ย่างก้าวสู่วิถีเซียน นิยาย บท 86
บทที่ 86 ได้ผลหรือไม่ก็แล้วแต่วาสนา
หลินหวั่นชิงอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวเมื่อเห็นเช่นนี้
นางไม่ใช่คนโง่ หลังจากเห็นสายตาของหนูสุ่ยหลิง ตนเองก็สัมผัสได้ถึงการคุกคามจากมัน
สัตว์อสูรประเภทนี้จะไม่ทำร้ายผู้อื่นโดยไม่มีเหตุผล โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ามีเจ้าของ ดังนั้นคำตอบจึงมีเพียงหนึ่งเดียว หนูสุ่ยหลิงค้นพบบางอย่าง
สวี่หยางตระหนักเรื่องนี้เช่นกันก่อนจะรีบสื่อสารกับป้ายควบคุมสัตว์อสูรในถุงเก็บของ “เสี่ยวเฉียง เกิดอะไรขึ้น?”
จิตสำนึกของหนูสุ่ยหลิงตอบกลับ “นายท่าน มันคือกลิ่นอายมาร เป็นกลิ่นอายของผู้บำเพ็ญมาร ผู้หญิงคนนี้คือผู้บำเพ็ญมารหรือ?”
หลินหวั่นชิงคือผู้บำเพ็ญมารหรือ?
สวี่หยางคิดว่ามันไม่น่าเป็นไปได้
แต่เขาก็ตระหนักได้ว่ามวลสารสีน้ำตาลเทาในร่างของหลินหวั่นชิงคือกลิ่นอายมาร
“สหายเต๋าหลิน เจ้าเห็นใครที่มีกลิ่นอายของผู้บำเพ็ญมารตามพิษในร่างกายมาก่อนหรือไม่?”
“ผู้บำเพ็ญมาร!” หลินหวั่นชิงคิ้วขมวด “เมื่อวานข้าออกไปข้างนอกและพบเห็นผู้คนมากมาย แต่ก็ไม่ได้มีความขัดแย้งกับผู้ใด”
“น่าแปลก พิษของเจ้าอาจจะถูกกระตุ้นโดยกลิ่นอายมารจนทำให้พิษพลุ่งพล่านขึ้นมา!” สวี่หยางวิเคราะห์
“พวกเราควรทำอย่างไรดี?”
“ข้าทำได้เพียงพยายามรักษาเจ้าเท่านั้น ส่วนจะได้ผลหรือไม่ก็แล้วแต่วาสนา”
หลังจากนั้น สวี่หยางก็ถ่ายทอดพลังวิญญาณธาตุไม้เข้าไปเหมือนก่อนหน้า
ทว่าด้วยชั้นของกลิ่นอายมารที่ขวางกั้นการรักษา ทำให้ผลมันแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด
ผลการรักษาจึงไม่ดีนัก รักษาได้เพียงสามในสิบส่วนเท่านั้น
“ได้ผลไม่มาก ทั้งยังทำให้ข้าเหนื่อยมากขึ้นอีก ร้ายกาจจริง ๆ”
สวี่หยางมองหลินหวั่นชิงด้วยสีหน้าซับซ้อน เขาหวังว่านางจะยอมรับความจริงว่าตนจะไม่สามารถช่วยไปตลอดรอดฝั่งได้
เขาเองก็ยังต้องฝึกฝนและทำอีกหลายสิ่ง ส่วนความตายของหลินหวั่นชิงแทบเป็นที่ประจักษ์ชัด
‘เว้นแต่…’
สวี่หยางคิดถึงความเป็นไปได้
ตอนนี้เคล็ดวิชาหล่อเลี้ยงปราณพฤกษาวารีของเขาอยู่ขั้นสมบูรณ์!!
