ย่างก้าวสู่วิถีเซียน นิยาย บท 14

ตอนที่ 14 ประจบสามีก็เหมือนประจบนาง

“สามี เมื่อครู่ช่างอันตรายยิ่ง เจ้าก็เห็นแล้วว่าโจวปัวลงมือโดยไม่พูดจา หากเจ้าเป็นอะไรขึ้นมา…”

เมื่อกลับถึงบ้าน หลินอวี้ยิ่งเอ่ยก็ยิ่งหวาดกลัว

เมื่อครู่นางได้เห็นเหตุการณ์ต่อสู้นั้นเต็มสองตา

กระบี่ของโจวปัวทะยานเข้าหาสวี่หยางราวกับมีชีวิต แม้สุดท้ายสามีของนางจะปลอดภัย แต่ก็ยังรู้สึกตื่นตระหนกอยู่พักหนึ่ง

หลินอวี้เดินต่อไปสักพัก ในที่สุดก็เอ่ยขึ้น “สามี ข้าคิดว่าจางเถี่ยมีความสามารถค่อนข้างมาก พี่เหอเคยเล่าให้ฟังว่าก่อนหน้านี้เขาเชิญให้เข้าร่วมหน่วยลาดตระเวน แต่เจ้าปฏิเสธงั้นหรือ?”

สวี่หยางเข้าใจความหมายที่หลินอวี้จะสื่อ ตอนนี้จางเถี่ยกลายเป็นทายาทต่างสกุลของตระกูลสวีแล้ว สถานะในภายภาคหน้าย่อมต่างออกไป นอกจากค่าเช่าไม่ต้องจ่ายแล้วยังได้เงินเดือนด้วย!

ใครเล่าจะไม่อยากได้งานที่ดีเช่นนี้?

เพราะอย่างนั้น หลินอวี้จึงคิดว่าหากเข้าร่วมหน่วยลาดตระเวน เขาอาจจะได้ของดีแบบนี้เหมือนกัน แล้วชีวิตของพวกเขาก็จะดีขึ้น

“อะไร เจ้าอยากให้ข้าติดตามจางเถี่ยหรือ?”

“ข้าไม่ได้หมายความว่าต้องติดตามเขาเสียหน่อย ความสามารถของเจ้าก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน ข้าเพียงคิดว่าหากให้เขาช่วยพูดหน่อยก็อาจจะพาเข้าตระกูลสวีได้…”

ถึงอย่างไร หลินอวี้ก็เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ต้องการชีวิตที่มั่นคง เพราะชีวิตที่ทำนาหลังสู้ฟ้าไม่สามารถวางใจได้นัก

โดยเฉพาะค่าเช่าซึ่งเปรียบเสมือนภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก

“แม้เงื่อนไขการเข้าตระกูลสวีจะมีแต่ผลดี แต่พวกเขามักมีภารกิจให้ทำ ผู้ดูแลที่นี่คนก่อนก็ไปตายข้างนอกไม่ใช่หรือ? ทำนาอย่างสงบสุขดีกว่า เคล็ดปลูกถ่ายวิญญาณของข้าก็ทรงพลังมากพอที่จะทำให้กินดื่มได้อย่างไร้กังวล”

สวี่หยางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ก็จริง” หลินอวี้พยักหน้าเมื่อรู้สึกว่าสิ่งที่อีกฝ่ายกล่าวมาคือความจริง

แม้เงื่อนไขที่ตระกูลสวีมอบให้จะดีเพียงใด แต่มันมีราคาที่ต้องจ่าย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็รู้สึกโล่งอก “สามี ถ้าอย่างนั้นเจ้าไปพักก่อน ข้าจะไปทำอาหารมาให้”

“อื้ม ฝากตุ๋นเนื้อหมูป่าด้วย”

“ได้ เจ้าชอบกินกีบหมูสินะ เดี๋ยวข้าจะตุ๋นเพิ่มให้”

เมื่อกลับมาถึงบ้าน สวี่หยางก็จิบชา ทำให้หัวใจที่วิตกกังวลสงบลงทีละน้อย

เขานึกถึงการต่อสู้เมื่อครู่ สวี่หยางพลันตระหนักได้ว่าตนเองแข็งแกร่งขึ้นจริง

โจวปัวซึ่งเป็นโจรย่อมมีประสบการณ์ในการต่อสู้ค่อนข้างมาก แม้จะมีพลังอยู่ที่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสี่ แต่ก็ไร้ทางขัดขืนและตายตกด้วยน้ำมือของเขา

“ด้วยความแข็งแกร่งตอนนี้ ทำให้ข้าสามารถปักหลักอยู่ที่นี่ได้ แต่คงต้องพยายามบรรลุขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสี่โดยเร็วที่สุด เพื่อจะได้เข้าสู่ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นกลาง”

ขั้นต้นของขอบเขตกลั่นลมปราณอยู่ที่ระดับหนึ่งถึงสาม ส่วนระดับสี่ถึงหกคือขั้นกลาง

ช่องว่างระหว่างขั้นต้นกับขั้นกลางมีค่อนข้างมาก อย่างแรกคือความเข้มข้นของปราณวิญญาณซึ่งไม่สามารถสรุปได้โดยง่าย

