ย่างก้าวสู่วิถีเซียน นิยาย บท 6

ตอนที่ 6 ขั้นสมบูรณ์

หลินอวี้เป็นคนมีไหวพริบ เมื่อทราบว่าสามีของนางกำลังจะทำการทะลวงขั้น ตนจึงหยุดพักแล้วยืนคุ้มกันอยู่หน้าประตูพร้อมหญ้าแจ้งเตือนในอ้อมแขน

หลินอวี้สัมผัสเพียงลมพัดแผ่วเบาผ่านใบหน้า หลังจากนั้นนางก็รู้สึกถึงความผันผวนของกลิ่นอายอันแรงกล้าจากภายในห้อง

กรุ๊งกริ๊ง…

หญ้าแจ้งเตือนสัมผัสได้เช่นกันก่อนจะส่งเสียงกังวานใส

“อย่าส่งเสียง”

หลินอวี้เคาะหญ้าแจ้งเตือน

ถึงจะบอกว่าหญ้าแจ้งเตือนเป็นพืช แต่ความจริงมันค่อนข้างคล้ายสัตว์เสียมากกว่า หลังจากทำความเข้าใจสักพักมันก็หยุดส่งเสียง

เอี๊ยดอ๊าด!

ประตูพลันเปิดออก

สวี่หยางเดินออกมา ส่วนหินวิญญาณสองก้อนในมือได้กลายเป็นผงสีเทาไปแล้ว

“อวี้เอ๋อร์ ตอนนี้ข้าเลื่อนมาถึงขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสามแล้ว”

ฮือ!

ทันทีที่ทราบข่าว หลินอวี้อดไม่ได้ที่จะโผไปสวมกอดสวี่หยาง

สวี่หยางยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ขอบคุณภรรยาที่อยู่กับข้าทั้งคืนจนถึงตอนนี้”

หลินอวี้รีบส่ายหน้าขณะเอ่ยทั้งน้ำตา “การทะลวงขั้นของสามีเป็นเรื่องใหญ่ ข้าจะหลับลงได้อย่างไร โชคดีที่เจ้าประสบความสำเร็จ เจ้าช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก คราวหน้าข้าจะพยายามบ้าง”

“อื้ม! พรุ่งนี้เจ้าเอายามาด้วยนะ”

หลินอวี้ทะลวงถึงขั้นผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าแล้ว ร่างกายจึงแข็งแรงขึ้น และบางทีนางอาจจะสามารถร่วมเสพสังวาสได้วันละครั้งก็เป็นได้

“ภรรยา นี่ก็ดึกมากแล้ว ข้ารู้สึกคึกนิดหน่อย…”

ก่อนหน้านี้หลินอวี้ไม่ทราบความหมายในคำพูดของสวี่หยาง แต่หลังจากที่เขาขออยู่บ่อยครั้งก็ทำให้นางเริ่มเข้าใจนัยยะนั้น

หญิงสาวจึงไม่สงวนท่าทีอีกต่อไป “สามีเพิ่งทะลวงขั้นมา คงจะเหนื่อยมิใช่น้อย เดี๋ยวข้าจะดูแลเจ้าให้” นางโน้มตัวมาทันทีที่เอ่ยจบ

…

เช้าวันต่อมา สวี่หยางค้นพบว่ารางวัลที่ได้ในครั้งนี้ต่างออกไป

[การทะลวงขั้นของท่านทำให้ภรรยารู้สึกยินดีและปลอดภัยเป็นอย่างมาก เนื่องจากนางใช้เวลาทั้งคืนอย่างมีความสุข จึงทำให้ได้รับคะแนนพิเศษ 60 แต้มกับวิชาดัชนีฝังเข็ม]

“ ‘ดัชนีฝังเข็ม’ คือเคล็ดวิชาขั้นปฐม เป็นการใช้เคล็ดพิเศษเพื่อถ่ายโอนการโจมตีไปไว้ที่ปลายนิ้ว เมื่อใช้งาน ปลายนิ้วจะยิงกระแสพลังวิญญาณอันแข็งแกร่งออกมาเพื่อสังหารศัตรู”

