ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2567

หินที่มีไอวิญญาณ จัดอยู่ในกลุ่มหินไอวิญญาณเกรดต่ำ ส่วนหินลึกลับคือหินที่มีพลังลับ เมื่อเทียบกันแล้วมันมีค่ามากกว่าหินไอวิญญาณหลายเท่า

แต่ว่าอู๋เป่ยไม่ค่อยสนใจหินลึกลับนัก เพราะตัวเขาเองสามารถดูดซับพลังลับจากทั่วทั้งฟ้าและดินได้ทุกเมื่อ มีหินลึกลับก็ไม่เกิดประโยชน์ ดังนั้นความสนใจของเขาจึงเทไปอยู่ที่หินโชควาสนา

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม เอ่ยว่า “คุณชาย ท่านหมายตาก้อนไหนไว้บ้างครับ?”

อู๋เป่ยชี้ห้าก้อนในนั้น ถามว่า “ก้อนพวกนี้ดูดี ราคากี่บาทครับ?”

ชายวัยกลางคนหยิบห้าก้อนออกมาเรียงบนตู้ทีละก้อน แล้วยิ้มเอ่ยว่า “ห้าก้อนนี้ ราคาต่างกันครับ”

เขาหยิบลูกคิดขึ้นมาลากไปสองสามที แล้วว่า “รวม 937,500,000 บาทครับ”

อู๋เป่ยเลิกคิ้ว “ตกก้อนละราวๆ 150,000,000 บาท ไม่ใช่ว่าหินทั่วไปก็แค่ประมาณ 50,000,000 บาทเหรอครับ? พอจะลดได้ไหมครับ?”

ชายวัยกลางคนยิ้ม “ท่านมีพลังจักษุ เลือกแต่ก้อนดีๆ ราคาก็เลยสูงเป็นธรรมดาครับ ทั้งเมืองภูเขาหวง ราคาหินก็พอๆ กัน ถ้าท่านไม่เชื่อ จะลองไปเดินดูร้านอื่นก็ได้ครับ”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ผมเอาทั้งห้าก้อนนี้ครับ”

ชายวัยกลางคนยิ้มกริ่มแล้วสั่งคนให้ห่อหิน ทุกก้อนถูกใส่ลงในกล่องบรรจุภัณฑ์สวยงาม

ตอนจ่ายเงิน อู๋เป่ยถาม “เถ้าแก่ เมืองภูเขาหวงมีร้านที่ขายหินแบบนี้เยอะใช่ไหมครับ?”

“ไม่น้อยครับ อย่างน้อยห้าสิบกว่าร้าน ร้านเล็กของเราก็ยังไม่ใช่ร้านใหญ่สุด อยู่ระดับกลาง ถ้าท่านไม่รีบไป พรุ่งนี้ลองมาใหม่ได้ จะมีหินล็อตใหม่เข้ามาเยอะครับ”

อู๋เป่ย “อ้อ งั้นพรุ่งนี้จะมีของมาใหม่ใช่ไหมครับ?”

ชายวัยกลางคน “พรุ่งนี้จะมีคนลงมาจากภูเขาหวงจำนวนมาก ร้านเราเองก็จ้างคนเก็บหินไว้หลายพันคน รอบนี้น่าจะเอาหินกลับมาได้หลายร้อยก้อนครับ”

อู๋เป่ย “ดูท่าหินขายดี เก็บสต็อกยากจริง”

ชายวัยกลางคน “แน่นอนครับ อย่างเช่นหินในตู้ที่เห็น ตอนเช้ายังมีสามร้อยกว่าก้อน ตอนนี้เหลือเท่านี้เอง เดี๋ยวฟ้ามืดก็แทบไม่เหลือแล้วครับ”

อู๋เป่ย “ดี งั้นพรุ่งนี้ผมจะแวะมาเดินดูอีกครับ”

ออกจากร้านนั้น อู๋เป่ยกับหลิวจินหลงหลงเย่เดินต่อไปข้างหน้า อู๋เป่ยแวะอีกร้านสองร้าน พบว่ามีหินโชควาสนาอยู่ เขาก็เหมาซื้อทั้งหมด

หลิวจินหลงหลงเย่ตามไปหลายร้าน พอออกจากร้านที่ห้า เขาอดถามไม่ได้ “คุณชาย ท่านเลือกซื้อหินยังไงกัน ข้าน้อยมองไม่เห็นความต่างเลยครับ”

อู๋เป่ยว่า “หินที่ผมเลือกสามารถรวบรวมโชควาสนาของวิถีแห่งสวรรค์ ใช้ทำเป็นของตั้งโชว์ได้ ถ้าฟุ่มเฟือยหน่อย ถึงขั้นเอาไปสร้างบ้านเรือนก็ยังได้ครับ”

หลิวจินหลงหลงเย่ถึงกับอุทาน “จะเอาหินก้อนละหลายสิบล้านบาทไปสร้างบ้าน ต้องใช้กี่ก้อนกันล่ะครับ?”

