ยอดนักรบจอมราชัน นิยาย บท 720

ตอนที่ 720 แมวมอง

ทุกอย่างได้รับการแจกแจงและวางเอาไว้แล้วดังนั้นเย่เชียนจึงโล่งใจเล็กน้อยแต่เรื่องทั้งหมดมันยังไม่จบเย่เชียนจึงไม่สามารถผ่อนคลายได้เลย

เมื่อมองไปที่ซ่งหลันเย่เชียนก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “พี่หลัน..มาอาบน้ำกันเถอะ..วันนี้อากาศมันร้อนจริงๆ!” เย่เชียนพูดอย่างหน้าตาเฉยเหมือนไม่ได้คิดอะไรเลย

ที่ผ่านมาซ่งหลันเป็นฝ่ายที่แกล้งเย่เชียนแต่ครั้งนี้มันดูแตกต่างออกไปมากเพราะเย่เชียนกลับพูดออกมาโดยไม่รู้สึกเขินอายใดๆแต่ทว่าซ่งหลันกลับเขินอายอย่างอธิบายไม่ถูก ซึ่งถึงแม้ว่านี่มันจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธออาบน้ำกับเย่เชียนแต่ครั้งนี้ซ่งหลันกลับรู้สึกประหม่าอย่างอธิบายไม่ถูก

นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เย่เชียนริเริ่มเชิญชวนก่อนเพราะหลังจากเย่เชียนยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขาแล้วหัวใจของซ่งหลันก็กลายเป็นเหมือนกับกวางตัวน้อยจนหัวใจเธอเต้นแรงและเต้นไม่เป็นจังหวะอย่างยิ่ง เมื่อเห็นการแสดงออกของซ่งหลันแล้วเย่เชียนก็รู้สึกว่าความคับข้องใจครั้งก่อนของเขาหายไปในทันทีและแอบคิดว่า ‘โถ่พี่สาว..ความกล้าของเธอหายไปไหนหมด..ฉันขอขืนใจเธอตอนนี้เลยได้มั้ย?’

เมื่อเห็นท่าทางเขินอายบนใบหน้าของซ่งหลันแล้วเย่เชียนก็ยิ้มอย่างมีความสุขและลุกขึ้นและเดินไปที่ด้านข้างของซ่งหลันจากนั้นก็เอนตัวเข้าไปใกล้ๆหูของเธอและสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดว่า “นี่ๆมัวทำอะไรอยู่..พี่จะให้ผมรอทั้งวันเลยหรือไง..รีบไปอาบน้ำซะสิแล้วค่อย…” เย่เชียนยักคิ้วขณะที่เขาพูดและใช้แขนโอบซ่งหลัน

ถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้สัมผัสหน้าอกของซงหลันแต่ความรู้สึกในครั้งนี้มันต่างไปจากเมื่อก่อนมาก ซึ่งแต่ก่อนนั้นเย่เชียนดูกดดันอย่างมากแต่ตอนนี้เย่เชียนได้ละทิ้งความกดดันในหัวใจของเขาไปหมดและสามารถผ่อนคลายได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ซ่งหลันก็เหลือบมองเย่เชียนด้วยหางตาจากนั้นก็พูดว่า “ฉันเกรงว่าวันนี้นายคงจะต้องผิดหวัง”

เย่เชียนก็ถึงกับตกตะลึงครู่หนึ่งและพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น?..วันนี้ไม่ได้หรอ” ขณะที่เขาพูดเย่เชียนก็มองไปที่ร่างกายส่วนล่างของซ่งหลัน

ซ่งหลันก็พยักหน้าแล้วพูดว่า “อีกสองวันกว่าจะหมด”

เย่เชียนก็เบะปากแล้วพูดว่า “น่าเศร้ามาก..ผมคิดว่าวันนี้ผมจะได้กินพี่ซะแล้ว..เหมือนนิทานตั๊กแตนกับยุงเมื่อสมัยก่อนเลย”

ซ่งหลันก็รู้สึกงุนงงอยู่พักหนึ่งและถามด้วยความประหลาดใจว่า “มันคืออะไร”

เย่เชียนก็ฉีกยิ้มแล้วพูดว่า “เรื่องนี้เป็นเรื่องเล่าในสมัยก่อนเมื่อยุงและตั๊กแตนมาพบกัน..ตักแต๊นก็พูดกับยุงอย่างเย่อหยิ่งว่า..ดูหน้าอกของผู้หญิงคนนั้นสินั่นคือสิ่งที่ฉันต่อยจนมันใหญ่ขนาดนั้น..ยุงก็เหลือบมองตั๊กแตนด้วยความเย้ยหยันแล้วพูดว่า..เหรอ..แกดูก้นเธอสิฉันกัดเธอตรงนั้นจนเธอมีเลือดออกไม่หยุดทุกเดือน”

ซ่งหลันก็เหลือบมองเย่เชียนแล้วพูดว่า “นายพูดเรื่องไร้สาระอะไรเนี่ย”

เย่เชียนก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “เอาล่ะไปอาบน้ำกันเถอะผมเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว..คืนนี้ให้ผมนอนกอดพี่นะ”

“แค่นี่ก็อย่าบ่นว่าเหนื่อยสิ..สิ่งนี้จะสอนลูกให้เป็นคนเลวในอนาคตนะ” ซ่งหลันหยอกล้อ

