ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2572

เฒ่าน้อยปาดน้ำตาแล้วพูดว่า “คุณผู้หญิง ขอบคุณในน้ำใจ แต่ผมไม่อาจให้คุณต้องเสียเงิน คนแก่คนนี้ยอมรับว่าโชคร้ายเอง!”

หญิงสาวเอื้อมมือไปล้วงย่ามที่คาดเอว ดูท่าแล้วตั้งใจจะควักเงินซื้อยาอายุวัฒนะจริงๆ

“เดี๋ยวก่อน!”

ทันใดนั้นมีคนห้ามไว้ เป็นอู๋เป่ยนั่นเอง

ทั้งหญิงสาว เฒ่าน้อย และชายร่างใหญ่หนวดเหลืองต่างหันไปมองอู๋เป่ย

อู๋เป่ยยิ้มแล้วว่า “ให้ผมดูยาอายุวัฒนะได้ไหมครับ?”

ชายร่างใหญ่หนวดเหลืองจ้องเขม็งถาม “จะซื้อเหรอ?”

อู๋เป่ย “ใช่ ผมมาก็เพื่อมาซื้อยาอายุวัฒนะอยู่แล้วครับ”

ชายร่างใหญ่หนวดเหลืองถาม “ยาอายุวัฒนะของผมมูลค่าห้าพันเงินเซียนนะ มีเงินไหม?”

อู๋เป่ยยิ้ม “ถ้าเป็นของดีล่ะก็ ไม่ต้องพูดถึงห้าพัน ห้าหมื่นเงินเซียนผมก็เอา”

ชายร่างใหญ่หนวดเหลืองพยักหน้า แล้วยื่นขวดในมือให้อู๋เป่ย

อู๋เป่ยเปิดจุกขวดขึ้นมา แค่สูดดมก็รู้ทันทีว่ายาอายุวัฒนะเป็นของปลอม กลิ่นหอมมีแต่กลิ่นหลอกๆ ที่จริงแค่เคลือบผิวด้วยผงยา กลอุบายแบบนี้ไม่แยบยลนัก แต่ก็หลอกผู้บำเพ็ญส่วนใหญ่ได้อยู่หมัด

เขาส่งขวดคืนให้ฝ่ายนั้นแล้วพูดว่า “ยาอายุวัฒนะดีไม่เบา”

ชายร่างใหญ่หนวดเหลืองหน้าตาอย่างได้ใจ “เป็นไง ห้าพันเงินเซียน จะเอาไหม?”

หญิงสาวรีบโต้ “เมื่อกี้ไม่บอกว่าสามพันเงินเซียนเหรอ ทำไมตอนนี้กลายเป็นห้าพัน?”

ชายร่างใหญ่หนวดเหลืองฮึดฮัด “ของเป็นของกู จะตั้งราคาเท่าไหร่ก็เรื่องของกู เธอจะมายุ่งอะไร?”

หญิงสาวโกรธจนหน้าแดง แต่ก็เถียงไม่ออก

อู๋เป่ยพูด “คุณผู้หญิง ยาอายุวัฒนะนี้อย่างน้อยก็ต้องห้าพันเงินเซียน ให้สามพันไม่มีทางได้”

หญิงสาวจ้องเขาอย่างขุ่น เหมือนจะสื่อว่า ‘ฉันไปถามนายตั้งแต่เมื่อไหร่?’

อู๋เป่ยทำเป็นไม่เห็น แล้วถามเฒ่าน้อยต่อ “คุณลุง ยานี่เป็นสมบัติตระกูลของท่านจริงหรือครับ?”

เฒ่าน้อยพยักหน้า “ใช่ ส่งต่อกันมาสามชั่วคนแล้ว หลายร้อยปี! ถ้าไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน ผมไม่มีวันขายมันเด็ดขาด!”

อู๋เป่ยถอนหายใจ “แย่แล้ว!”

ทุกคนชะงัก แม้แต่หญิงสาวก็อดถามไม่ได้ว่า “แย่ตรงไหน?”

อู๋เป่ย “สมุนไพรที่ใช้ปรุงโอสถแปรรูปเป่ยโต่ว มีอยู่ชนิดหนึ่งชื่อ ‘หญ้าร้อยเซียน’ หญ้าร้อยเซียนเป็นของดี แต่โอสถที่ปรุงด้วยมันมีอายุฤทธิ์สั้น โดยทั่วไปแค่ราวสามปี หากเก็บยาอายุวัฒนะไว้เกินสามปี คุณสมบัติยาก็จะสลาย กลายเป็นยาพิษ”

พอพูดจบ หญิงสาวก็เริ่มเอะใจ “คุณหมายความว่ายาอายุวัฒนะนี้หมดฤทธิ์แล้ว?”

อู๋เป่ยพยักหน้า “คุณลุงบอกเองว่าวางเก็บมาหลายร้อยปี นั่นก็เป็นโอสถเสียแล้ว ไม่เหลือคุณค่าอะไร ดังนั้นถ้าขายได้หนึ่งพันเงินเซียน คุณลุงก็ถือว่าได้กำไร”

เฒ่าน้อยตาค้าง แล้วกระทืบเท้าพูด “พูดเพ้อเจ้ออะไร! โอสถแปรรูปเป่ยโต่วไม่มีวันหมดฤทธิ์!”

