ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2083

เขาถามว่า: "นอกจากดาบมังกรแล้ว วิธีการที่ทรงพลังที่สุดของตระกูลเสวียนเหอคืออะไร?"

จงเสวียนหลิง: "นอกจากดาบมังกรแล้ว ตระกูลเสวียนเหอเองก็มีอาวุธใหญ่หนึ่งชิ้น ชื่อว่า ตำราแห่งการเรียก ซึ่งได้ยินมาว่าสามารถใช้หนังสือเล่มนี้ในการเรียกพลังชั่วร้ายจากจักรวาลหลักขึ้นมาได้ นั่นคือเหตุผลที่ตระกูลเสวียนเหอสามารถขึ้นเป็นหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่ได้"

อู๋เป่ย: "เรียกพลังจากจักรวาลหลักงั้นเหรอ? ฟังดูน่าสนใจดี!"

จงเสวียนหลิงไม่รู้ว่าอู๋เป่ยมีผู้ฝึกวิชาปีศาจจากจักรวาลหลักซ่อนอยู่ข้างกาย

จงเสวียนหลิง: "ดังนั้นข้ารู้ตัวดีว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ ตระกูลจงของข้าจะต้องเลือกยอมอยู่ภายใต้หรือถูกทำลายไป"

หลี่เย่าซือ: "ท่านพ่ออยู่ที่นี่ ท่านพี่ไม่ต้องกังวล ตระกูลเสวียนเหอถึงจะทรงพลังแค่ไหนก็ไม่สามารถเอาชนะเราได้"

จงเสวียนหลิงยังคงลังเลอยู่: "แต่เบื้องหลังตระกูลเสวียนเหอคือทั้งเผ่าเทพ มันอาจจะทำให้พวกท่านเดือดร้อนได้"

อู๋เป่ย:"ไม่ต้องปิดบัง ข้ามาที่อาณาจักรเทพโต้วซวีนี้เพื่อจะสร้างชื่อเสียง ถ้าท่านพี่จงมีความกล้าหาญ ข้าสามารถช่วยท่านรวมอำนาจในอาณาจักรเทพโต้วซวีได้"

จงเสวียนหลิงอึ้งไป: "รวมอาณาจักรเทพโต้วซวี?"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "ใช่ และถ้าเป็นไปได้ ท่านจะได้ควบคุมอาณาจักรเทพอื่นๆ อีกด้วย"

จงเสวียนหลิงรู้สึกประหลาดใจและสงสัยว่าเป็นไปได้หรือไม่ที่จะควบคุมอาณาจักรเทพโต้วซวี

อู๋เป่ยสามารถมองออกถึงความไม่มั่นใจของจงเสวียนหลิง แต่เขาก็ไม่ได้แปลกใจจึงพูดว่า: "ท่านพี่จงไม่ต้องกังวลข้ามาที่นี่เพื่อเผยแพร่เส้นทางแห่งเซียนมนุษย์ด้วย"

แน่นอนว่าจงเสวียนหลิงเคยได้ยินเกี่ยวกับเส้นทางแห่งเซียนมนุษย์ เพราะในจักรวาลเจิ้นตั้นมีผู้ฝึกหลายคนที่กำลังฝึกฝนอยู่ และผลลัพธ์นั้นดีมากและไม่ถูกขัดขวางจากเผ่าเซียน

จงเสวียนหลิงนึกขึ้นได้และถามด้วยความตกใจ: "เผยแพร่เส้นทางแห่งเซียนมนุษย์! ท่านคือผู้ที่สร้างเส้นทางแห่งเซียนมนุษย์งั้นเหรอ?"

อู๋เป่ยยิ้ม และภายในจักรวาลเจิ้นตั้น เส้นทางแห่งเซียนมนุษย์และจักรพรรดิมหาสูงสุด ก็เริ่มสั่นไหว และลมแห่งพลังอันกว้างใหญ่ก็ตกลงมา ซึ่งการกระทำนี้เป็นการยืนยันตัวตนของอู๋เป่ยได้เป็นอย่างดี

จงเสวียนหลิงรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง จึงรีบคำนับอู๋เป่ย: "ไม่คิดเลยว่าท่านคือผู้ที่ยิ่งใหญ่!"

เขายิ้มและกล่าวว่า: "ตั้งแต่ได้ยินเกี่ยวกับเส้นทางแห่งเซียนมนุษย์ ข้าก็เริ่มลองฝึกฝนดูและพบว่า ผลลัพธ์ของมันดีกว่าวิธีการฝึกของเทพเซียนมาก"

อู๋เป่ย: "โอ้ แล้วหลังจากนั้นท่านก็ไม่ได้ฝึกฝนหรือ?"