“ลูกชายของผมตั้งฟังในสิ่งที่ผมสอน..เขาจะสืบทอดคุณสมบัติที่ยอดเยี่ยมของผมและเขาจะต้องถูกห้อมล้อมไปด้วยเหล่าสาวสวยในอนาคตอย่างแน่นอน” เย่เชียนพูดอย่างมีชัย

ซ่งหลันก็เหลืองมองเย่เชียนด้วยหางตาแล้วไม่โต้เถียงกับเขาอีกต่อไปเพราะการทะเลาะกับเย่เชียนก็เหมือนเป็นการเสียเวลาเปล่าเธอจึงไม่พูดอะไรจะดีกว่า

หลินเฟิงพยักหน้าแล้วพูดว่า “นอกเหนือจากคนรอบที่แล้วฉันก็สนใจอยู่อีกคนหนึ่ง..ดูสิชายหนุ่มในชุดแดงคนนั้น..นายลองดูสิเป็นยังไงบ้าง?..นายคิดว่าเธอดูคุ้นๆมั้ย?”

เย่เชียนมองตามไปที่ที่หลินเฟิงชี้และเขาก็ต้องขมวดคิ้วโดยไม่ตั้งใจและเฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเย่เชียนก็พูดว่า “มันเหมือนภาพเดจาวูเลย..มันคล้ายๆกับศิลปะการต่อสู้ของนากาซาวะเคโกะเมื่อวานนี้มาก..ไม่สิน่าจะต้องบอกว่ามันดูยอดเยี่ยมกว่านากาซาวะเคโกะอีก” จากนั้นเขาก็หันไปมองหลินเฟิงแล้วถามว่า “พี่หลินรู้ไหมว่าเขามาจากไหน?”

“เขาเป็นครูสอนโยคะจากประเทศอินเดีย..ชื่อของเขาคือดีห์ราห์” หลินเฟิงพูด “เมื่อฉันเห็นเขาฉันก็คิดแบบนายเลยเพราะทักษะที่เขาใช้คล้ายกับของนากาซาวะเคโกะมาก..ฉันคิดว่ามันควรจะเป็นโยคะ..ดูเหมือนว่าองค์ชาโด้ซากุระจะฝึกโยคะด้วย..เพราะงั้นถ้าเราสามารถเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับเขาคนนั้นได้ล่ะก็เมื่อเราเผชิญหน้ากับพวกชาโด้ซากุระมันจะช่วยเราได้มากในอนาคต”

เย่เชียนก็พยักหน้าแล้วพูดว่า “ช่วยตรวจสอบข้อมูลของเขาคนนั้นและดูว่าเขาเป็นคนขององค์กรไหน..ถ้าเขาไม่มีสังกัดล่ะก็เขาอาจจะช่วยเราได้มากเพราะทักษะโยคะของเขาค่อนข้างน่าทึ่งมาก..ผมสนใจจริงๆ”

หลินเฟิงก็ยิ้มอย่างแผ่วเบาและพูดว่า “ใช่..ฉันเองก็อยากรู้เกี่ยวกับโยคะเหมือนกัน..ไม่น่าเชื่อว่าร่างกายของคนเราจะบิดเบี้ยวได้อย่างไม่น่าเชื่อ..ถ้าเราสามารถเรียนรู้โยคะบ้างถึงแม้จะเพียงเล็กน้อยมันก็อาจจะมาช่วยเสริมผสมผสานกับการต่อสู้ของพวกเราได้ดี..บางทีมันอาจจะมีผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิดก็เป็นได้”

“ถ้าอย่างนั้นสมมุติว่าพี่หลินต้องสู้กับเขาในตอนนี้พี่คิดว่าพี่จะเอาชนะเขาได้ยังไง” เย่เชียนฉีกยิ้มและถาม

หลินเฟิงก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถึงแม้ว่าทักษะโยคะของเขาจะค่อนข้างแปลกและการเคลื่อนไหวของเขาจะคาดเดายากก็ตามแต่ตราบใดที่ฉันคาดเดารูปแบบการโจมตีของเขาได้มันก็ไม่ใช่ปัญหาเลยเพราะการโจมตีของเขาไม่ได้รุนแรงมากนัก..นอกจากนี้ฉันสามารถทำให้เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างสมบูรณ์โดยการล็อกขาหรือแขนเขาเอาไว้และในขณะนั้นเขาจะไม่มีโอกาสเคลื่อนไหว..เพราะศิลปะการต่อสู้ระดับโลกนั้นความเร็วเพียงอย่างเดี๋ยวมันไม่เพียงพอและนี่คือความจริงฉันคิดว่านายเองก็น่าจะเข้าใจดีถึงความจริงในข้อนี้”

“ใช่!” เย่เชียนพยักหน้าแล้วพูดว่า “โลกแห่งศิลปะการต่อสู้นั้นความรวดเร็วเพียงอย่างเดียวมันไม่พอเพราะนี่เป็นอาณาจักรที่ผมไล่ตามและแสวงหามาโดยตลอดและให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวแปลกๆและศิลปะการต่อสู้ทุกแขนงบนโลกใบนี้..อย่างไรก็ตามทักษะโยคะของเขาคนนี้ก็ดูดีมากและมันควรจะเป็นประโยชน์สำหรับพวกเราในการรับมือกับพวกชาโด้ซากุระในอนาคตอย่างแน่นอน”