“แม้ว่าจะเป็นเพียงเคล็ดวิชาระดับปฐมขั้นต่ำสุด แต่ก็เป็นเคล็ดวิชาขั้นปฐมระดับสูง หากได้รับการฝึกฝนจนชำนาญ ย่อมไม่ด้อยไปกว่าวิชายุทธ์ขั้นลี้ลับ”

ขั้นต่ำสุดของวิชายุทธ์คือขั้นปฐม ตามด้วยขั้นลี้ลับ ปฐพี และสวรรค์

อย่าว่าแต่วิชายุทธ์ขั้นปฐพีและสวรรค์เลย กระทั่งผู้ปลูกถ่ายวิญญาณเช่นเขาที่อยู่ท่ามกลางผู้บำเพ็ญทั่วไปยังไม่สามารถหาวิชายุทธ์ขั้นลี้ลับหรือแม้แต่ขั้นปฐมได้ด้วยซ้ำ

วิชายุทธ์ดังกล่าวจึงมีประโยชน์มหาศาล

กรณีคนที่มีขอบเขตการฝึกตนเท่ากัน ผู้ที่เชี่ยวชาญวิชายุทธ์จะแข็งแกร่งกว่า

ส่วนกรณีของหวังหู่ผู้ฝึกอยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสอง เพราะเขาเชี่ยวชาญวิชายุทธ์โจมตีบางอย่าง ทำให้ผู้บำเพ็ญมนุษย์บางคนที่อยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสามหรือแม้กระทั่งสี่ยังต้องไว้หน้า

“ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว”

สวี่หยางรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง ก่อนจะตัดสินใจพัฒนาดัชนีฝังเข็มขึ้นหนึ่งระดับ ด้วยวิธีนี้ แม้เขาจะพบผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสี่หรือแม้กระทั่งห้าก็ยังพอมีไพ่ตายไว้ใช้งาน

เขาลุกขึ้นแล้วใช้วิชายุทธ์ที่ปรากฏขึ้นในใจทันที ทำให้พลังวิญญาณค่อย ๆ รวมตัวกันที่ปลายนิ้ว จากนั้นกระแสอากาศสีอ่อนก็ลอยออกจากปลายนิ้วก่อนจะพุ่งไปยังพื้นที่โล่งนอกหน้าต่าง

ปิ้ว!

พื้นบริเวณนั้นถูกเจาะเป็นรูทันที

สวี่หยางเดินออกจากบ้านพร้อมปรายตามอง เมื่อเห็นพื้นดินถูกทะลวงลึกห้าชุ่น เขาก็ลอบตกตะลึงกับพลังสังหารของท่านี้

ต้องทราบก่อนว่าดัชนีฝังเข็มเพิ่งจะอยู่ขั้นพื้นฐานเท่านั้น

เขาเหลือบมองไปที่ระบบ

[ชื่อ: สวี่หยาง]

[คะแนนพิเศษ: 60 แต้ม]

[ขอบเขตพลัง: ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสาม]

[วิชายุทธ์: เคล็ดหล่อเลี้ยงลมปราณของตระกูลสวี่ขั้นเชี่ยวชาญ 0/40]

[วิชายุทธ์: ดัชนีฝังเข็มขั้นพื้นฐาน 0/20]

[เคล็ดวิชา: เคล็ดปลูกถ่ายวิญญาณขั้นชำนาญ 0/20]

[พลังวิเศษ ความเป็นอมตะ]

เรื่องนี้ทำให้สวี่หยางประหลาดใจเล็กน้อย

แต่เขาไม่ได้สนใจมากนัก เพราะในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หญ้าหลิงซวีของแต่ละครอบครัวกำลังจะถูกเก็บเกี่ยว สวี่หยางจึงไม่เพิ่มแต้มให้กับหญ้าที่เหลือเพื่อป้องกันไม่ให้ความแตก ทั้งยังเป็นเพราะสิ่งนี้สิ้นเปลืองเกินไป

