ขึ้นมา โดยใช้อาณาจักรเสิ่นซวี่เป็นตัวล่อ เพื่อหลอกให้ผู้ฝึกตนเหล่านี้ทั้งหมดออกมา!

อีกทั้งยังต้องการคนวัยหนุ่มสาวที่มีความสามารถ!

พลังและปราณเลือดที่ดึงมาเช่นนี้ ย่อมต้องมีความสมบูรณ์ที่สุดอย่างแน่นอน!

นางรู้มานานแล้วว่าวิธีฝึกปราณของถ้ำปีศาจทมิฬโหดเหี้ยมอย่างมาก เฉกเช่นในตอนนี้ที่โหดร้ายป่าเถื่อนกว่าที่คาดคิดไว้ก่อนหน้าหลายร้อยเท่า!

ไม่เพียงแต่สิ่งเหล่านี้ แต่ยังรวมถึงผู้คนเหล่านั้นในท่าเรือดอกท้อก่อนหน้านี้ด้วย เกรงว่าพวกเขาก็ได้รับความทุกข์ทรมานแบบเดียวกัน!

มิรู้ว่าถ้ำปีศาจทมิฬทำเช่นนี้มานานเพียงใดกันยิ่งไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วมีผู้บริสุทธิ์กี่คนที่ตายอย่างน่าสลดใจด้วยด้วยน้ำมือของพวกเขา!

…

ทัณฑ์สวรรค์ยังฟาดลงมาอย่างต่อเนื่องจนบนยอดเขาทั้งหมดถูกบดบังไปด้วยแสงขาวอันเจิดจ้า

จากช่องว่างของแสงที่ส่องสว่างเหล่านั้น สามารถมองเห็นฉากที่ทุกคนหลบหนีอย่างหวาดผวาได้อย่างเลือนลาง

เสียงร้องคร่ำครวญอย่างเจ็บปวดทรมานดังขึ้นอย่างไม่สิ้นสุด

หงอันเฝ้าดูฉากนี้ลงมาจากข้างบน ใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ

“หงอัน เจ้าลงมือเช่นนี้เลยหรือ”

การเคลื่อนไหวทางนี้ดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ ได้อย่างรวดเร็ว

มีคนจากยอดเขาข้างๆ พุ่งเข้ามาและมองมาทางนี้

หงอันกอดอกและหัวเราะเบาๆ

“ช่างน่าเสียดายจริงๆ หากสามารถทำให้คนเหล่านี้อยู่บนเขาไท่อินได้หนึ่งเดือน เจ้าก็สามารถได้รับส่วนแบ่งไม่น้อย บางที…อาจสามารถใช้โอกาสนี้ฝึกควบคุมร่างศักดิ์สิทธิ์ได้ แต่เจ้าต้องรู้ว่าโอกาสเช่นนี้มีไม่มากนัก! ในเมื่อครั้งนี้พลาดไปแล้ว ใครจะรู้ว่าครั้งต่อไปยังต้องรออีกนานเพียงใด”

เมื่อหงอันได้ยินคำพูดนี้ใบหน้าของเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยเงามืดดำ

คนผู้นี้พูดได้ดี

ทุกสำนักเปิดเพียงทางออกเมืองหยุนโจวนี้ทางเดียวเท่านั้น

ในบางเวลาพวกเขาใช้อาณาจักรเสิ่นซวี่เป็นข้ออ้างในการจัดการทดสอบภายนอกขึ้น เพื่อดึงดูดผู้ฝึกตนที่มีความสามารถหลากหลายเข้ามา

และการทดลองแต่ละครั้งจะมีคนรับผิดชอบแตกต่างกันไป โดยจะเรียกว่า ‘ผู้คุมประตู’

ตามที่การจัดการ ผู้ฝึกตนเหล่านี้ที่ผ่านการทดสอบล้วนต้องอยู่บนเขาไท่อินเป็นเวลาหนึ่งเดือน

และในระยะเวลาหนึ่งเดือนนี้ พวกเขาจะสร้างค่ายกลขึ้นล่วงหน้าขึ้นบนเขาไท่อิน เพื่อรอโอกาสกลืนกินพลังของคนเหล่านี้

