ย่างก้าวสู่วิถีเซียน นิยาย บท 50

บทที่ 50 ภรรยาที่ดีจะคิดถึงความสุขของเขาเสมอ

“อ้าว นั่นเถ้าแก่นี่นา”

ท่ามกลางกลุ่มผู้หญิงที่สง่างาม ผู้หญิงซึ่งเป็นผู้นำก็แย้มยิ้มแล้วหันมาเอ่ยกับสวี่หยาง

ตัดสินจากการแต่งกายของผู้หญิงกลุ่มนี้แล้ว พวกนางจะต้องมาจากหอนางโลมซึ่งอยู่ข้างกันเป็นแน่

สวี่หยางไม่คาดคิดเช่นกันว่าลูกค้ากลุ่มแรกที่จะต้องรับมือในวันนี้จะมาจากที่นั่น

“นางฟ้านางสวรรค์ที่ไหนกันนี่ ใช่แล้วข้าคือเถ้าแก่ร้านนี้ มีนามว่าสวี่หยาง ส่วนสองคนนี้คือภรรยาของข้า…”

สวี่หยางแนะนำขณะเอ่ยถามพวกนางว่าต้องการสิ่งใด

“พวกข้าต้องการยันต์ชำระล้าง แล้วก็อยากดูผลไม้วิญญาณที่เจ้ามีด้วย”

สตรีซึ่งเป็นผู้นำมีนามว่าจ้าวหลาน แม้รูปลักษณ์จะดูเหมือนคนอายุสามสิบ แต่สายตากลับทอประกายประสบการณ์มากมาย

นางเป็นผู้หญิงที่เติบใหญ่ตามความคาดหวัง

ยันต์ซึ่งขายดีที่สุดในหอนางโลมคือยันต์ชำระล้าง

โดยปกติแล้วเพื่อเป็นการประหยัดเวลา หลังจากเสร็จสิ้นหน้าที่การงาน พวกนางจะใช้ยันต์ชำระล้างเพื่อทำความสะอาดร่างกายก่อนจะรับแขกคนต่อไป

หลังจากนั้น สวี่หยางจึงให้ความสนใจกับผู้หญิงเก้าคนที่มาถึง

แม้พวกนางจะมีนิสัยกับรูปลักษณ์ที่ดีและไม่ดีต่างกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่กลับเหมือนกัน

นั่นคือความเย้ายวน

ทั้งท่าทางและดวงตาเต็มไปด้วยเสน่ห์ยากต้านทาน

โชคยังดีที่สวี่หยางมากับภรรยาทั้งสอง หาไม่แล้วเขาคงถูกเพลิงราคะครอบงำเข้าแล้ว

‘สวรรค์ ไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะพูดกันว่าเหล่าคณิกาล้วนเป็นปิศาจหักกระดูกดูดไขสันหลัง มันไม่ใช่การกล่าวเกินจริงแต่อย่างใด’

ส่วนเสิ่นม่านอวิ๋น นางกลับไม่ชอบผู้หญิงเหล่านี้ยิ่งกว่า ดังนั้นสวี่หยางจึงต้องรับมือพวกนางเพียงลำพัง

ยันต์ชำระล้างไม่ใช่ยันต์คุณภาพสูง ทั้งยังไม่ถึงระดับหนึ่ง ราคาจึงอยู่ที่เศษหินวิญญาณห้าก้อน ซึ่งทุกวันนี้เสิ่นม่านอวิ๋นสามารถสร้างขึ้นมาเองได้ด้วยซ้ำ

พวกนางซื้อยันต์ชำระล้างยี่สิบใบ เสาวรสมากกว่าสิบลูก รวมถึงข้าววิญญาณบางส่วน

“สหายเต๋าสวี่ หากเจ้าเกิดเบื่อหน่ายขึ้นมาก็สามารถแวะเวียนมาหาพวกข้าได้ แม้จะไม่ได้งามงดเท่าพวกนางทั้งสอง แต่ก็นับว่ามีประสบการณ์ในการบำเพ็ญคู่อยู่บ้าง ข้ามั่นใจว่าจะต้องทำให้เจ้าสุขสำราญอย่างแน่นอน”

ลิ้นอันหอมหวานของจ้าวหลานตวัดเลียไปตามมุมปากขณะเอ่ยกับสวี่หยางพลางแย้มยิ้ม จากนั้นจึงจากไปพร้อมกับสตรีคนอื่น ๆ

“ก็ดูดีไม่ใช่หรือ?”