หากสามารถเข้าสู่ขั้นปรมาจารย์ได้ ผลการรักษาก็อาจจะดีขึ้น
แต่การพัฒนาจำเป็นต้องใช้คะแนนพิเศษ 6000 แต้ม ซึ่งมันเป็นจำนวนที่ไม่ใช่น้อย แม้คะแนนพิเศษที่มีในตอนนี้จะอยู่ที่ 4000 แต้มก็ตาม
ในช่วงเวลานี้ แม้เขาจะได้รับเคล็ดปลูกถ่ายพินิศวิญญาณมาแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยใช้คะแนนพิเศษในการเรียนรู้เลยสักครั้ง
สาเหตุก็เพราะต้องการเก็บสะสมคะแนนพิเศษมาพัฒนาเคล็ดหล่อเลี้ยงลมปราณเสียก่อน
แต่พูดตามตรง จนถึงตอนนี้เขาก็พยายามช่วยหลินหวั่นชิงอย่างสุดความสามารถแล้ว
หลินหวั่นชิงทราบเช่นกันว่าจุดจบกำลังใกล้เข้ามา ดังนั้นนางจึงฝืนยิ้มแล้วเอ่ยคำ “สหายเต๋าสวี่ช่วยข้ามาจนถึงตอนนี้ ข้าซึ้งในน้ำใจของเจ้ายิ่งนัก เสียแต่ข้าดันโชคร้าย… สหายเต๋าสวี่โปรดวางใจเถอะ หลังจากนี้ข้าจะไม่มาสร้างปัญหาให้กับเจ้าอีกแล้ว”
“ความจริงที่ถูกโจมตีโดยกลิ่นอายมารก็หมายความว่ามีผู้บำเพ็ญมารอยู่ในเมืองฟางซึ่งอาจจะข้องเกี่ยวกับปราชญ์หน้าหยกก็ได้ หากเจ้าไม่ว่าอะไร ข้าจะให้หนูสุ่ยหลิงติดตามเจ้าเพื่อจะได้สืบแน่ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นใคร” สวี่หยางเสนอ
แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้ทำเพื่อหลินหวั่นชิง
เขาทำเพื่อตัวเองต่างหาก
แม้ทุกคนจะทราบว่าเป็นหวังสวี่เฉียงที่สังหารปราชญ์หน้าหยก แต่พวกเขาก็รับรู้เช่นกันว่าเป็นสวี่หยางที่เรียกอีกฝ่ายให้มาจัดการ
สหายของปราชญ์หน้าหยกไม่สามารถแก้แค้นหวังสวี่เฉียงได้ ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้ที่จะมาระบายโทสะกับเขาแทน!!
นับว่ามีความเป็นไปได้ค่อนข้างมาก
อีกฝ่ายจะจัดการกับหลินหวั่นชิงก่อน หลังจากนางตายแล้ว เป้าหมายต่อไปก็คงเป็นเขา
ดังนั้นการช่วยหลินหวั่นชิงตามหาผู้บำเพ็ญมารก็เท่ากับเป็นการรักษาชีวิตตัวเอง
“ได้ ตอนนี้คุณหนูใหญ่กำลังปิดด่านฝึนตน ข้าควรบอกคนที่เหลือของตระกูลสวีให้ทราบหรือไม่?” หลินหวั่นชิงถาม
สวี่หยางส่ายหน้าทันที “ตระกูลสวีค่อนข้างซับซ้อน อาจจะมีคนทรยศอยู่ภายในก็ได้ อีกอย่าง หากแพร่งพรายเรื่องผู้บำเพ็ญมารออกไปจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น! ดังนั้นตอนนี้เจ้าเลือกทำตัวนิ่งเฉยเอาไว้น่าจะดีกว่า! ขณะเดียวกัน ข้าจะช่วยชีวิตเจ้าต่อไป บีบให้ผู้บำเพ็ญมารคนนั้นเผยตัวลงมืออีกครั้ง!”
“ขอบคุณสหายเต๋าสวี่มาก”
สวี่หยางถอนหายใจหลังจากส่งหลินหวั่นชิงกลับไป พูดตามตรง นางเป็นผู้หญิงที่ดีคนหนึ่ง ช่างน่าเสียดายใบหน้างดงามนั่นยิ่งนัก
ทันทีที่หลินหวั่นชิงจากไปแล้ว สวี่หยางลอบบอกให้หนูสุ่ยหลิงติดตามนาง!!
