ยอดนักรบจอมราชัน นิยาย บท 173

บอดี้การ์ดทั้งสองขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหนึ่งในสองคนก็พูดขึ้นมาว่า “ผมต้องขอโทษด้วย… แต่พวกเรารับเงินของคุณมาเพื่อที่จะปกป้องและคุ้มกันคุณเพียงเท่านั้น ไม่ใช่มาเพื่อใช้กำลังเหมือนเป็นอันธพาลของคุณ”

“หือ! แกคิดว่าแกเป็นใครกันน่ะ การใช้กำลังเหมือนอันธพาลมันคือหน้าที่ของพวกแกไม่ใช่รึไง” หญิงวัยกลางคนพูดอย่างเหยียดหยามต่อ “จะให้ฉันพูดมั้ยว่ายังมีคนอีกตั้งมากมายที่อยากจะมาทำหน้าที่นี้แทนพวกแกน่ะหา”

“ถึงแม้ว่าพวกเราจะยากจน แต่ขอล่ะ… อย่ามาดูถูกพวกเราแบบนี้เลย เพราะพวกเราก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน” บอดี้การ์ดคนนั้นพูด

“ศักดิ์ศรีเหรอ ? แกยังมีศักดิ์ศรีอยู่อีกเหรอ ? ต้องให้ฉันบอกพวกแกมั้ยว่าบนโลกนี้น่ะ ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ย่ะ มีศักดิ์ศรีแล้วไงถ้าไม่มีเงิน? ถ้ามีไม่มีเงินก็อย่ามาพูดถึงเรื่องศักดิ์ศรีเลยจะดีกว่า” หญิงวัยกลางคนพูดอย่างดูถูกเหยียดหยาม

“นังแม่มดเฒ่าเอ้ย! รู้มั้ยว่าพวกเราอดทนกับคุณมามากขนาดไหนน่ะ ไม่มีเงินแล้วไง ? ชีวิตเราก็ยังดิ้นรนได้ในวันข้างหน้าล่ะวะ!” บอดี้การ์ดอีกคนพูดขึ้นมาด้วยความโกรธเกรี้ยว

“นี่แก! แกกล้าเรียกฉันว่าแม่มดเฒ่างั้นเหรอ ?” หญิงวัยกลางคนตัวสั่นด้วยความตื่นตระหนก ไขมันบนร่างกายของเธอกระเพื่อมไปมาเป็นคลื่นเพราะแรงสั่นอันมหาศาลนั้น

“คุณคิดว่าคุณเป็นใคร ? อย่าคิดว่าแค่คุณมีเงินแล้วจะมาทำตัวยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าได้นะ พอกันทีผมลาออก!” หลังจากพูดแบบนี้แล้วบอดี้การ์ดคนนั้นก็เดินออกไปด้วยความโกรธ

“ผมก็ไม่อยากทำแล้วเหมือนกัน! ผมหมดความอดทนกับคุณแล้ว ถุย!” บอดี้การ์ดอีกคนพูดพร้อมกับถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเย้ยหยัน จากนั้นก็หันหน้าหนีและเดินจากไปเช่นกัน

“นี่แก! พวกแก!!!” หญิงวัยกลางคนตัวสั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวและพูดอย่างเดือดดาลว่า “ถ้าพวกแกไม่ทำ ฉันขอเตือนเลยนะว่าพวกแกจะไม่มีที่ยืนและไม่มีอนาคตในเมืองเซี่ยงไฮ้แห่งนี้อีกต่อไป!”

เมื่อเห็นบอดี้การ์ดทั้งสองคนจากไป เย่เชียนก็ยิ้มอย่างเย็นชาและพูดว่า “อย่าคิดว่าคุณจะสูงส่งและยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าเหนือคนอื่นนะ คุณมันจอมโอหัง!” พูดจบเย่เชียนก็เดินไปหาหลินโรโร่วและพูดขึ้นว่า “เที่ยงแล้ว… เราไปหาอะไรกินกันเถอะ”

“ได้สิ!” หลินโรโร่วพยักหน้าและตอบกลับ

เมื่อเย่เชียนและหลินโรโร่วกำลังจะเดินผ่านเซินหยวนไป เย่เชียนก็หยุดมองเขาอย่างเย็นชาและพูดว่า “ดูเหมือนว่าสมองคุณนี่มันจะเลอะเลือนสินะ คุณคงลืมสิ่งที่ผมบอกคุณไปเมื่อวานนี้แล้วใช่มั้ย ?”

