ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2574

ด้วยเหตุนี้ อู๋เป่ยก็ขายยาอายุวัฒนะได้อีกหนึ่งขวด กวาดกำไรไป 3,000,000 เงินเซียน

บนโต๊ะหินเหลือขวดหยกอยู่อีกเพียงขวดเดียว อู๋เป่ยให้หลิวจินหลงหลงเย่ทำป้ายขึ้นมา เขียนว่า: โอสถกลั่นห้าธาตุ ยาอายุวัฒนะชั้นเจ็ด คุณภาพระดับกลางค่อนสูง ช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตและจิตวิญญาณที่พร่อง เสริมพรสวรรค์ เปิดศักยภาพ!

พอมีป้าย ลูกค้าก็แวะมาอย่างรวดเร็ว สุดท้ายปิดดีลที่ราคา 3,750,000 เงินเซียน

ขายยาอายุวัฒนะไปสามขวด อู๋เป่ยได้เงินเข้ามือ 10,750,000 เงินเซียน เรียกได้ว่ากำไรเป็นกอบเป็นกำ

ขายเสร็จยังไม่สาย อู๋เป่ยจึงเดินขึ้นบนภูเขาต่อไป ดูยาอายุวัฒนะชนิดอื่น แต่โอกาสแบบนี้หาได้ไม่บ่อย ต่อจากนั้นเขาก็แค่ดูราคาไปเรื่อยๆ ไม่ได้ลงมือซื้ออีก

โจวอ้าวจวินก็หาโอสถที่ต้องการไม่เจอในที่สุด อารมณ์เลยหงอยลงไปหน่อย

ทั้งสองเดินไปด้วยกันตลอดทาง อู๋เป่ยประทับใจสาวสวยใจดีคนนี้ไม่น้อย เห็นเธอมีแววกังวลจึงพูดว่า: คุณโจว เดี๋ยวผมลองคิดวิธีดู ว่าจะหลอมยาอายุวัฒนะสักเตาให้คุณได้ไหม ช่วยให้คุณก้าวข้ามสู่ขอบเขตประตูแห่งความลี้ลับครับ

โจวอ้าวจวินดีใจสุดๆ จริงเหรอคะ?

อู๋เป่ย: ผมคงไม่รับประกันว่าจะสำเร็จ แต่จะลองดูครับ

โจวอ้าวจวิน: ขอบคุณคุณชายอู๋มากๆ เลยค่ะ!

อู๋เป่ยยิ้ม: ผมยังอยากไปดูสมุนไพรต่อ คุณโจวจะไปด้วยไหมครับ?

โจวอ้าวจวินพยักหน้าแรงๆ อืมค่ะ!

ที่ขายสมุนไพรเป็นลานหินเรียบ แต่ละแผงมีการกางเพิงคลุมผ้าไว้รอบด้าน เหลือเพียงช่องประตู ดูคล้ายร้านเล็กๆ ชั่วคราว

มาถึงแล้ว อู๋เป่ยเข้าไปในเพิงหลังหนึ่งก่อน ข้างในวางสมุนไพรอยู่สิบกว่าต้น กลิ่นยาโชยมาเป็นระยะ ทว่าอู๋เป่ยมองปราดเดียวก็รู้ว่า มากกว่าครึ่งเป็นของปลอม

ในโลกนี้ มีสมุนไพรหลายชนิดที่หน้าตาคล้ายกัน แต่สรรพคุณต่างกันลิบ บางอย่างเหมือนกันแทบทุกกระเบียด แต่ชนิดหนึ่งมีค่าหลายหมื่น อีกชนิดกลับถูกเหมือนหญ้าไร้ค่า จึงมีพ่อค้าหัวหมอคอยรับซื้อของราคาถูกที่เป็นของปลอมมาปล่อยขาย หากผู้ซื้อไม่มีประสบการณ์มากพอ ก็ง่ายจะเสียรู้ถูกย้อมแมว

อู๋เป่ยเลี่ยงของปลอมทันที หยิบสมุนไพรออกมาสองต้นแล้วถามว่า: ขายยังไง?

คนขายมองแว๊บเดียวก็รู้ว่าอู๋เป่ยเป็นเซียนสมุนไพร หลอกไม่ได้ จึงพูดอย่างจนใจ: นี่คือหญ้าวิญญาณโลหิตกับหญ้ามังกรหนอน หญ้าวิญญาณโลหิต 150,000 เงินเซียน หญ้ามังกรหนอน 900,000 เงินเซียนครับ!

ราคานี้ไม่ถูกเลย ถ้าไปซื้อในโลกแห่งเซียน อย่างน้อยต้องถูกกว่านี้ครึ่งหนึ่ง

ข้อมูลในหัวอู๋เป่ยมีมากมาย รวมถึงมูลค่าของสมุนไพรชนิดต่างๆ เขาจึงพูดทันที: แพงไปครับ หญ้าวิญญาณโลหิต ผมให้ 100,000 เงินเซียน หญ้ามังกรหนอน 600,000 เงินเซียน

คนขายถอนใจในใจ รู้ว่าถ้าปฏิเสธ อู๋เป่ยต้องหันหลังจากไปแน่ จึงว่า: เอาก็ได้ครับ ดูออกเลยว่าคุณนี่รู้เรื่องสมุนไพรจริง สองต้นรวมกัน 700,000 เงินเซียนครับ

