ยอดนักรบจอมราชัน นิยาย บท 808

ตอนที่ 808 แรงจูงใจ

ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับหวงฟู่ชิงเตี๋ยนจะละเอียดอ่อนมากและไม่ใช่ทั้งศัตรูหรือเพื่อนแต่ทุกคๆรั้งที่เย่เชียนอยู่กับหวงฟู่ชิงเตี๋ยนเขาก็รู้สึกผ่อนคลายมากและเขาไม่ต้องลังเลหรือกังวลที่จะพูดอะไรใดๆออกมา ซึ่งทำให้เย่เชียนรู้สึกสบายใจอย่างมาก

เมื่อนึกถึงรูปลักษณ์ของหยานซื่อฉุยในแบบภรรยาแล้วเย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน จากนั้นเขาก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ดีกว่าผมทนอยู่กับผู้หญิงแบบนั้นไม่ได้..แต่ผมคิดว่าปู่อาจจะทำได้นะลองดูสิ..ตอนนี้ปู่ก็แก่มากแล้วเพราะงั้นมันได้เวลาหาภรรยาแล้วนะปู่..ปู่จะโสดจนลงโลงเลยหรือไง..แบบนั้นระวังจะตายตาไม่หลับเอานะ”

หวงฟู่ชิงเตี๋ยนก็กลอกตาไปมาแล้วพูดว่า “นี่เอ็งกำลังล้อฉันเล่นงั้นเหรอ?..ฉันจะบอกให้ว่าฉันไม่ใช่ผู้พรหมจารีแล้วอย่าทำให้ดูน่าอายไปหน่อยเลย..ฉันรู้ว่าเอ็งหมายถึงอะไร..เอ็งต้องการรู้เกี่ยวกับอดีตของฉันใช่มั้ย?..ถ้าเอ็งอยากจะสืบค้นเอาเองฉันก็จะไม่บอก”

เย่เชียนพูดพลางสบถเล็กน้อย “โถ่เอ๊ย..ปู่คิดว่าผมสืบหาไม่ได้อย่างงั้นเหรอ..ปู่ยังจำตาแก่หยุนจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้มั้ย?..ผมคิดว่าเขาต้องรู้เรื่องของคุณหลายอย่างและปู่ของผมเองเขาก็น่าจะรู้เหมือนกัน..ถ้ามีเวลาผมจะไปถามพวกเขาว่าทำไมปู่ถึงยังไม่แต่งงานและมีภรรยาเป็นตัวเป็นตนในวัยชราแบบนี้สักที” หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่เชียนก็เหลือบมองไปที่เป้ากางเกงของหวงฟู่ชิงเตี๋ยนแล้วพูดว่า “ว่าแต่ปู่ไม่ได้มีปัญหาในเรื่องนั้นใช่มั้ย?”

“ไร้สาระ” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนพูดและมองเย่เชียนด้วยหางตาจากนั้นก็พูดต่อ “ฉันยังแข็งแรงดี..มันตั้งเป็นเสาไฟเมื่อตื่นนอนในทุกๆเช้าเสมอ..แต่ของเอ็งน่ะเมื่อเอ็งอายุเท่าฉันมันคงจะไม่ทำงานแล้ว”

เย่เชียนก็กลั้นขำและอดหัวเราะไม่ได้

“เอาล่ะ..หยุดคุยเรื่องเหลวไหลกันได้แล้วคราวนี้เอ็งมาทำอะไรที่ปักกิ่ง..ฉันขอเตือนเอ็งจริงๆนะว่าอย่าสร้างปัญหาในปักกิ่งไม่งั้นก็อย่ามาโทษฉันที่ไม่เห็นแก่มิตรภาพก็แล้วกัน” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนพูด

“ผมจะไปกล้าทำแบบนั้นได้ยังไง..ที่นี่ก็เหมือนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของจักรพรรดิเว้นแต่ว่าผมอยากจะตายจริงๆ..ผมจะกล้ามาสร้างปัญหาที่นี่ได้ยังไง” เย่เชียนพูด

“ไม่มีอะไรในโลกใบนี้ที่เอ็งไม่กล้าทำหรอก” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนพูด

