ย่างก้าวสู่วิถีเซียน นิยาย บท 60

บทที่ 60 ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าจะผงาด

“สามี โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย อวี้เอ๋อร์ไม่กล้าท้าทายเจ้าอีกต่อไปแล้ว ฮือฮือฮือ…”

หลินอวี้ร้องขอความเมตตาบนเตียงด้วยความทรมาน

ในตอนแรกหลินอวี้รุนแรงมาก แต่ตอนนี้นางทำได้เพียงร้องขอความเมตตาเท่านั้น

เสิ่นม่านอวิ๋นตัวกระตุกอยู่พักหนึ่งกว่าจะกลับมามีสติ “สหายเต๋าสวี่… สหายเต๋าสวี่น่าทึ่งยิ่งนัก ข้าขอชมเลย… รีบไปนอนพักผ่อนได้แล้ว ไม่เช่นนั้นพรุ่งนี้พี่อวี้เอ๋อร์กับข้าคงลุกไม่ขึ้น”

“อวิ๋นเอ๋อร์ เมื่อครู่เจ้าว่าอย่างไรนะ เจ้าบอกว่าจะสู้กับข้าแปดรอบ แค่สามรอบเจ้าก็ยอมแพ้แล้วหรือ?”

น่าผิดหวัง น่าผิดหวังมาก

แค่นี้เองหรือ??

พวกเจ้าสองคนตกลงกันว่า จะแสดงให้ข้าเห็นว่าเก่งแค่ไหนไม่ใช่หรือ?

ยอมยกธงขาวเร็วถึงเพียงนี้เชียว?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างกายอันบอบบางของเสิ่นม่านอวิ๋นก็สั่นสะท้าน

แปดรอบหรือ?

ข้าก็แค่คุยโม้เท่านั้น อย่าคิดจริงจังจะได้หรือไม่

“สามี ข้าล้อเล่น โปรดอย่าถือสาจริงจังเลย”

เสิ่นม่านอวิ๋นรีบอธิบาย

“ล้อเล่นงั้นหรือ?” สวี่หยางพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “แต่ข้าไม่เล่น”

“สามี ข้าระบมไปหมดแล้ว…”

“เฮ้อ เช่นนั้นก็ต้องใช้ปากแล้ว”

ในท้ายที่สุด เสิ่นม่านอวิ๋นก็ไม่มีทางเลือก นอกจากพยักหน้า

คืนนี้สวี่หยางพึงพอใจมาก เขาต้องการประกาศว่าตั้งแต่วันนี้ไป ข้าจะผงาด

ดูสิว่าภรรยาทั้งสองจะกล้าแกล้งเขาอีกหรือไม่

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ค้นพบว่าบางทีอาจจะรุนแรงเกินไป เพราะคะแนนความชอบของเสิ่นม่านอวิ๋นเพิ่มขึ้นอีกแล้ว โดยอยู่ที่ 96

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อลองตรวจดูคะแนนพิเศษ

ภรรยาทั้งสองคนต่างให้คะแนนพิเศษคนละ 30 แต้ม ซึ่งถือว่าดีมาก

ทันทีที่ประตูเปิดในตอนเช้า ก็มีลูกค้าเดินเข้ามาทันที

เป็นศิษย์สองคนของตระกูลหวงที่กำลังฝึกเป็นผู้บำเพ็ญมาซื้อโสมหญ้าโลหิต

ในช่วงนี้มีลูกหลานตระกูลหวงกำลังฝึกเป็นผู้บำเพ็ญมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งช่วยแก้ปัญหาขาดแคลนคนของตระกูลสวีได้ในระดับหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม ว่ากันว่าตระกูลโจวนั้นมีผู้บำเพ็ญจากตระกูลหลี่มาให้ความช่วยเหลือด้วย

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะตระกูลหลี่ไม่อยากเห็นตระกูลหวงและตระกูลสวีชนะ ทั้งสองตระกูลจึงรวมตัวกันเป็นพันธมิตรกันอย่างแท้จริง ในมุมมองของตระกูลหลี่ หากตระกูลเหล่านี้ยังคงต่อสู้กันต่อไป จะเป็นสถานการณ์ที่ดีที่สุดสำหรับตระกูลหลี่ ที่จะขึ้นมามีอำนาจ

หลังจากส่งแขกออกไปแล้ว สวี่หยางก็ได้หินวิญญาณมาสองร้อยสามสิบก้อน

“สามี จดหมายจากสำนักชิงหยางมาจากหวงเสี่ยวเหมย”

เสิ่นม่านอวิ๋นที่กลับมาจากการออกไปซื้อของ เดินมายื่นจดหมายให้

สวี่หยางเปิดมันออกอ่าน ก่อนอื่นเลย หวงเสี่ยวเหมยรู้แล้วว่าเขาแต่งงานกับเสิ่นม่านอวิ๋นอีก จึงกล่าวแสดงความยินดี

จากนั้นนางก็เล่าถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตนเอง ตอนนี้น้องชายและน้องสะใภ้ที่อยู่กับนาง กำลังมองหางานทำในทุ่งวิญญาณ ซึ่งก็ไม่เลวเลย

ต่อมาได้กล่าวถึงการต่อสู้ระหว่างตระกูลโจวและตระกูลสวี นางได้รับข่าวแล้ว ทำให้นางไม่ได้มองตระกูลสวีในแง่ดีเลย เหตุผลก็คือผู้บำเพ็ญตระกูลหวงเริ่มลงมือ ซึ่งทำให้ผู้บำเพ็ญตระกูลหลี่ช่วยเหลือตระกูลโจว และพลังของผู้บำเพ็ญตระกูลหลี่นั้น ยิ่งใหญ่กว่าของตระกูลโจวมาก