ยกตัวอย่างเช่นตอนที่รับมือกับโจวปัว ในแง่ของความแข็งแกร่งของปราณวิญญาณ อีกฝ่ายย่อมมีชัยเหนือกว่า

แต่ชัยชนะของเขามาจากการไปถึงขั้นสมบูรณ์ในวิชายุทธ์ ทำให้สามารถสังหารอีกฝ่ายได้

ราวกับเขาและโจวปัวเปรียบได้กับเด็กและผู้ใหญ่

แต่ชายหนุ่มที่เป็นเด็กกลับมีปืน ไม่ว่าโจวปัวที่เป็นผู้ใหญ่จะทรงพลังแค่ไหนก็ไม่สามารถเอาชนะปืนได้

ผ่านไปสักพักก็มีคนมาเคาะประตู

เป็นเพื่อนบ้านหญิงที่อยู่ละแวกเดียวกัน นางถือตะกร้าซึ่งเต็มไปด้วยผักป่าที่มีกลิ่นอายบางอย่าง

“สหายเต๋าสวี่ ข้าเพิ่งเก็บผักป่าในทุ่งมาได้ แต่เนื่องจากไม่สามารถกินมันทั้งหมดได้ เลยเอาบางส่วนมาแบ่งให้พวกเจ้า” เพื่อนบ้านหญิงมีร่างกายท้วม ปกตินางไม่ค่อยสนทนากับสวี่หยางและมีท่าทีเย็นชาไม่แยแส แต่ตอนนี้กลับยิ้มแย้มแจ่มใส

“ไม่ต้องหรอก ข้าเกรงใจ” สวี่หยางปฏิเสธอย่างสุภาพ

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกันมาก็หลายปี อย่างไรภายภาคหน้าก็ต้องไปมาหาสู่กันบ่อยครั้งอยู่แล้ว”

เพื่อนบ้านหญิงยิ้มขณะยัดผักป่าใส่มือเขาอย่างแข็งขัน

ทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?

ผ่านไปสักพัก เพื่อนบ้านอีกคนหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่ไกลเล็กน้อยก็มาหาพร้อมกับนำปลาเค็มบางส่วนมาให้

หลังจากไปแล้ว เพื่อนบ้านชายอีกคนก็มาพร้อมกับนำเนื้อหมักชิ้นหนึ่งมาให้

“สามี พวกเขาพยายามประจบเจ้า”

หลินอวี้หัวเราะร่วนขณะรับประทานอาหาร ตอนนี้นางรู้สึกภูมิใจที่ผู้ชายของตนมีความสามารถจนผู้คนทั้งหลายเข้ามาประจบไม่หยุด

การประจบสามีก็เหมือนประจบนาง

สวี่หยางคาดเดาความตั้งใจของเพื่อนบ้านได้อย่างรางเลือน

วันนี้เขาได้แสดงความแข็งแกร่ง โดยการเอาชนะโจวปัวได้สำเร็จ

ดังนั้นเพื่อนบ้านจึงพากันประจบสวี่หยางโดยหวังว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากเขาในภายภาคหน้า

เขาไม่ได้คิดมากขณะแทะกีบหมู

ทักษะการทำอาหารของหลินอวี้ค่อนข้างดี ทั้งสีสันและกลิ่นล้วนน่ารับประทาน ส่วนกีบหมูตุ๋นก็มีเนื้อเยอะแต่ไม่มันเยิ้ม หลังจากกินจนอิ่มแล้ว เขาก็ใช้พลังวิญญาณเพื่อเตรียมฝึกตนสักพัก

ในยามนี้ จางเถี่ยเดินมาที่ประตู สวี่หยางจึงรีบออกไปทักทาย

“พี่สวี่ ข้าได้กลิ่นหอมจากบ้านเจ้าลอยมาแต่ไกลเลย หวังว่าคงไม่เป็นการรบกวนมื้ออาหารนะ?”

จางเถี่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มสุภาพ

พูดตามตรง ก่อนหน้านี้เขาไม่สนใจสวี่หยางมากนัก ในตอนนั้นที่เชื้อเชิญอีกฝ่ายให้เข้าหน่วยลาดตระเวนก็เพราะอยากสั่งสมกำลังคนเพื่อทำให้มีอำนาจมากขึ้น

ถึงอย่างไร เขาก็เป็นเพียงผู้ปลูกถ่ายวิญญาณ หากมีความสามารถจริง มีหรือจะแต่งงานกับมนุษย์?