ชายร่างใหญ่หนวดเหลืองก็แข็งเสียงใส่ “แกไม่รู้อะไรทั้งนั้น เลิกพล่ามไร้สาระเดี๋ยวนี้!”

อู๋เป่ยมองเขา “ผมพูดความจริง”

คนดูรอบข้างไม่น้อย พอเห็นถึงตรงนี้ก็เข้าใจเรื่องแล้ว ต่างส่ายหัวเดินจากไป

ถึงหญิงสาวจะไม่ค่อยฉลาดนักก็ยังดูออกว่าสองคนนั้นเป็นพวกต้มตุ๋น นางจ้องเฒ่าน้อยกับชายร่างใหญ่หนวดเหลืองเย็นๆ แล้วกล่าวสั้นๆ ว่า “พวกต้มตุ๋น!”

ชายร่างใหญ่หนวดเหลืองโมโหในใจ จ้องอู๋เป่ยแล้วขู่เสียงเย็น “เจ้าหนู แส่ไม่เข้าเรื่อง ระวังจะตาย!”

อู๋เป่ยตอบเรียบๆ “ลองดูสิ”

พูดจบก็เดินขึ้นไปข้างบนต่อ ปล่อยให้สองคนนั้นกัดฟันแค้นอยู่ที่เดิม ถ้าไม่ใช่เพราะเกาะหลิงซีมีกฎห้ามต่อสู้บนเกาะ พวกมันคงเข้ามาลงมือกับอู๋เป่ยไปนานแล้ว!

หลิวจินหลงทนไม่ไหวจึงเอ่ยขึ้น “ขายของแต่ไม่ให้ดู มันเข้าท่าที่ไหนกัน?”

เฒ่าตาบอดตอบเย็นๆ “ผมเป็นคนตาบอด พลังยุทธ์ก็ไม่สูง แต่จมูกไม่เคยหลอกผม ขวดพวกนี้น่าจะไม่ธรรมดา อีกอย่าง ผมไม่รู้เรื่องยาอายุวัฒนะ ก็เลยไม่อาจประเมินมูลค่า ดังนั้นก็เปิดราคาตรงๆ อยากซื้อก็หยิบไป ไม่อยากซื้อก็เชิญไป”

โจวอ้าวจวิน “ถ้าเกิดยาอายุวัฒนะของคุณไม่คุ้มค่า คนซื้อก็ขาดทุนสิคะ?”

เฒ่าตาบอด “ถ้าซื้อไปแล้วกลับมีมูลค่าสูง ก็เท่ากับกำไรไม่ใช่หรือ? จะขาดทุนหรือกำไร อยู่ที่โชค นั่นแหละแฟร์ที่สุด”

อู๋เป่ยยิ้มว่า “ยุติธรรมดีครับ”

ว่าแล้วเขาก็ล้วงเงินหนึ่งหมื่นห้าพันเงินเซียนวางบนโต๊ะหิน “นี่หนึ่งหมื่นห้าพันเงินเซียน ทั้งสามขวดผมเอาหมด ผมอยากลองเสี่ยงโชค”

เฒ่าตาบอดลูบคลำเงิน แล้วเก็บใส่กระเป๋าทั้งหมด “ของทั้งหมดเป็นของคุณแล้ว”

อู๋เป่ยได้ขวดหยกมาก็เปิดขวดหนึ่งทันที สูดดมเบาๆ พยักหน้านิด แล้วเก็บกลับ

เฒ่าตาบอดเงยหน้า แม้ตาจะเวิ้งว้าง แต่เหมือนหันมาจ้องอู๋เป่ย แล้วถามว่า “คุณชาย ขาดทุนหรือกำไรกัน?”

อู๋เป่ย “ขวดนี้น่าจะกำไรครับ”

เฒ่าตาบอดหัวเราะ “ดูท่าผมดวงดีนะ” พูดจบก็เดินจากไปอย่างเบาสบาย

โจวอ้าวจวินถามอย่างสงสัย “คุณชาย ข้างในเป็นยาอายุวัฒนะอะไรคะ?”

อู๋เป่ย “ยาอายุวัฒนะชนิดหนึ่งที่ออกผลกับผู้ฝึกตนขั้นมหาเทพ”

โจวอ้าวจวินยินดีแทนอู๋เป่ย “ยินดีด้วยค่ะ คุณชาย!”

จากนั้นอู๋เป่ยนั่งลงที่ด้านหลังโต๊ะหิน เปิดดูอีกสองขวด พอดูเสร็จ เขาวางทั้งสามขวดกลับไว้บนโต๊ะหิน

โจวอ้าวจวินถามด้วยความสงสัย “คุณชายกำลังจะทำอะไรคะ?”

อู๋เป่ยยิ้ม “ขายยาอายุวัฒนะ!”