อู๋เป่ย “จริงๆ ก็ไม่ต้องใช้เยอะ ใช้สักหลายร้อยถึงหลายพันก้อน ตั้งค่ายกลยิ่งใหญ่ก็พอครับ”

หลิวจินหลงหลงเย่ “คุณชายรู้กว้างจริง ข้าน้อยไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยครับ”

อู๋เป่ย “หินแบบนี้มีคนรู้จักน้อยมาก และมีเพียงผู้บำเพ็ญจำนวนน้อยเท่านั้นที่สัมผัสได้ครับ”

หลิวจินหลงหลงเย่ชะงัก “คุณชายหมายความว่า หินที่มีโชคชะตาแบบนี้ ต้องเป็นคนระดับอย่างท่านเท่านั้นถึงจะรับรู้ได้หรือครับ?”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ในผู้บำเพ็ญนับล้าน จะมีเพียงหนึ่งหรือสองคนเท่านั้นที่สัมผัสได้ครับ”

หลิวจินหลงหลงเย่ยิ่งรู้สึกว่าอู๋เป่ยลึกซึ้งหยั่งไม่ถึง เขาถาม “คุณชาย เราจะจ้างคนเก็บหินภูเขาสักกลุ่มไหมครับ?”

อู๋เป่ยถาม “ต้องไปที่ไหนครับ?”

“ที่ฝั่งตะวันออกของเมืองมีพื้นที่รับสมัครโดยเฉพาะ คุณชายไปเลือกคนเก็บหินภูเขาได้เลยครับ”

อู๋เป่ย “เวลานี้ในร้านก็ไม่มีหินมาก งั้นไปดูที่นั่นกันเถอะครับ”

อู๋เป่ย “วันนี้ยังไม่กลับ พักหนึ่งคืน พรุ่งนี้เช้าไปซื้อหินที่ร้านครับ”

พูดจบเขาหยิบเม็ดยาเพลิงบริสุทธิ์เม็ดหนึ่งส่งให้หลิวจินหลงหลงเย่ แล้วว่า “ยาเม็ดนี้มีไฟแห่งชีวิต เป็นประโยชน์ต่อร่างกายอย่างมหาศาล เม็ดนี้ให้เจ้าครับ”

หลิวจินหลงหลงเย่ทั้งตกใจทั้งปลื้มใจ ก้มคำนับยาว “ขอบคุณคุณชายครับ!”

หลิวจินหลงหลงเย่กินยาแล้วไปนั่งสมาธิที่มุมหนึ่ง อู๋เป่ยก็ฝึกตนต่อ

เผลอแป๊บเดียวก็เช้าของวันถัดมา ทั้งสองไปกินรองท้องที่ร้านอาหารเช้า จากนั้นก็ไปตามร้านต่างๆ ซื้อหินโชควาสนาอีก

หินโชควาสนาในบรรดาหินทั้งหมดมีสัดส่วนไม่สูงนัก ประมาณสิบกว่าถึงยี่สิบก้อน ถึงจะมีหนึ่งก้อนเป็นหินโชควาสนา

จริงอย่างที่เถ้าแก่คนนั้นว่า ตอนเช้าหินตามร้านมีมากที่สุด ร้านไหนๆ ก็มีเป็นหลายร้อยก้อน

เช้านั้นอู๋เป่ยตระเวนไปร้านค้าเป็นสิบๆ ร้าน ซื้อหินโชควาสนามากกว่าสี่ร้อยก้อน ใช้เงินไปมากกว่า 50,000,000,000 บาท

ซื้อเสร็จ เขาจึงเตรียมจะออกจากเมือง ตั้งใจว่าจะกลับมาอีกในสิบวัน

ทั้งสองออกจากเมืองภูเขาหวง เขากำลังจะใช้วิชาหลบหนี ก็รู้สึกว่ามีพลังจิตหลายสายล็อกเป้าพวกเขาไว้

หลิวจินหลงหลงเย่หัวเราะหึๆ อย่างเย็นชา “คุณชาย ข้าน้อยได้ยินมานานว่าเมืองภูเขาหวงไม่ค่อยสงบ มีคนดักปล้นโดยเฉพาะ ดูท่าพวกเราถูกเล็งแล้วครับ”

อู๋เป่ยหน้าตาเฉย “ใครมาเล็งพวกเรา ถือว่าซวยเองครับ!”

เขาจึงไม่ใช้วิชาหลบหนี เดินต่อไปข้างหน้าพร้อมหลิวจินหลงหลงเย่ ไม่นานก็เดินออกไปไกลพอสมควร พอไปไกลพอ ก็มีเสียงโห่ร้องยาวรอบด้าน จากนั้นชายชุดเทาสวมผ้าปิดหน้าแปดคนก็ล้อมเข้ามา ทุกคนถืออาวุธมีดดาบ หัวหน้าถือดาบห่วงใหญ่ พูดเสียงเย็น “สหายเอ๋ย เห็นซื้อรวดหลายสิบร้าน ดูท่ามีเงินนะ ข้ากับพวกพ้องไม่ได้กินข้าวมาหลายวัน จะขอยืมเงินไว้ใช้หน่อยได้ไหม?”

อู๋เป่ยหน้าตาเฉย “โอ้ จะยืมเท่าไหร่ครับ?”

ชายคนนั้นหัวเราะหึๆ “พวกข้าไม่เอาเยอะหรอก ให้สักสี่แสนถึงห้าแสนล้านบาทก็พอ!”