อู๋เป่ยจ่ายเงิน เก็บสมุนไพร แล้วไปดูแผงขายสมุนไพรเจ้าที่สอง

บนเกาะหลิงซีมีแผงขายสมุนไพรอย่างน้อยร้อยกว่าร้าน อู๋เป่ยไล่ดูไปทีละร้าน แต่ส่วนใหญ่ไม่มีของที่เขาต้องการ บางร้านไม่มีแม้แต่ยาเที่ยงแท้ หรือวางแต่สมุนไพรระดับต่ำที่แทบไม่มีมูลค่า ท้ายที่สุด เขาซื้อจากราวยี่สิบกว่าร้าน รวมๆ แล้วประมาณร้อยต้น ใช้เงินไปมากกว่า 7,500,000 เงินเซียน

ซื้อสมุนไพรเสร็จก็เที่ยงพอดี หลิวจินหลงหลงเย่กับโจวอ้าวจวินเดินตามเขามาครึ่งวัน อู๋เป่ยเลยถามว่า: บนเกาะหลิงซีมีที่กินข้าวไหมครับ?

สำหรับผู้บำเพ็ญ ต่อให้สิบวันครึ่งเดือนไม่กินก็ไม่เป็นไร แต่อู๋เป่ยชินกับมื้อเช้า กลางวัน เย็น หากไม่กินอะไรสักหน่อย ก็รู้สึกเหมือนขาดบางอย่างไป

หลิวจินหลงหลงเย่พูดว่า: คุณชายครับ บนเกาะหลิงซีมีเรือนอาหารอยู่แห่งหนึ่ง แต่ว่าราคาอาหารแพงหูฉี่ แต่ที่นั่นทำแต่อาหารชั้นเลิศจากภูเขาและทะเล รสชาติดีมาก ผมเองยังไม่เคยกิน แต่ได้ยินคนเขาเล่าหลายครั้งครับ

อู๋เป่ย: แพงไม่ว่า ขอให้อร่อยก็พอ ไปครับ ผมพาพวกคุณไปชิม

เขาเปิดดูเมนูที่สอง เป็นมังกรน้ำทะเลตุ๋นซีอิ๊ว ราคา 1,000 เงินเซียน!

อู๋เป่ยเบิกตากว้าง ถามว่า: มังกรน้ำทะเลนี่ ก็คือมังกรเจียวที่อยู่ทะเลใช่ไหมครับ?

บอสยิ้มตอบ: ใช่ๆ ครับ ส่วนใหญ่ก็ห้าร้อยปีขึ้นไปแน่ๆ แน่นอนว่ามีแบบพันปีด้วย แต่ราคาจะแพงขึ้นอีกสิบเท่า

อู๋เป่ย: งั้นเพิ่มอีกจาน มังกรน้ำทะเลตุ๋นซีอิ๊วครับ

ต่อจากนั้นเขาเปิดดูต่อ แล้วสั่งจานที่สาม หอยนางรมยักษ์ย่าง ราคา 800 เงินเซียน กับกุ้งมังกรราชานึ่ง ราคา 700 เงินเซียน

สั่งเสร็จ หัวหน้าหวงทะยานขึ้นฟ้าทันที แล้วว่า: ผมไปเดี๋ยวกลับ รบกวนรอสักครู่ครับ

ทั้งสามสบตากัน หลิวจินหลงหลงเย่ว่า: คุณชายครับ เขาต้องไปจับมังกรเจียว หอยนางรมจักรพรรดิ และกุ้งมังกรราชาแน่ๆ ของพวกนี้ล้วนเป็นสัตว์อสูรที่บำเพ็ญจนมีจิตทั้งนั้น

อู๋เป่ย: คนคนนี้เป็นใครกันแน่ ผมรู้สึกว่าพลังยุทธ์ของเขาลึกหยั่งไม่ถึงจริงๆ

หลิวจินหลงหลงเย่: ไม่ชัดเจนครับ แต่ตั้งแต่เกาะหลิงซีเปิดเกาะ เขาก็อยู่ที่นี่มาเลย ช่วงแรกยังมีคนมาป่วนอยู่บ้าง แต่สุดท้ายถูกเขาฆ่าตายหมด ฆ่าไปหลายรอบแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าไปกวนหัวหน้าหวงอีกเลยครับ

ทั้งสามจึงนั่งรออยู่ในเรือนอาหาร หลิวจินหลงหลงเย่ไปหาใบชามาจากในเรือน ชงชาอยู่หนึ่งกา

ยังดื่มชาไม่ทันหมด หัวหน้าหวงก็กลับมาแล้ว ได้ยินเสียงดังจากหลังเรือนอาหาร แว่วๆ มีเสียงมังกรเจียวคำรามปนเสียงร้องโหยหวน ผ่านไปสิบกว่านาที ก็เริ่มมีกลิ่นหอมประหลาดลอยมา อู๋เป่ยแค่สูดกลิ่น ตาก็เป็นประกาย พูดว่า: ของแพงมีเหตุผลจริงๆ กลิ่นนี่หอมฉุย!

หลิวจินหลงหลงเย่ถึงกับน้ำลายสอ พูดว่า: ผมเคยได้ยินว่า ผู้บำเพ็ญในโลกแห่งเซียนกินไม่เหมือนพวกผู้บำเพ็ญในโลกฆราวาส—เขากินข้าวเซียน ผักวิญญาณ เนื้อสัตว์อสูร ดูท่าเรื่องที่ว่าไว้จะไม่เกินจริงเลยครับ