ทุกวันนี้หนูสุ่ยหลิงขุดหลุมไปทั่วเมือง มันจึงสามารถติดตามหลินหวั่นชิงกลับไปได้อย่างง่ายดาย
จากนั้นก็เหลือแค่รอ
“สามี การรักษาของหลินหวั่นชิงเป็นอย่างไรบ้าง? เหตุใดนางถึงดูไม่สู้ดีนัก?” ดวงตาทอประกายของหลินอวี้เต็มไปด้วยความสับสน เมื่อเห็นสวี่หยางเดินออกมา นางก็คว้าแขนเอาไว้ขณะเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา
สวี่หยางสรุปสั้น ๆ “ตอนนี้ข้าพยายามจะจับผู้บำเพ็ญมารเพื่อช่วยชีวิตนางอยู่”
เสิ่นม่านอวิ๋นเดินตามมาแล้วเอ่ยคำ “อย่างนี้นี่เอง ข้าเพิ่งถามพี่อวี้เอ๋อร์ว่าคิดอย่างไรกับหลินหวั่นชิงบ้าง”
สวี่หยาง “…”
“สหายเต๋าเสิ่น เจ้าพูดจาเหลวไหลอีกแล้ว”
“ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้สหายเต๋าสวี่มีเสน่ห์ขนาดนี้ ยิ่งกว่านั้น ตอนที่เจ้าทำการรักษาหลินหวั่นชิง มันก็ดูคลุมเครือ ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นนะ เสร็จไปนานแล้ว”
สวี่หยางเอ่ยอย่างจริงจัง “เหลวไหล ข้า สวี่หยาง เป็นคนจริงจังเสมอมา”
“งั้นก็ดี สหายเต๋าสวี่ อย่างที่พวกเราคุยก่อนหน้านี้ หากเจ้าเกิดมีอารมณ์ขึ้นมาก็อย่าไปทำกับคนป่วยเลย สงสารนาง”
เสิ่นม่านอวิ๋นถอนหายใจด้วยความโล่งอกขณะเอ่ยติดตลก
ใบหน้าของสวี่หยางเด็ดเดี่ยวขณะขย้ำบั้นท้ายของนางอย่างรุนแรง
“อุ๊ย!”
ดวงตาของเสิ่นม่านอวิ๋นพร่าเลือนชั่วขณะ “เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ ข้ากำลังจะไปทำอาหารนะ”
สิ้นคำ นางก็สะบัดบั้นท้ายเดินหนีเข้าบ้านไป
สวี่หยางตามติดเพื่อเตรียมจะมอบบทเรียนให้นางอย่างจริงจัง
หลินอวี้ไม่เอ่ยอะไรพลางคิดว่าวันนี้อวิ๋นเอ๋อร์อาจจะไม่สามารถลุกจากเตียงได้แล้วละ
เจ้าเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือว่าอย่าไปยั่วสามี? เจ้าไม่รู้หรือว่าช่วงนี้เขายุ่งจนตัวเป็นเกลียวแค่ไหน?
นางทำความสะอาดโต๊ะพลางส่ายหน้า จากนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นเด็กท่าทางขลาดกลัวยื่นศีรษะเข้ามา
“หืม นั่นหลี่หวั่นไม่ใช่หรือ เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่ แล้วพ่อแม่ไปไหน?”
ภายในร้านหุ่นเชิด หูต๋ากำลังเคาะหุ่นเชิดสังหารที่ถูกไฟไหม้และได้รับความเสียหายอย่างหนัก ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนนำมาให้ซ่อม
เมื่อสัมผัสได้ว่าสวี่หยางเดินเข้ามา เขาก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “สหายเต๋าสวี่ ชาอยู่บนโต๊ะ รินเองได้… ฮึ่บ ฮึ่บ!!”
สวี่หยางยิ้ม นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นการต้อนรับเช่นนี้จากหูต๋า
โชคดีที่สวี่หยางชินแล้ว และหูต๋าก็ไม่ได้มีนิสัยแย่แต่อย่างใด
“สหายเต๋าหู ข้าเจอคนที่เจ้าขอแล้ว เข้ามาเลย!”