เขาในตอนนี้จึงหันมาทำเงินจากการปลูกเสาวรสแทน

ส่วนหญ้าหลิงซวีเหล่านี้ก็ปล่อยให้เติบโตตามธรรมชาติ โดยเขาสามารถใช้เคล็ดปลูกถ่ายวิญญาณขั้นสมบูรณ์เพื่อทำให้พวกมันเติบโตในระดับดีได้ หากบางต้นมีพันธุ์ดีก็อาจเติบโตถึงระดับยอดเยี่ยม

…

“ไม่เลว คะแนนพิเศษสองแต้มก็ทำให้ต้นเสาวรสออกผลได้ถึงสี่ลูก”

หลังจากเถาเสาวรสที่ซื้อมาเมื่อไม่กี่วันก่อนเริ่มแตกหน่อ วันนี้เขาก็อดใจไม่ไหวที่จะทำให้มันสุกงอม

เมื่อมองผลเสาวรสที่มีขนาดเท่าแอปเปิล สวี่หยางก็ยิ่งมีความสุข ต้นเสาวรสธรรมดามักออกลูกไม่เกินสามผล ทำให้ผู้ปลูกถ่ายวิญญาณธรรมดามักเก็บเกี่ยวได้เพียงหนึ่งถึงสองลูกเท่านั้น

แต่เขากลับเก็บได้สี่ลูกในคราวเดียว

ซึ่งทุกลูกล้วนแต่มีคุณภาพสูง

เสาวรสที่มีคุณภาพสูงสามารถขายได้ในราคาหินวิญญาณเจ็ดถึงแปดก้อน

หลังจากสวี่หยางเก็บผลเสาวรส ประตูด้านนอกก็เปิดออก พร้อมกับหลินอวี้เดินเข้ามา

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หลินอวี้กับเหอฉยงเหลียนผู้เป็นภรรยาของหลี่ต้าต่งมีความสนิทสนมมากขึ้น

เธอกลับมาพร้อมข่าวบางอย่าง

“สามี ตอนที่ไปซักผ้ากับฉยงเหลียนในวันนี้ ข้าได้ยินมาว่าเมื่อวานตระกูลของเหล่าหลี่ออกไปเก็บสมุนไพรกับหวังหู่ แต่ช่วงเย็นมีเพียงหวังหู่เท่านั้นที่กลับมาตามลำพัง เขาบอกว่าพวกเขาเจอสัตว์อสูรเข้า ทำให้เหล่าหลี่เสียชีวิต จนแม้แต่กระดูกก็ไม่เหลือ”

หลินอวี้กุมมือสวี่หยางไว้ขณะเอ่ยด้วยความตื่นเต้น “สามี ข้านึกถึงเรื่องคราวที่แล้วตอนชวนไปเก็บสมุนไพร ข้าสงสัยว่าเขาเพ่งเล็งเจ้าอยู่ หากตอนนั้นตอบตกลงขึ้นมา เกรงว่า…”

ใบหน้าของหลินอวี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ภายหลังข้าก็ได้ยินมาว่าลูกชายของเหล่าหลี่มาหาหวังหู่แล้วเกิดมีปากเสียงกัน แต่กลับถูกอีกฝ่ายและผู้บำเพ็ญมนุษย์แซ่โจวทำร้าย”

ขณะกำลังกล่าวอยู่ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ปัง! ปัง! ปัง!

ประตูถูกเคาะด้วยแรงมหาศาลจนเกิดการสั่นไหว

“สหายเต๋าสวี่ สหายเต๋าสวี่ ข้าหวังหู่มีเรื่องจะคุยด้วย” เสียงของหวังหู่ดังขึ้น

“เขามาแล้ว!” หลินอวี้หน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัวก่อนจะเอ่ยด้วยความวิตก “สามี…”