ย่างก้าวสู่วิถีเซียน นิยาย บท 29
ตอนที่ 29 เหตุใดจึงละทิ้งหน้าที่?
“สวี่หยาง เจ้าพูดเหมือนที่พูดเมื่อครู่นี้อีกครั้งซิ” ดวงตาของสวีเหล่ยกระตุกด้วยความโกรธ
“สวีเหล่ย แม้ว่าเราจะเป็นเพียงผู้บำเพ็ญมนุษย์ แต่ทุกอย่างจะต้องเป็นไปตามกฎระเบียบไม่ใช่หรือ? ด้วยค่าแรงเพียงเล็กน้อย ยังต้องการให้เราทำอะไรอีก เรื่องนี้จะเป็นไปได้อย่างไร?”
สวี่หยางครุ่นคิดเรื่องนี้ และตระหนักได้ว่าตนทำให้คนผู้นี้ขุ่นเคืองจริง ๆ เขาจะอยู่ที่นี่นานสุดก็ถึงวันที่ห้า หากเขาไม่ต้องกลับมาอีกในอนาคต ก็ไม่ต้องกลัวคนผู้นี้
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนเฝ้าทางตะวันตกตายไปหมดแล้ว ตอนนี้เป็นช่วงเวลาทำภารกิจ แค่ทำตามคำสั่งที่ได้รับ เหตุใดถึงต้องพูดจาไร้สาระมากมายถึงเพียงนี้?”
เขาไม่เพียงเป็นลูกหลานของตระกูลสวีเท่านั้น ระดับพลังยุทธ์ยังสูงกว่าของสวี่หยางด้วย แต่อีกฝ่ายกลับกล้าปฏิเสธ!
เคยมีผู้บำเพ็ญคนไหนที่มาทำงานที่นี่ แล้วกล้าทำเช่นนี้กับเขาบ้าง?
“ขออภัย ข้าต้องคอยปกป้องสถานที่แห่งนี้” สวี่หยางส่ายหน้าอีกครั้ง
“เสิ่นม่านอวิ๋น เจ้าต้องไป!”
สวีเหล่ยจ้องมองสวี่หยาง แล้วมองเสิ่นม่านอวิ๋น
เสิ่นม่านอวิ๋นเคยกลัวการทำให้ลูกหลานของตระกูลสวีขุ่นเคือง แต่เมื่อเห็นสวี่หยางทำเช่นนี้ นางก็ส่ายหน้าด้วยความลำบากใจ
“ได้ ได้เลย พวกเจ้าสองคนรอข้าก่อนเถอะ!”
สวีเหล่ยสะบัดแขนเสื้อ หันหลังเดินจากไป
“สวี่หยาง หากเราทำให้สวีเหล่ยขุ่นเคือง เราอาจต้องลำบาก” เสิ่นม่านอวิ๋นพูดด้วยเสียงแผ่วเบา
“เหตุใดเมื่อครู่นี้เจ้าไม่ไปล่ะ?” สวี่หยางยกยิ้ม
“ข้าเห็นว่าเจ้าปฏิเสธ ข้าก็เลยปฏิเสธด้วย”
“อืม ไม่ต้องห่วงหรอก เขาแค่เอาขนไก่ไปทำลูกศร*[1] อีกอย่างมันไม่ใช่ความผิดเราที่ทะเลาะกับเขาครั้งนี้ หากเรายอมเขาหนึ่งครั้ง เกรงว่าคงมีครั้งที่สองสามสี่ตามมาแน่ เช่นนั้นเราควรตกลงหรือ? ฉะนั้นรีบปฏิเสธไปตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า อย่างไรเสีย ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าและข้า เราก็ไม่ต้องกลัวเขาเลย”
“ข้าแค่กังวลว่าเขาจะสั่งให้คนอื่นมาจัดการกับเรา” เสิ่นม่านอวิ๋นกล่าว
“หากเขามีผู้ใต้บัญชาคนอื่นที่นี่ เมื่อครู่นี้เขาคงไม่มาสั่งเราหรอก”
“ก็ถูก…” เสิ่นม่านอวิ๋นเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจ “แต่ข้าไม่คาดคิดว่าพี่หงและสามีของนางจะเสียชีวิตอย่างน่าอนาถ เราจึงต้องยิ่งระวังให้มากขึ้น หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่นี่ เราจะกลับมาที่นี่อีกไม่ได้แล้ว มันอันตรายเกินไป”
สวี่หยางพยักหน้าเห็นด้วย
ทันใดนั้น…
เขามองลึกเข้าไปในป่าทางด้านซ้ายด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย!
แต่แสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็นสิ่งใด แล้วหันหลังเดินกลับไปในบ้าน
เสิ่นม่านอวิ๋นไม่ได้สังเกต ส่วนหลินอวี้กำลังเตรียมอาหารเช้า
ขณะรับประทานอาหาร สวี่หยางก็บอกเสิ่นม่านอวิ๋นตามตรง “มีคนกำลังจับตาดูเราอยู่”
เสิ่นม่านอวิ๋นมองสวี่หยางด้วยความตกใจ “อยู่ไหน?”
