ยอดนักรบจอมราชัน นิยาย บท 1363

ตอนที่ 1363 สหาย

………………..

สำหรับเย่เชียนแล้วนี่เป็นโอกาสที่ดีมากเพราะเนื่องจากสมาชิกทั้งหมดของตระกูลโอ่วหยางมารวมกันอยู่ที่นี่และโอ่วหยางอู๋เต๋อก็ยังต่อสู้อยู่ที่ลานประลองดังนั้นตระกูลโอ่วหยางจึงไม่มีการป้องกันใดๆเลย ด้วยเหตุนี้นี่จึงเป็นโอกาสที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัยเลยสำหรับการลอบโจมตี ดังนั้นม่อหลงจึงเตรียมกำลังคนเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆและด้วยคำสั่งของเย่เชียนเพียงครั้งเดียวนั้นสาวกของสำนักม่อจื๊อทั้งหมดก็สามารถโจมตีตระกูลโอ่วหยางพร้อมกันในคราวเดียวได้และฆ่าพวกเขาได้ในทันที

นี่เป็นโอกาสครั้งเดียวในชีวิตและถ้าหากมันหายไปมันก็จะไม่มีวันหาได้อีก ดังนั้นเย่เชียนก็จะไม่พลาดโอกาสนี้ไปและม่อหลงก็พยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “ทุกคนเตรียมตัวกันพร้อมแล้ว..รอแค่บอสออกคำสั่งจากนั้นสาวกอันม่อก็จะรับผิดชอบในการลอบสังหารสมาชิกระดับสูงของตระกูลโอ่วหยางส่วนสาวกหมิงม่อก็จะเปิดการโจมตีที่นี่อย่างเป็นทางการ” หลังจากหยุดไปชั่วขณะม่อหลงก็หัวเราะเบาๆและพูดว่า “ฮ่าๆ..บอสนี่เป็นอัจฉริยะตัวจริง..เพราะด้วยภารกิจครั้งนี้มันจะทำให้สาวกหมิงม่อกับอันม่อทำงานร่วมกันและเป็นหนึ่งเดียวกันได้”

เย่เชียนก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “แต่กุญแจสู่ชัยชนะหรือความพ่ายแพ้มันก็ขึ้นอยู่กับโอ่วหยางอู๋เต๋อและโอ่วหยางหมิงซวนเพราะถ้าหากเราไม่สามารถฆ่าทั้งสองคนนั้นได้ทุกอย่างก็ไร้ประโยชน์..เพราะงั้นอดทนรอไปก่อนในตอนนี้และมาคอยมาดูกัน..ตอนนี้เรามาพูดถึงการประลองระหว่างเขากับตั๋วโพ่ดีกว่าเพราะการรู้เรื่องของศัตรูมันจะเป็นประโยชน์ต่อเรามาก”

ทุกคนก็พยักหน้าเล็กน้อยและเป็นอันตกลง

โอ่วหยางอู๋เต๋อได้ละทางโลกไปนานแล้วแต่ชื่อเสียงของเขาก็ยังไม่ได้จางหายไปเลยและผู้ที่มาชมการต่อสู้ครั้งนี้ก็เข้าไปหาเขาและทักทายเขาทีละคนและพยายามประจบสอพลอโอ่วหยางอู๋เต๋อเพราะโลกใบนี้มันเป็นแบบนี้เสมอและไม่ว่าตระกูลของคนเหล่านั้นจะโดดเด่นอยู่ในอุตสาหกรรมใดแต่เมื่อพลังอำนาจมาถึงระดับนึงมันก็จะมีคนมากระดิกหางต่อหน้าเราอยู่เสมอและโลกศิลปะการต่อสู้โบราณก็เช่นกัน

ถึงแม้ว่าคนเหล่านี้จะไม่รู้ว่าผู้สืบทอดดาบทำลายวิญญาณเป็นยังไงแต่ในใจของพวกเขาแล้วพวกเขาย่อมรู้ดีว่าในตอนนั้นเลิ่งหานปิงได้พ่ายแพ้ต่อโอ่วหยางอู๋เต๋อและหลังจากผ่านมาหลายปีโอ่วหยางอู๋เต๋อก็ได้ฝึกฝนเพลงดาบไปถึงเก้าดาบดังนั้นผู้สืบทอดดาบทำลายวิญญาณจะไปสู้ได้อย่างไร?