จงเสวียนหลิง: "ข้าเป็นเซียนบรรพกาลไปแล้ว การหันหัวกลับมันยากเกินไป แต่ก็ได้ให้ลูกหลานบางคนฝึกวิถีเซียนในลับๆ"

อู๋เป่ย: "จริงๆ ข้าก็ฝึกจนถึงเซียนบรรพกาลเหมือนกัน มีปัญหาหลายอย่างในสี่ระดับนั้น"

จงเสวียนหลิง: "ใช่เลย เสียดายที่ข้าเกิดเร็วไป ถ้าข้ายังหนุ่มอยู่ คงจะพยายามฝึกฝนมากกว่านี้"

อู๋เป่ย: "ดังนั้น ข้าจึงอยากให้คนจากอาณาจักรเทพโต้วซวีสามารถฝึกวิถีเซียนได้ อย่างที่ข้าทราบ อาณาจักรเทพโต้วซวีส่วนใหญ่เป็นมนุษย์"

จงเสวียนหลิง: "ใช่ อาณาจักรเทพมีมนุษย์จำนวนมาก และหลายคนก็ไม่มีสิทธิ์ฝึกฝน ถ้าสามารถทำให้วิถีเซียนแพร่หลายได้ ทุกคนจะมีโอกาสฝึกฝนได้ นี่คงจะเป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!"

อู๋เป่ย: "ตอนนี้ ข้าอยากจะสร้างสำนักศึกษาเซียนในดินแดนของท่านก่อน ในช่วงแรกข้าจะนั่งคุมเอง ท่านคิดว่าไง?"

จงเสวียนหลิง: "แน่นอนดีมาก อย่างน้อยประชาชนในอาณาจักรขอข้าก็จะมีโอกาสไปที่นั่น"

คนที่ได้รับการแนะนำจากอู๋เป่ยย่อมอยากเรียนที่นี่กันหมด และพวกเขาก็ขอมาเรียนที่สถาบันนี้

ข่าวนี้ถูกแพร่กระจายไปในโลกแห่งเซียนและโลกแห่งเซียนทอง ทำให้เกิดความฮือฮาในจักรวาลเจิ้นตั้น และเหล่าผู้มีพรสวรรค์จากทุกหนแห่งก็เริ่มเดินทางมาที่อาณาจักรเทพโต้วซวีเพื่อเข้าร่วมสถาบันเส้นทางแห่งเซียน

ในเวลาเพียงไม่กี่วัน นักเรียนใหม่ของสถาบันเส้นทางแห่งเซียนเพิ่มขึ้นถึงพันคน และคนที่มาส่วนใหญ่ก็เป็นผู้มีพรสวรรค์ และมีหลายคนที่เคารพวูเป่ยอย่างสูง รวมถึงนักเรียนหญิงจำนวนมาก

ตามที่จงเสวียนหลิงคาดไว้ วิธีการของอู๋เป่ยทำให้ตระกูลเสวียนเหอรู้สึกไม่พอใจ และพวกเขาก็เริ่มลงมืออย่างรวดเร็ว

วันหนึ่ง ขณะที่อู๋เป่ยกำลังสอนนักเรียนอยู่ ข้างนอกเกิดเสียงอึกทึก อู๋เป่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ใครกันที่ทำให้เกิดเสียงรบกวน?"

อาจารย์ของสถาบันคนหนึ่งเดินมาบอกว่า "อาจารย์ มีคนกลุ่มหนึ่งมาที่นี่ พวกเขาบอกว่าพวกเราไม่ได้รับอนุญาตจากศาลเทพ จึงต้องปิดสถาบันนี้"

อู๋เป่ยตอบว่า "ปิดเราเหรอ? งั้นไปดูสิ!"

ข้างนอกมีคนสิบกว่าคนกำลังแสดงอำนาจ โดยหนึ่งในนั้นพูดเสียงแข็งว่า "สถาบันของพวกท่านไม่มีการอนุมัติจากศาลเทพ ดังนั้นต้องถูกยุบทันที!"

อู๋เป่ยพูดว่า "การเปิดสถาบันต้องได้รับการอนุมัติจากศาลเทพเหรอ? นี่ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"

คนคนนั้นมองไปที่อู๋เป่ยแล้วหัวเราะเยาะ "แล้วท่านเป็นใคร?"

อู๋เป่ยตอบอย่างเย็นชา "ข้าคืออาจารย์ใหญ่ของที่นี่ อู๋เป่ย!"