“กินข้าวดี ๆ เจ้าก็เป็นเสียแบบนี้…”
หนึ่งชั่วยามต่อมา เสิ่นม่านอวิ๋นก็พาหลินอวี้ออกไป
“เข้าป่าไปเก็บสมุนไพรกันเถอะ สวี่หยาง เจ้ารอพวกเราอยู่ที่นี่นะ”
หลังจากเสิ่นม่านอวิ๋นพูดจบ นางกับหลินอวี้ก็เดินเข้าป่าไป
ตอนกลางวันที่นี่ปลอดภัยมาก เดินเล่น เก็บสมุนไพร หรือล่าสัตว์ในป่าได้ตามต้องการ
สิ่งที่พวกนางไม่รู้ก็คือในขณะที่เดินลึกเข้าไปในป่า มีดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองมาไม่วางตา
“เฮ้ อวี้เอ๋อร์ เจ้านี่โชคดีไม่น้อยเลย มันเป็นหญ้าหลิงเฉ่าที่มีมูลค่าเท่ากับสี่สิบหินวิญญาณเชียว”
หลังจากนั้นไม่นาน เสิ่นม่านอวิ๋นก็ค้นพบหญ้าหลิงเฉ่าด้วย และตะโกนด้วยความดีใจ
หลินอวี้ตะโกนอย่างตื่นเต้น “ตรงนี้ก็มี!”
“สถานที่แห่งนี้อุดมไปด้วยปราณวิญญาณ ทุกครั้งที่มาก็อย่างไรก็ได้ของดีติดไม้ติดมือกลับไปเสมอ”
ทั้งสองกำลังคุยกัน ทันใดนั้นแสงสีทองก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ กระทบที่หน้าอกของเสิ่นม่านอวิ๋นอย่างจัง
“เอ๊ะ?”
เสิ่นม่านอวิ๋นหรี่ตาลง เฝ้าดูแสงสีทองที่พุ่งมา พร้อมกับยันต์ที่เตรียมไว้ในมือซ้ายถูกบดขยี้ ทันใดนั้นชั้นโล่ก็พลันปกป้องนางและหลินอวี้ไว้
“บัดซบ!”
ชายร่างสูงที่มีใบหน้าผอมซูบดูเย็นชา กระโดดออกมา “ยันต์ขั้นกลางระดับสอง คาดไม่ถึงเลยว่าเตรียมการถึงขนาดนี้”
“ยากจนมาก” เสิ่นม่านอวิ๋นบ่นเบา ๆ
หลินอวี้ถาม “คนที่มาประจำการที่นี่ แล้วตายอย่างอนาถเมื่อไม่นานมานี้ เป็นเพราะฝีมือเขาหรือเปล่า?”
“ไม่น่าจะใช่” เสิ่นม่านอวิ๋นส่ายหน้าแล้ววิเคราะห์ “คนผู้นี้ไม่ได้แข็งแกร่งนัก แม้เขาจะลอบโจมตี แต่ก็ยังยากที่จะสังหารใครสักคนอย่างไร้ร่องรอย”
“ใช่ มีคนสองคนที่ฆ่าคนเหล่านั้น คนผู้นี้อาจเป็นแค่ผู้ติดตาม” สวี่หยางก็รู้สึกว่าเป็นเช่นนั้น
…
เมื่อทั้งสามกลับมาที่กระท่อม ก็เห็นสวีเหล่ยยืนอยู่ที่ประตู แล้วตะโกน “ตระกูลสวีจ้างพวกเจ้ามาที่นี่เพื่อทำงาน แต่พวกเจ้ากลับละเลยหน้าที่ หักหินวิญญาณสามก้อน”
“ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน พวกเราไปตั้งค่ายกลในป่า ละทิ้งหน้าที่อย่างไร?”
สวี่หยางขมวดคิ้ว เมื่อรู้ว่าสวีเหล่ยจงใจหาทางเรื่องพวกตน
“ข้าไม่สนใจ ข้าแค่เชื่อในสิ่งที่ข้าเห็นเท่านั้น”
สายตาของสวีเหล่ยทั้งเย็นชาและกดดัน หลังจากกวาดสายตามองหญิงสาวสองคน สายตาของเขาก็กลับมาหยุดที่สวี่หยางในที่สุด
“สวี่หยาง เจ้ามั่นใจแล้วหรือ?”
สวี่หยางพยักหน้า “อย่างไรเสีย ตอนนี้เจ้าก็มีอำนาจตัดสินใจอยู่แล้ว จึงไม่มีประโยชน์หากจะเถียง”
สวีเหล่ยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หากสวี่หยางปฏิเสธ เขาจะได้มีเหตุผลเชิญพี่อันอู๋มาสอนบทเรียนมันได้
“อย่าให้ข้าเห็นว่าพวกเจ้าละเลยหน้าที่ของตัวเองอีก ไม่อย่างนั้น… ฮึ่ม!”
ฮึดฮัดจบสวีเหล่ยก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป
“ชายคนนี้แย่มาก เขาหักหินวิญญาณพวกเราไปตั้งสามก้อน” หลินอวี้นั่งหน้าบูดบึ้งด้วยโทสะอยู่ในห้อง
หลังจากปลอบใจไม่กี่คำ สวี่หยางก็ตัดสินใจดำเนินการตามแผน!
“สวีเหล่ยเอ๋ยสวีเหล่ย เจ้ารนหาที่ตายเอง”
เพื่อที่จะไม่ถูกคนอื่นควบคุมอีกต่อไป สวี่หยางกำลังคิดว่าจะจัดการกับสวีเหล่ยเสีย!
เขาได้คิดถึงวิธีการแก้ปัญหาไว้แล้ว แต่ยังมีปัญหามากมายในการนำไปปฏิบัติจริง
[1] เอาขนไก่ไปทำลูกศร หมายถึง การหาเหตุผลมาใช้กำลังของผู้มีอำนาจ
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ย่างก้าวสู่วิถีเซียน