ดังนั้นเหล่าผู้เข้าชมจึงต้องการผูกมิตรกับตระกูลโอ่วหยางเป็นธรรมชาติ อย่างไรก็ตามทัศนคติของโอ่วหยางอู๋เต๋อกูเย็นชามากและปฏิกิริยาของเขาต่อการแสดงออกของคนเหล่านี้ก็เฉยเมยเพราะในสายตาของเขาคนเหล่านี้เป็นเพียงหญ้าที่ถูกลมพัดผ่านมาและพวกเขาก็ไม่คู่ควรแก่ความสนใจเป็นพิเศษจากเขาเลยแม้แต่น้อย

ในเวลานี้ชายวัยกลางคนก็เดินเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวในวัยยี่สิบต้นๆในอ้อมแขนของเขาและเหล่าสาวกของตระกูลโอ่วหยางก็หลีกทางให้เขาทีละคนและชายวัยกลางคนก็เดินเข้าไปหาโอ่วหยางอู๋เต๋ออย่างช้าๆแล้วพูดว่า “โถ่พ่อ..แก่ขนาดนี้แล้วก็ควรจะใช้ชีวิตที่เหลือให้สนุกสิ..พ่อจะมามัวต่อสู้และฆ่าฟันกันตลอดทั้งชีวิตทำไม..เอ่อใช่..พ่อ..สาวน้อยคนนี้เป็นไงบ้าง?…หุ่นและหน้าอกของเธอพอใช้ได้หรือเปล่า?..ถ้าพ่อชนะผมจะเธอยกเธอให้เป็นของขวัญก็แล้วกัน!”

“คุณล่ะก็!” หญิงสาวทุบหน้าอกชายวัยกลางคนเบาๆ ซึ่งชายวัยกลางคนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเสือผู้หญิงแห่งตระกูลโอ่วหยางและนั่นคือโอ่วหยางกัวเหว่ย

เมื่อได้ยินแบบนั้นใบหน้าของโอ่วหยางอู๋เต๋อก็เปลี่ยนเป็นมืดมนและตะโกนด้วยความโกรธว่า “แกจะไปไหนก็ไปซะ..อย่ามาที่นี่ให้ฉันต้องเสียหน้าอีก!”

โอ่วหยางกัวเหว่ยก็เม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ผมทำแบบนี้ก็เพื่อประโยชน์ของพ่อ..วันๆพ่อจะเอาแต่ฝึกดาบไปทำไมในเมื่อตอนนี้พวกเราสามารถมีชีวิตที่สะดวกสบายได้”

“ออกไปให้พ้น!” โอ่วหยางอู๋เต๋อตะโกนด้วยความโกรธและเขาก็โกรธมากที่เขาให้กำเนิดลูกชายที่เสเพลและไร้ประโยชน์แบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะหลานชายที่ดีอย่างตระกูลโอ่วหยางแล้วล่ะก็ตระกูลโอ่วหยางคงจะพังทลายย่อยยับเพราะลูกชายคนนี้ไปแล้ว

โอ่วหยางหมิงซวนก็รีบก้าวไปข้างหน้าและพูดเบาๆว่า “พ่อครับคุณปู่กำลังจะประลองศิลปะการต่อสู้เพราะงั้นอย่าไปทำให้เขาโกรธเลย..พ่อออกไปก่อนเถอะ” จากนั้นโอ่วหยางหมิงซวนก็มองหญิงสาวอย่างดุเดือดและดวงตาของเขาก็ฉายแววเจตนาฆ่าออกมา

“โถ่..ไม่ได้เรื่องกันเลย!” โอ่วหยางกัวเหว่ยก็พึมพำและหันหลังกลับและเดินออกไปพร้อมกับหญิงสาวในอ้อมแขนของเขา

บนต้นไม้ต้นใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากลานประลองชายร่างกำยำก็นั่งอยู่บนกิ่งไม้โดยมีดาบใหญ่อยู่บนตักและชายหนุ่มก็นั่งอยู่ข้างๆเขา ซึ่งทั้งสองเป็นคนที่มาท้าทายเย่เชียนในวันนั้นที่สำนักม่อจื๊อ

“วันนี้มันช่างคึกคักจริงๆ..ดูสิมีคนมากมายจากทุกสารทิศมาที่นี่..ดูเหมือนว่าการประลองศิลปะการต่อสู้ในครั้งนี้จะน่าดึงดูดใจจริงๆ” ชายร่างกำยำพูด “ฉันว่าเราควรจะไปเตือนเด็กนั่นก่อนไม่ดีกว่าเหรอ?..เผื่อว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขาและมาสเตอร์จะตำหนิพวกเราเอา”

“จะรีบร้อนอะไรขนาดนั้น..ค่อยไปบอกก็ได้เรามาดูการประลองกันก่อนเถอะ” ชายหนุ่มพูด “ฉันอยากเห็นว่าเขามีความสามารถมากแค่ไหน..ไม่อย่างนั้นเขาจะเหมาะสมในการเข้าร่วมสกายเน็ตได้ยังไง?”