เสิ่นม่านอวิ๋นกอดอกขณะเอ่ยถามสวี่หยางด้วยรอยยิ้มเย็น

“ต้องดีอยู่แล้ว ทำเอาสามีของพวกเราตาลุกวาวเลย” หลินอวี้เอ่ยด้วยรอยยิ้ม

ในตอนนี้ กลิ่นแห่งความหึงหวงก็อบอวลในอากาศธาตุ

“ผู้มาเยือนคือลูกค้า เหมือนคำกล่าวที่ว่าอะไรนะ? ลูกค้าคือนางฟ้าไง”

สวี่หยางยิ้มขณะถือหินวิญญาณที่เพิ่งได้รับเอาไว้ “ดูสิ ธุรกิจเริ่มไปได้สวยไม่ใช่หรือ?”

หลังจากเห็นหินวิญญาณ สีหน้าเสิ่นม่านอวิ๋นก็ดูดีขึ้นเล็กน้อย

“เอาน่า อย่าโกรธไปเลย เดี๋ยวแบ่งยอดขายแรกให้พวกเจ้าทั้งสองแล้ว หลังจากปิดร้าน ข้าจะพาไปร้านอาหารเพื่อดื่มเฉลิมฉลองเลย”

เมื่อได้ยินว่าวันนี้จะไปร้านอาหาร ภรรยาทั้งสองก็ปรบมือด้วยความตื่นเต้น

โดยเฉพาะหลินอวี้ที่เผยรอยยิ้มอย่างมีชีวิตชีวา “เย่ เย่ ข้าไม่เคยเข้าร้านอาหารที่นี่มาก่อน”

“ยัยแมวตะกละ” สวี่หยางเกาจมูกนางอย่างเอ็นดู “พวกเจ้าแบ่งหินวิญญาณก่อนแล้วดูว่าอยากได้อะไร เดี๋ยวข้าพาไปซื้อให้”

หลินอวี้ส่ายหน้า “แค่ไปร้านอาหารก็พอ ส่วนหินวิญญาณเหล่านี้ก็เก็บเอาไว้เถอะ ถึงอย่างไรพวกเราก็ยังต้องเอาไปซื้อหุ่นเชิดเวหาอีก”

“เข้าใจแล้วสามี เมื่อครู่พวกข้าล้อเล่นเท่านั้น ข้ารู้ว่าเจ้าไม่มีทางตกหลุมรักผู้หญิงแบบนั้นอยู่แล้ว”

เสิ่นม่านอวิ๋นแย้มยิ้มขณะกุมมือของหลินอวี้แล้วเอ่ยต่อ “หากเจ้ามีความต้องการมากเกินไป ภายภาคหน้าจะหาเมียน้อยมาเพิ่มก็ได้ แต่อย่าได้ไปหาจากหอนางโลมเป็นอันขาด”

“ใช่แล้ว อย่าไปหาผู้หญิงไร้ยางอายพวกนั้น” หลินอวี้รีบพยักหน้า

สวี่หยางพูดไม่ออก ช่างเป็นภรรยาแสนดี ช่างเป็นภรรยาแสนดีอะไรอย่างนี้ พวกนางคิดถึงความสุขของเขาเสมอ

เมื่อกลับมาที่ทุ่งวิญญาณ เขาก็ทำการปลูกบุปผาครามทั้งสิบเมล็ด

ไม่ช้า ข้อความแจ้งเตือนเกี่ยวกับบุปผาครามก็ปรากฏตรงหน้า

[เมล็ดพันธุ์บุปผาครามระดับสอง: ระดับการเติบโต 0% สถานะ: ยังไม่งอก]

สวี่หยางพยายามเพิ่มคะแนนเข้าไป

อึดใจต่อมา…

[เมล็ดพันธุ์บุปผาครามระดับสอง: ระดับการเติบโต 17% สถานะ: ธรรมดา]

“เมล็ดพันธุ์พวกนี้มีคุณภาพธรรมดาด้วยหรือ?”