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในออฟฟิศของเขาเมื่อวานนี้ เซินหยวนก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นและมองไปที่เย่เชียนด้วยความหวาดกลัว “จำเอาไว้ว่าอย่าให้ผมเห็นอะไรแบบนี้อีก!” เย่เชียนพูดอย่างเย็นชา

หลังจากพูดแบบนี้แล้วเย่เชียนกับหลินโรวโร่วก็กำลังจะเดินออกไป แต่ทว่าหญิงวัยกลางคนตะโกนไล่หลังมาว่า “นี่แก… แกจะเดินหนีไปแบบนี้น่ะเหรอ”

เย่เชียนหยุดเดินและหันไปมองหญิงวัยกลางคนแล้วถามว่า “อะไร… โดนตบไปขนาดนั้นยังไม่พอใจอีกเหรอ ?”

เมื่อสัมผัสกับดวงตาอันแหลมคมดุจดั่งใบมีดของเย่เชียนแล้ว หญิงวัยกลางคนก็ผงะและถอยกลับออกไปพร้อมกับความหวาดกลัวเกิดขึ้นในใจของเธอ แต่อย่างไรก็ตามการอาศัยอิทธิพลของเหว่ยตงเซียนผู้เป็นพี่ชายของเธอก็ทำให้เธอหยิ่งผยองและโอหังได้โดยตลอด ในสายตาเธอนั้นเหว่ยตงเซียนเป็นพี่ชายที่ดีและคนที่ดีที่สุดในโลกของเธอ

“แกจะหนีไปหลังจากที่ตบฉันแล้วเนี่ยนะ ?” หญิงวัยกลางคนพูด

มุมปากของเย่เชียนโค้งขึ้นเล็กน้อยจากนั้นก็พูดว่า “แล้วคุณหยุดผมได้มั้ยล่ะ ?”

“ถ้าแกเป็นลูกผู้ชายจริงก็อย่าหนีสิ” หญิงวัยกลางคนพูดเย้ยหยัน

“ตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลเหรินหมิน พี่ส่งคนมาด่วนเลยได้มั้ย ? ฉันไม่ต้องการเห็นหน้าไอ้เด็กนั่นอีกต่อไปแล้ว” เหว่ยตงฉิงพูด

“เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอไง ? เธอจะให้ฉันส่งคนไปฆ่าคนในโรงพยาบาลเนี่ยนะ เธอจะฆ่าฉันทางอ้อมหรือไงหา ?” เหว่ยตงเซียนพูดอย่างเกรี้ยวกราด

“ถ้าพี่ฆ่ามันไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แต่ฉันต้องการให้พี่หักมือและเท้าของมัน ให้มันคลานออกจากโรงพยาบาลเหมือนหมาไปเลย!” เหว่ยตงฉิงพูด

“ก็ได้ ๆ เดี๋ยวฉันจะให้เหว่ยเฉินหลงพาคนไป… พอใจรึยัง ?” เหว่ยตงเซียนพูด

“ขอบคุณมากพี่ชาย… พี่รีบส่งคนมาตอนนี้เลยนะ ฉันกลัวว่าพวกเขาจะมาไม่ทันแล้วพี่อาจจะต้องมาเก็บศพน้องสาวคนนี้ไปแทน” เหว่ยตงฉิงเสแสร้งพูด

ปกติแล้วเหว่ยตงเซียนไม่เคยได้ยินประโยคนี้จากน้องสาวของเขาอย่างจริงจังขนาดนี้ เขาจึงถอนหายใจอย่างหมดหนทางและวางสายโทรศัพท์ไป จากนั้นจึงรีบโทรหาเหว่ยเฉินหลงลูกชายของเขาในทันที

“พ่อ! ทำไมพ่อต้องรีบร้อนขนาดนี้ด้วย” เหว่ยเฉินหลงถามด้วยความประหลาดใจ

“ตอนนี้อาของแกอยู่ที่โรงพยาบาลเหรินหมิน แกรีบพาคนไปหาเธอด่วนเลย!” เหว่ยตงเซียนพูดต่อ “เออ.. อย่าลืมพาพวกแนวหน้าทักษะดี ๆ ไปด้วยล่ะ”

เหว่ยเฉินหลงเองก็รู้จักนิสัยใจคอของอาของตัวเองเป็นอย่างดีเช่นกัน หลังจากที่ฟังพ่อของเขาพูดแล้ว เหว่ยเฉินหลงก็รู้ได้ในทันทีว่าอาของเขาต้องไปก่อปัญหาสร้างเรื่องอะไรอีกอย่างแน่นอน เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก มันเกิดขึ้นหลายครั้งหลายคราจนเหว่ยตงเซียนต้องจ้างบอดี้การ์ดสองคนให้เธอ เพราะกลัวว่าจะมีปัญหาอะไร และคราวนี้เขาโทรมาอีกครั้งซึ่งน่าจะเป็นเพราะว่าบอดี้การ์ดทั้งสองคนนั้นทนไม่ได้แล้วก็เลยไม่อยู่ที่นั่นกับเธอ จากนั้นเหว่ยเฉินหลงก็ตอบตกลงกับพ่อของเขาและรีบออกไปตามคำสั่งทันที