ชายร่างกำยำก็พึมพำและพูดว่า “เฮ้อ..อย่าคิดว่าแกจะเก่งที่สุดในโลกเสมอไปสิเพราะเด็กนั่นถึงกับกล้าที่จะท้าทายโอ่วหยางอู๋เต๋อได้เพราะงั้นเขาก็ต้องมีความสามารถบางอย่างแน่นอน..อีกอย่างถ้าแกอยากเห็นความสามารถของเขาจริงๆทำไมแกถึงไม่ไปสู้กับเขาด้วยตัวเองล่ะทำไมแกถึงอยากเห็นเขาต่อสู้กับคนอื่น?..อย่าบอกนะว่าแกกลัวที่จะแพ้ให้กับเขาเหมือนที่แกวิ่งหนีเย่เชียนน่ะ?”

เมื่อได้ยินแบบนั้นเย่เชียนก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งและเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ชายหนุ่มเดินทางมายังภาคตะวันตกเฉียงเหนือแล้วเย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “นั่นน่ะสิพี่หลิน..มันอาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆ”

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดจู่ๆเสียงรอบข้างทั้งหมดก็หยุดลงในทันทีและทุกคนก็หันหน้าไปอย่างพร้อมเพรียงและเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างช้าๆพร้อมกับดาบที่พันไปด้วยผ้าขาดๆข้างหลังและถือกล่องไม้ที่ไม่รู้ว่าข้างในมันคืออะไร

“มาแล้ว..เขามาแล้ว!” ผู้คนด้านล่างตะโกนและเงยหน้าขึ้นราวกับว่าพวกเขาต้องการเห็นบางสิ่งที่พิเศษจากชายหนุ่ม ซึ่งพวกเขาอยากรู้ว่าชายหนุ่มจะพูดอะไรกับโอ่วหยางอู๋เต๋อบ้าง ซึ่งการแสดงออกของชายหนุ่มก็ไม่แยแสและมองตรงไปที่โอ่วหยางอู๋เต๋อที่อยู่ตรงข้ามเขาและเดินเข้าไปอย่างช้าๆและไม่มีปฏิกิริยาใดๆหรือพูดอะไรทั้งสิ้น

“ตื่นๆ..ตื่นเว้ยตื่น..เขามาแล้ว!” ชายหนุ่มตบไหล่ชายร่างกำยำอย่างแรงจนเขาแกว่งไปมาจนเกือบตกจากต้นไม้และเขาก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองชายหนุ่มอย่างดุเดือดแล้วพึมพำ “อะไรกันวะ..ฉันไม่ใช่เมียแกนะเว้ยเรียกอยู่ได้”

ชายหนุ่มเดินเข้าไปอย่างช้าๆไปยังจุดที่ไม่ไกลจากโอ่วหยางอู๋เต๋อและหยุดและจ้องมองไปที่โอ่วหยางอู๋เต๋อแล้วพูดว่า “คุณมันไอ้ขี้โกง..คุณไม่สมควรได้รับการยกย่องว่าเป็นปรมาจารย์นักดาบอันดับหนึ่งเลยแต่ควรจะถูกยกย่องว่าไอ้ขี้โกงซะมากกว่า..แต่ก็นะผมต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณต้องรอแต่คุณควรจะดีใจที่ได้มีชีวิตอยู่ได้อีกสักหน่อย”

“กล้ามากเลยนะไอ้เวร!” โอ่วหยางหมิงซวนก็ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวและเหล่าลูกศิษย์ของตระกูลโอ่วหยางก็ล้อมรอบเขาทันที แต่ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกประหม่าแต่อย่างใดและกวาดสายตามองพร้อมกับพูดว่า “ฉันแค่ต้องการสะสางบัญชีกับโอ่วหยางอู๋เต๋อเท่านั้นเพราะงั้นพวกคุณออกไปซะไม่อยากนั้นผมก็ต้องฆ่าพวกคุณเหมือนกัน!”

.

.

.

………………..