เย่เชียนก็ยักไหล่แล้วพูดว่า “ผมสัญญาว่าจะไม่สร้างปัญหาแต่ผมไม่สามารถรับประกันได้ว่าคนอื่นจะไม่มาสร้างปัญหาให้ผม..อย่าโทษผมถ้ามันเกิดแบบนั้นขึ้นมา”

“ฉันรู้สึกโล่งใจถ้าเอ็งพูดแบบนี้..เอ็งก็แค่ต้องเป็นตัวของตัวเองและตราบใดที่เอ็งไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายฉันก็จะจัดการส่วนที่เหลือให้เอง” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนพูด

“นี่แหละผมรอคำพูดแบบนี้มานาน..ในที่สุดผมก็ไม่ได้เป็นมิตรกับปู่โดยเปล่าประโยชน์” เย่เชียนพูด “คราวนี้ที่ผมมาปักกิ่งเพราะเย่เจียอู๋ปู่ของผมขอให้ผมไปสำนักหยุนหยานเหมินเพื่อส่งจดหมายถึงผู้นำของหยุนหยานเหมิน..ฮัวหยาซิน..ปู่เองก็น่าจะรู้จักฮัวหยาซินใช่มั้ย?..ผมได้รับการเตือนมาว่าเขาเป็นคนที่จริงจังและเคร่งเครียดมากเพราะงั้นปู่มีอะไรที่คุณอยากจะแนะนำหรือเตือนผมมั้ย?”

หวงฟู่ชิงเตี๋ยนก็ตกตะลึงและการแสดงออกของเขาเปลี่ยนไป เมื่อเห็นหวงฟู่ชิงเตี๋ยนเช่นนี้เย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็คาดเดาไม่ได้เลยว่าการแสดงออกของหวงฟู่ชิงเตี๋ยนนั้นหมายถึงอะไร อย่างไรก็ตามเมื่อหวงฟู่ชิงเตี๋ยนได้ยินชื่อฮัวหยาซินร่างกายของเขาก็สั่นเทาซึ่งทำให้เย่เชียนอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าหวงฟู่ชิงเตี๋ยนนั้นมีความลับอะไรอยู่

“ฉันไม่สามารถช่วยเอ็งในเรื่องนี้ได้และมันจะลำบากมากถ้าฉันเข้าไปยุ่งเกี่ยว..เรื่องนี้เอ็งสามารถทำเองได้” หลังจากนั้นไม่นานหวงฟู่ชิงเตี๋ยนก็พูดต่อ “ยังไงก็เถอะข่าวที่เอ็งได้ยินมานั้นถูกต้อง..เอ็งต้องระวังให้มากเมื่อพูดและกระทำไม่งั้นมันจะไม่มีใครสามารถทำนายจุดจบของเอ็งได้..ถึงแม้ว่าทักษะและพลังการต่อสู้ของตระกูลเย่นั้นจะไม่ได้อ่อนแอแต่ถ้าฮัวหยาซินจุดไฟสงครามล่ะก็มันจะไม่มีวันดับได้เลย”

“ปู่ผมรู้สึกแปลกๆ..ผมคิดว่าปู่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับฮัวหยาซินใช่มั้ย..ระหว่างปู่กับเธอมีอะไรเกิดขึ้นอย่างงั้นหรอ?” เย่เชียนพูด

“อะไร..ฉันจะไปมีความสัมพันธ์อะไรกับเธออย่ามาไร้สาระ” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนพูดอย่างประหม่า ขนาดหวงฟู่ชิงเตี๋ยนผู้ซึ่งไม่มีอารมณ์แปรปรวนและโทสะยังถึงกับประหม่าเมื่อเผชิญกับเรื่องนี้ มนุษย์ทุกคนนั้นมีจุดอ่อนเพราะฉะนั้นหวงฟู่ชิงเตี๋ยนเองก็มีจุดอ่อนเช่นกันและความอ่อนแอของเขาก็อยู่ตรงนี้