สวี่หยางคิ้วขมวด ต้องทราบก่อนว่าคุณภาพของเมล็ดพันธุ์แทบไม่ต่างกับพืชวิญญาณ พวกมันถูกแบ่งออกเป็น: แย่ ธรรมดา ดี ยอดเยี่ยม

โดยทั่วไปแล้ว เมล็ดพันธุ์บุปผาครามคุณภาพธรรมดาแต่สามารถเติบโตเป็นคุณภาพดีได้ก็นับว่าเกินคาดอยู่แล้ว

“หลังจากนี้ข้าจะปลูกพืชที่มีคุณภาพยอดเยี่ยมไม่ได้ เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่ผู้ปลูกถ่ายวิญญาณระดับสองจะสามารถทำได้”

สวี่หยางพยักหน้ากับตัวเอง ก่อนจะเพิ่มคะแนน

คะแนนพิเศษหนึ่งแต้มสามารถเพิ่มการเติบโตได้ 17% นั่นหมายความว่าใช้คะแนนพิเศษเพียงหกแต้มก็เกินพอแล้ว

ไม่ช้า คะแนนพิเศษหกแต้มก็ถูกเพิ่ม

[เมล็ดพันธุ์บุปผาครามระดับสอง: อายุการเติบโตหนึ่งปี สถานะ: ยอดเยี่ยม]

บุปผาครามในตอนนี้แตกต่างออกไปมาก

เมล็ดงอกและเติบโตในความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ในไม่ช้าก็เติบโตเป็นต้นไม้สูงหนึ่งฉื่อ

ใบไม้หลายสิบใบงอกงาม ดอกไม้สองดอกที่เบ่งบานอยู่ด้านบนเป็นสีฟ้า

บุปผาคราม!!

ดอกสีน้ำเงินเข้มนี้เป็นตัวยาหลักของบุปผาคราม นอกจากสามารถใช้เป็นสมุนไพรได้แล้ว ต่อให้กินเข้าไปสด ๆ ก็จะมีผลในการเติมพลังวิญญาณมหาศาล

“คุณภาพยอดเยี่ยม แถมดอกไม้สองดอกเติบโตได้ในอึดใจเดียว”

“หืม? นี่อะไร? เมล็ดพันธุ์วิญญาณหรือ?”

ดวงตาของสวี่หยางทอประกาย เขาพบว่าภายในใจกลางของดอกไม้ทั้งสองมีเมล็ดพันธุ์วิญญาณส่องแสงสี่เมล็ด

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดี ดี โอสถวิญญาณคุณภาพยอดเยี่ยมให้กำเนิดเมล็ดพันธุ์วิญญาณ!”

อีกฝ่ายคือนักปรุงยาซึ่งเป็นเจ้าของร้านยาบนถนนสายนี้ มีนามว่าเกาเยวียน

ชายผู้นี้อายุประมาณเจ็ดสิบถึงแปดสิบปีและมีภรรยากับเมียน้อยแสนสวยสามคนอยู่ร่วมบ้าน

ในบรรดาร้อยทักษะของผู้บำเพ็ญเซียน นักปรุงยามีสถานะสูงสุด

ดังนั้นตอนมาที่นี่ สวี่หยางจึงได้เตรียมเสาวรสเพื่อมอบเป็นของขวัญการพบกันเป็นพิเศษ

ร้านร้อยชาดคือชื่อของร้านยาดังกล่าว

ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในร้าน หลังจากสวี่หยางเข้ามาในร้าน เขาก็เห็นผู้หญิงอายุย่างเข้าสี่สิบกำลังนวดไหล่ให้ชายชราผู้นั่งอยู่บนเก้าอี้

เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากนักปรุงยาเกาเยวียนกับหนึ่งในภรรยา

“อาจารย์เกา ข้าชื่อสวี่หยาง เพิ่งย้ายมาที่นี่”