หลังจากงานสำเร็จผู้คุมประตูจะได้รับพลังส่วนหนึ่งเป็นรางวัล

พลังที่กลืนกินยิ่งมากเท่าใด ผู้คุมประตูก็จะได้รับประโยชน์ยิ่งมากขึ้นเป็นธรรมดา

ต้องรู้ว่าพลังส่วนนี้หลอมรวมมาจากพลังปานเดิมของผู้ฝึกตนที่มีความสามารถที่สุด

ซึ่งเป็นพลังที่บริสุทธิ์และล้ำค่าอย่างยิ่ง

เมื่อได้รับโอกาสในครั้งนี้มา อาจจะช่วยร่นเวลาในการฝึกฝนหลายปีหรือหลายสิบปีเลยทีเดียว

เรื่องดีๆ เช่นนี้ใครจะไม่ต้องการกันเล่า

คนของทุกสำนัก ในทุกครั้งเพื่อรายชื่อนี้จะเข้าแข็งขันกันอย่างดุเดือด

หงอันใช้พลังและความคิดไม่น้อยในครั้งนี้ เพื่อที่จะคว้าโอกาสเช่นนี้มา

ใครจะรู้ว่ามันเสียเปล่าเช่นนี้

เมื่อเข้าไปในค่ายกล คนเหล่านี้จะทนต่อการโจมตีของทัณฑ์สวรรค์

แม้ว่าสิ่งนี้จะสามารถกลืนกินพลังของพวกเขาต่อไปได้ แต่ในกระบวนการนี้พลังในร่างเดิมของพวกเขาจะเสียหายไปไม่น้อย

และผู้คุมประตูก็มิอาจรับส่วนแบ่งได้

หากนายท่านรู้สิ่งที่เขาทำไปนั่น จะต้องโดนลงโทษอย่างแน่นอน

ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ล้วนได้รับการปกป้องจากสาเหตุนี้และได้อพยพออกมาด้วยกัน

นอกจากคนที่โชคร้ายเสียชีวิตอย่างกะทันหันในตอนแรกเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คนที่เหลือส่วนใหญ่ในตอนนี้ล้วนยังสบายดีกันทั้งหมด!

“คนคนนั้นคือ…”

แสงเปล่งประกายสะท้อนให้เห็นผมสีทองสั้นอันนุ่มสลวยนั่น

เส้นเลือดบนหน้าผากของหงอันกระตุกแรง

คนนี้คือเด็กหนุ่มผมทองคนนั่นเมื่อก่อนหน้านี้!

เหตุใดเขาถึงแข็งแกร่งเช่นนี้!

“ไม่รู้ดีรู้ชั่ว!”

หงอันสบถด้วยเสียงต่ำ

“เวลาเช่นนี้ยังคิดเรื่องเกินจริงอยู่อีก ช่างน่าเบื่อจริงๆ! ข้าต้องการจับตาดูว่าเขาจะบ้าคลั่งได้อีกนานแค่ไหนกัน!”

พลังของทัณฑ์สวรรค์นี้ ยังไม่ได้แสดงความสามารถออกมาอย่างเต็มที่!

ขณะที่พูด ทัณฑ์สวรรค์จำนวนมากที่อยู่บนท้องฟ้ากลับรวมตัวกันอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง จากนั้นมันก็ฟาดลงมา!

ตู้ม!

เพียงชั่วครู่สีของสวรรค์และโลกแทบจะเปลี่ยนไป!

หงอันยิ้มเยาะขึ้นที่มุมปาก

ค่ายกลที่อยู่บนภูเขานี้ เป็นพวกเขาที่เตรียมกาไว้มานานแล้ว

เมื่อเริ่มเปิดมันในตอนแรกก็สามารถเรียกทัณฑ์สวรรค์ได้อย่างรวดเร็ว!

เพียงเขาคนนี้คนเดียว แน่นอนว่ามิอาจทนได้!

อย่างไรก็ตามฉากต่อไปกลับทำให้รอยยิ้มของหงอันแข็งค้างอยู่บนใบหน้า

เพราะต้องเผชิญกับเสียงทัณฑ์สวรรค์ที่โจมตีลงมาอย่างต่อเนื่อง เด็กหนุ่มนั่นไม่เพียงไม่แสดงความกลัวเกรงใดๆ แต่ยังจับกระบี่ในมือไว้แน่นและยกกระบี่สูงขึ้น จากนั้น…ฟันลงไปอย่างแรง!

“กระบี่เทพเมฆาสำริด!”

………………..