เย่เชียนนั้นรู้เรื่องนี้เพราะเขาเคยได้ยินถังซูหยานพูดว่าเมื่อเย่เจิ้งหรานต่อสู้กับฟู่จื้อซานอย่างดุเดือดนั้นเย่เจิ้งหรานก็ได้รับบาดเจ็บแล้วและไม่สามารถใช้พลังรักษาพักฟื้นได้เลย ไม่เช่นนั้นเขาจะแพ้ฟู่จื้อซานได้อย่างไร? ทั้งหมดเป็นเพราะพลังอันชั่วร้ายและถ้าหากไม่ใช่เพราะพลังอันชั่วร้ายแล้วเขาจะสับสนและบาดเจ็บได้อย่างไร? แต่หนึ่งสิ่งที่เย่เชียนสงสัยก็คือถ้าระดับศิลปะการต่อสู้ของเย่เจิ้งหรานถึงระดับนั้นจริงๆแล้วทำไมเขาถึงต้องฝึกฝนและขัดเกลาพลังอันชั่วร้ายด้วย? เขาเพียงแค่ฝึกตามตำราและวิธีปกติเท่านั้นและเขาก็จะสามารถรักษาสถานะไร้พ่ายของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

มีเพียงสองเหตุผลสำหรับสิ่งนี้ ประการเย่เจิ้งหรานต้องการแสวงหาความก้าวหน้าในศิลปะการต่อสู้อีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงไปฝึกฝนมันแต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะฝ่าฟันไปได้ไกลแค่ไหน ประการที่สองเย่เจิ้งหรานมีความมั่นใจในตัวเองมากเกินไปไหรือหยิ่งยโส ไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ ดังนั้นเขาจึงถูกมันเล่นงานซึ่งนำไปสู่ผลลัพธ์ดังกล่าว จากความเข้าใจของเย่เจิ้งหรานแล้วถึงแม้ว่าหลายคนในตระกูลเย่จะกล่าวว่าแม้แต่ถังซูหยานก็เชื่อว่าเย่เจิ้งหรานแอบขัดเกลาพลังอันชั่วร้ายเพราะเขาต้องการที่จะแสวงหาความก้าวหน้าในศิลปะการต่อสู้นั่นเอง

ท้ายที่สุดสำหรับคนที่เข้าถึงขอบเขตศิลปะการต่อสู้ตำรับโบราณเหมือนกันกับเย่เชียนก็ไม่มีเลยสักคน ดังนั้นต่อหน้าเย่เจิ้งหรานแล้วทุกคนก็เป็นเหมือนคนโง่เขลา ดังนั้นจึงไม่มีอะไรสามารถกระตุ้นเย่เจิ้งหรานได้มากไปกว่าการแสวงหาความก้าวและประสบการณ์ใหม่ๆ

เย่เชียนก็ถอนหายใจเล็กน้อย “บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตาแต่ในเมื่อศักดิ์ศรีของพ่อยังไม่หมดไปผมก็จะไปทวงคืนในสักวันหนึ่ง..ผมจะทำให้โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ต้องสั่นคลอนอีกครั้ง!”

“ฉันเองก็เชื่อว่ามันจะต้องมีวันนี้และฉันก็รออยู่เพราะงั้นเอ็งอย่าทำให้ฉันต้องผิดหวังก็แล้วกัน” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนพูด “อย่างไรก็ตาม คุณต้องรู้ว่าถ้านักศิลปะการต่อสู้โบราณถูกควบคุมโดยความปรารถนามากเกินไป ศิลปะการต่อสู้จะ ข่มเหง ก้าวหน้า เหตุที่บิดาของท่านสามารถบรรลุถึงความสูงนั้นได้เพราะท่านเปิดกว้างต่อโลกมากและไม่มีความปรารถนา หากท่านต้องการมีความสำเร็จของบิดาท่านต้องเสียสละให้มาก และมากที่สุด สิ่งสำคัญคือการควบคุมความปรารถนาของคุณเอง หากคุณไม่สามารถควบคุมได้ มีแนวโน้มว่าจะไปในทางที่ชั่วร้าย”

มุมปากของเย่เชียนก็กระตุกเล็กน้อยและรอยยิ้มที่ชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นและเขาก็พูดว่า “ผมเป็นเพียงคนเดียวที่ควบคุมความปรารถนาหรือความฝันของตัวเองและความปรารถนากับความฝันก็ไม่สามารถควบคุมผมได้..มีแค่ความฝันและความปรารถนาเท่านั้นที่จะสามารถขับเคลื่อนให้ผู้คนก้าวไปข้างหน้าได้..กล่าวอีกนัยหนึ่งคือความปรารถนาและความฝันเป็นแรงผลักดันที่สนับสนุนให้มนุษย์นั้นมีชีวิตอยู่ต่อ”

.

.