แต่วันนี้ ฉากที่สวี่หยางจัดการกับโจวปัวทำให้เข้าใจว่าเขาคิดผิด

ถึงอย่างไร เขาก็อยู่ที่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับห้า กอปรกับเคยต่อสู้กับโจวปัวมาก่อน จึงทราบว่าอีกฝ่ายรับมือยากแค่ไหน เพราะโจวปัวฝึกฝนเคล็ดควบคุมกระบี่และมีไหวพริบมาก จึงยากจะปัดป้องการโจมตีและเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายหลบหนีไปได้

แต่คาดไม่ถึงว่าพอสวี่หยางลงมือ โจวปัวจะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำจนเขาสามารถไล่ตามมาทันได้

โจวปัวใช้เคล็ดนี้เพื่อทำให้ทุกคนคิดว่าพละกำลังของเขาอยู่ที่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสอง

หลังจากพยายามครึ่งชั่วยาม*[1] ในที่สุดเคล็ดอำพรางกลิ่นอายก็มาถึงขั้นพื้นฐาน แล้วหน้าจอก็สว่างขึ้น

[วิชายุทธ์: เคล็ดอำพรางกลิ่นอายขั้นพื้นฐาน 0/20]

เนื่องจากมีคะแนนพิเศษหกสิบห้าแต้มอยู่ในมือ เขาจึงเพิ่มยี่สิบแต้มสำหรับวิชานี้โดยไม่คิดอะไร

[วิชายุทธ์: เคล็ดอำพรางกลิ่นอายขั้นชำนาญ 0/40]

เขาเพิ่มอีกสี่สิบแต้ม

[วิชายุทธ์: เคล็ดอำพรางกลิ่นอายขั้นเชี่ยวชาญ 0/40 (กระตุ้นคะแนนพิเศษ: ติดตามลมหายใจ)]

“หืม?” สวี่หยางประหลาดใจเมื่อเห็นคะแนนพิเศษที่ถูกกระตุ้นระบุอยู่ด้านหลัง

เขารีบอ่านอย่างละเอียดก่อนจะยืนยันได้ว่าวิชายุทธ์นี้ได้กระตุ้นคะแนนพิเศษดังกล่าวขึ้นมาจริง

เขาเข้าใจแล้ว

“ดูท่าว่าวิชายุทธ์นี้จะมีความพิเศษบางอย่าง นอกจากอำพรางกลิ่นอายแล้ว หากได้ฝึกฝนจนถึงระดับสูงก็สามารถจดจำลมหายใจของผู้อื่นเพื่อบรรลุเป้าหมายในการติดตามได้”

ในตอนนี้ ความทรงจำแปลกประหลาดก็หลั่งไหลเข้ามา

เขาได้พบกับชายแปลกหน้าคนหนึ่งบนหุบเขาลึกขณะติดตามอีกฝ่ายเพื่อเรียนรู้เคล็ดอำพรางกลิ่นอาย เดิมทีเขาอำพรางกลิ่นอายเพื่อจับเหยื่อ

เหยื่อใดที่ตกเป็นเป้าหมายจะไม่สามารถรับรู้ถึงลมหายใจของเขาได้แม้ว่าจะเดินติดหลังก็ตาม

วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า เคล็ดอำพรางกลิ่นอายของเขายิ่งทรงพลัง แล้วเมื่อถึงวันหนึ่งเขาก็สามารถติดตามผู้อื่นผ่านลมหายใจเพียงลำพังได้

แซ่ก!

ตอนนี้เองที่ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

“เคล็ดอำพรางกลิ่นอายลึกลับนัก แม้จะไม่ใช่วิชายุทธ์ในการพัฒนาพลังการต่อสู้ แต่ก็มีประโยชน์ค่อนข้างมาก”

เขาคาดว่าเหตุผลที่โจวปัวสามารถก่ออาชญากรรมครั้งแล้วครั้งเล่าได้ก็เพราะใช้การติดตามลมหายใจของผู้อื่นจนบรรลุเป้าหมายได้สำเร็จ

เขาเพียงใช้ความคิด เคล็ดอำพรางกลิ่นอายก็ทำงาน

ในยามนี้ เขาควบคุมลมหายใจในร่างเอาไว้

หากซ่อนตัวตอนนี้ เกรงว่าหลินอวี้ผู้อยู่ในบ้านก็อาจจะไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

นอกจากนี้ เขาพบว่าสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของผู้คนที่อยู่บ้านใกล้เรือนเคียง

ยกตัวอย่างเช่น เหอฉยงเหลียนผู้เป็นเพื่อนบ้าน ตอนนี้นางกำลังรับประทานอาหารเย็นกับลูกสาว สาเหตุที่พวกนางกินดึกเช่นนี้ก็เพราะมาทำงานในทุ่งนาตั้งแต่ช่วงบ่าย

ครอบครัวหนึ่งซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนกำลังคุยเกี่ยวกับเรื่องของเขา โดยบอกว่าภายภาคหน้าสวี่หยางจะยิ่งมีความสามารถมากกว่านี้ ดังนั้นต้องสุภาพเข้าไว้

ห่างออกไปอีกเล็กน้อย สหายเฒ่าจางกับภรรยากำลังเสพสังวาส คาดไม่ถึงว่าเขาที่อายุปูนนี้แล้ว แต่ทั้งร่างกายและความกำหนัดยังคงแข็งแรงขนาดนี้

[1] 1 ชั่วยามเท่ากับ 2 ชั่วโมง