สวี่หยางก้าวไปข้างหน้าพร้อมมอบของขวัญ

ในฐานะนักปรุงยาหรือนักเล่นแร่แปรธาตุ พวกเขาล้วนมีท่าทีวางตัว ซึ่งสวี่หยางทราบดีอยู่แล้ว ยกตัวอย่างเช่นสองพี่น้องนักเล่นแร่แปรธาตุที่เป็นเพื่อนบ้านคนก่อนก็มักมองผู้อื่นราวกับเป็นอากาศธาตุ

เพราะเหตุนี้ แม้ผู้คนตามท้องถนนจะเข้ามาทักทาย แต่เกาเยวียนก็ไม่ออกมา

ทว่าหลังจากเห็นของขวัญจากสวี่หยาง เกาเยวียนก็แย้มยิ้มก่อนจะแสดงท่าทีสุภาพขึ้นเล็กน้อย

“สหายเต๋าสวี่สุภาพเกินไปแล้ว เนื่องจากช่วงนี้ร้านค่อนข้างวุ่นวาย เดิมทีข้ากะจะไปเยี่ยมเยียนช่วงเย็น แต่คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นฝ่ายมาหาก่อน ช่างน่าอายเสียจริง!”

เกาเยวียนรีบลุกขึ้นก่อนมองผู้หญิงที่อยู่ด้านหลัง “เหล่าเอ้อร์ ไปเตรียมชามาให้หน่อย”

“เจ้าค่ะ”

“สหายเต๋าสวี่ เจ้าใช้เงินไปมากเหลือเกิน มานั่งก่อนสิ เจ้าเอาของขวัญอะไรมาให้กัน?”

แม้เกาเยวียนจะเอ่ยอย่างกระตือรือร้น แต่เขาไม่มีความตั้งใจที่จะนำของขวัญออกมาจริง ๆ

กลิ่นหอมของชาบนโต๊ะอบอวลไปทั่ว ใบชาวิญญาณหลายสิบใบลอยนิ่งอยู่ในน้ำ

สวี่หยางมองใบชาก่อนจะแย้มยิ้ม “ถูกต้อง พวกข้าเพิ่งย้ายมาใหม่ก็เลยอยากรบกวนอาจารย์เกาให้การดูแลนับจากนี้”

“แน่นอนอยู่แล้ว” เกาเยวียนรับปากทันที “หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นในอนาคตก็บอกข้าได้เลย ขอพูดกับสหายเต๋าสวี่ตามตรงแล้วกัน ข้าเองก็พอมีสถานะอยู่ในตระกูลสวีบ้าง”

หลังจากสนทนาสักพัก สวี่หยางก็เข้าใจสถานการณ์ที่นี่

ในที่สุดเกาเยวียนก็เชิญสวี่หยางอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกัน แต่ชายหนุ่มปฏิเสธโดยบอกว่าครั้งหน้าตนจะไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน

หลังจากสวี่หยางไปแล้ว ภรรยากับเมียน้อยทั้งสามของเกาเยวียนก็ออกมา

“ท่านพี่ ข้าเพิ่งได้ยินมาจากภรรยาข้างบ้านว่าสวี่หยางมีภรรยาสองคน หนึ่งในนั้นยังเป็นมนุษย์ด้วย”

“โห?” เกาเยวียนพยักหน้า “ดูเหมือนจะเป็นคนสายเดียวกัน คุ้มค่าที่จะคบเป็นสหาย”

……

จากนั้นเขาก็มาถึงร้านขายหุ่นเชิดที่อยู่ด้านข้าง

เจ้าของร้านเป็นผู้บำเพ็ญชายสวมชุดคลุมสีดำ อายุไม่ทราบแน่ชัด ว่ากันว่าเขาชอบเก็บตัว ทุกคนเรียกเขาว่าสหายเต๋าหู ส่วนชื่อจริงไม่อาจทราบได้

“ผู้อาวุโสหู…”

สวี่หยางทักทาย

ช่างทำหุ่นเชิดคนนี้ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นขณะหันหลังให้สวี่หยาง “เจ้าต้องการอะไรก็เดินดูตามสบาย”