นางขอให้สวี่หยางระวังตัว เมื่อเร็ว ๆ นี้มีข่าวว่าตระกูลโจวและกลุ่มเจ็ดคาบสมุทรจะโจมตีเมืองฟาง แน่นอนว่าภายนอกเมืองฟางอาจไม่ปลอดภัย

นางได้บอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ของนางแล้ว เนื่องจากนางเป็นศิษย์ของสำนักชิงหยาง ตระกูลโจวจะไม่ทำอะไรพ่อแม่ของนางแน่นอน

ในที่สุดหวงเสี่ยวเหมยก็กล่าวว่า ถ้าเขาต้องการออกจากเมืองฟาง เขาสามารถบอกนางได้ เพราะว่านอกเมืองฟางนั้น ที่ตีนเขาสำนักชิงหยางมีทุ่งวิญญาณที่ดี นางได้แข่งขันเพื่อเป็นศิษย์สายในแล้ว เมื่อนางประสบความสำเร็จ นางก็จะสามารถจัดหาที่อยู่ให้เพียงพอกับเขาและภรรยาอีกสองคนได้

สวี่หยางเก็บข้อมูลสำคัญ

ตามที่คาดไว้ พรสวรรค์ของหวงเสี่ยวเหมยไม่ได้อ่อนด้อยเลย นางเริ่มแข่งขันเพื่อเป็นศิษย์สายในอย่างรวดเร็ว

การจะเป็นศิษย์สายใน นั่นแสดงให้เห็นว่านางอยู่ในขั้นปลายของขอบเขตกลั่นลมปราณแล้ว

เมื่อเป็นศิษย์สายใน หวงเสี่ยวเหมยจะได้รับทรัพยากรมากขึ้น และขอบเขตสร้างรากฐานก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม

สวี่หยางตัดสินใจว่าจะหาโอกาสสนับสนุนหวงเสี่ยวเหมย เพราะเขามีหินจิตวิญญาณมากมาย และยังได้รับโอสถวิญญาณมากมายมาจากกู่พานเจียงด้วย

เหตุผลในการสนับสนุนไม่ใช่เพราะจิตใจดี แต่เพื่อปูทางไปสู่อนาคต

หวงเสี่ยวเหมยไต่เต้าขึ้นไปสูงแล้ว ก็จะสามารถเข้าถึงทรัพยากรได้มากขึ้นในอนาคต ซึ่งอาจให้ความช่วยเหลือหรือแม้แต่เป็นที่พึ่งให้เขาได้

ทุกวันนี้โลกของผู้บำเพ็ญเป็นแบบ ‘เกื้อกูลกัน’ ด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนผู้บำเพ็ญมนุษย์ที่ดี จะสามารถทำให้ผ่านพ้นอุปสรรคได้มากมาย

……

ความจริงแล้วการอาศัยอยู่ที่นี่ไม่ค่อยสะดวกนัก ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อเปิดประตู แต่ก็ไม่มีทางเลือก ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย

สวี่หยางไม่ต้องการให้ใครมาเคาะประตูบ้านของเขากลางดึก

สามวันผ่านไปในพริบตา สวี่หยางกำลังทักทายลูกค้าในร้าน ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังลมปราณอันเลือนรางกำลังใกล้เข้ามา

สีหน้าของสวี่หยางเปลี่ยนไปทันที

“โจวอิง!!”

ถูกต้อง เขารู้แน่ชัดแล้วว่ามันเป็นปราณของใคร!

มันเป็นของโจวอิง

“กัดไม่ปล่อยจริง ๆ ข้าควรทำอย่างไรดี?”

ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน สวี่หยางไม่เชื่อว่าโจวอิงจะหาญกล้าโจมตีเขากลางวันแสก ๆ

มันทำให้เขาหวาดระแวงยิ่งขึ้น

โชคดีที่หลังจากโจวอิงจ้องมองเขาอยู่พักหนึ่ง อีกฝ่ายก็จากไป

คนที่มากับโจวอิง มีผู้บำเพ็ญหญิงหนึ่งคนและผู้บำเพ็ญชายสองคน

ทั้งสี่คนนี้ไม่ได้อ่อนแอ แต่เหตุใดถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้?

เรื่องนี้ชักไม่ชอบมาพากลแล้ว หลังจากคิดได้ดังนั้น สวี่หยางก็ตัดสินใจส่งจดหมายไปให้สวีจื่อรั่วทันที

“คุณหนูสวี ข้ามีเรื่องสำคัญจะรายงาน…”

……

สวีจื่อรั่วที่กำลังฝึกตนอยู่ในห้อง ได้รับจดหมายจากสวี่หยางแล้ว หลังอ่านจบนัยน์ตาพลันไหวระริก

“โจวอิงกับผู้บำเพ็ญมนุษย์สามคน หญิงหนึ่งชายสอง แอบเข้ามาในเมืองฟาง!”

“ตระกูลโจวและกลุ่มเจ็ดคาบสมุทรคิดจะลงมือวันนี้หรือ?”

นางไม่คิดเสียเวลา รีบไปรายงานเรื่องนี้ให้สวีฉางหลงทันที

ยันต์ส่งสารกะพริบอย่างรวดเร็ว

“พ่อได้รับข่าวแล้ว พ่อจะดำเนินการตามแผนเดิม อย่าเพิ่งลงมือ ให้พวกเขาเริ่มเปิดศึกไปก่อน เมื่อถึงเวลาค่อยปิดประตูตีแมว!!”

“เจ้าค่ะ”