สวี่หยางเรียกหลี่หวั่นซึ่งอยู่นอกประตูให้เข้ามา
แม้จะเป็นเด็กผู้หญิงอายุเพียงสิบสองปี แต่ก็มีรูปร่างสูงโปร่ง ส่วนสูงอยู่ที่ราวห้าฉื่อ
แม้เสื้อผ้าจะธรรมดา แต่ใบหน้าสะอาดกลมราวกับไข่ ดวงตากระจ่าง และเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
หูต๋าหยุดสิ่งที่ทำทันทีที่ได้ยินเช่นนี้ เขาโยนเครื่องมือออกไปขณะเดินมาดูด้วยความตื่นเต้น
“หืม เด็กผู้หญิงหรือ??”
สวี่หยางเอ่ย “เจ้ารับได้หรือไม่? นางอายุสิบสองปี ตอนนี้อยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับหนึ่ง พรสวรรค์ค่อนข้างดี แต่ภูมิหลังครอบครัวค่อนข้างธรรมดา ไม่อย่างนั้นระดับการบำเพ็ญก็คง…”
สวี่หยางอยากชื่นชมอีกหลายคำ แต่หูต๋าก็ขัดเขาอย่างไม่ใส่ใจ “สหายเต๋าสวี่ไม่ต้องพูดมากไปกว่านี้แล้ว ข้าเชื่อว่าเจ้าเป็นคนที่ไม่แนะนำคนธรรมดาให้อย่างแน่นอน”
สวี่หยาง “…”
เดี๋ยวนะ โชคมันจะดีเกินไปหรือเปล่า?
หูต๋าเอ่ยต่อ “ข้าปรมาจารย์ผู้ควบคุมหุ่นเชิดไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงอยู่แล้ว พอมานึกดูแล้ว อาจารย์ของข้าก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน”
“เยี่ยมไปเลย เช่นนั้นปล่อยให้เด็กคนนี้เรียนที่นี่สักพักได้หรือไม่? ข้าจะจัดหาอาหารกับที่พักให้เอง”
สวี่หยางแนะนำ
หูต๋ายิ้ม “สหายเต๋าสวี่หมายความว่าอย่างไร นับจากนี้ไป ยามที่นางร่ำเรียนกับข้าก็นับว่าเป็นลูกศิษย์คนหนึ่ง หากยังต้องให้เจ้าคอยดูแลอีก เช่นนั้นข้า ปรมาจารย์ผู้ควบคุมหุ่นเชิด จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน??”
“ข้าเสียมารยาทแล้ว” สวี่หยางหัวเราะร่า
จากนั้น หูต๋าก็ถามหลี่หวั่นหลายอย่าง รวมถึงชื่อ ครอบครัวและที่อยู่อาศัย
แม้หลี่หวั่นจะยังอายุน้อย แต่นางก็ตอบคำถามได้อย่างคล่องแคล่ว
หูต๋าพึงพอใจมาก “อื้ม ดีมาก มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่ามีไหวพริบดี!”
“สหายเต๋าหู คือว่า…”
“ฮ่าฮ่า นับจากวันนี้ไป หลี่หวั่นสามารถร่ำเรียนที่นี่ได้ อื้ม ในช่วงเริ่มต้นก็ช่วยข้าจัดร้าน ทำความสะอาดและจดจำชิ้นส่วนกับเครื่องมือเหล่านี้ไปก่อน…”
หลี่หวั่นยินดียิ่ง นางทราบว่าวันนี้คือวันที่โชคชะตาได้เปลี่ยนผัน!!
หลังจากนี้นางจะไม่ต้องเดินตามเส้นทางของพ่อแม่ซึ่งเป็นผู้ปลูกถ่ายวิญญาณระดับต่ำที่หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินอีกต่อไปแล้ว
นางคุกเข่าทั้งสองข้างแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ท่านอาจารย์ ช่วยรับการคำนับสามครั้งจากศิษย์ด้วย!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า พูดได้ดี พูดได้ดี”
สวี่หยางประสานมือไปทางหูต๋า “ขอแสดงความยินดีกับสหายเต๋าหูที่ได้รับลูกศิษย์ เจ้าต้องเลี้ยงน้ำข้าสักถ้วยแล้ว”
“แน่นอน แน่นอน ภายในสามวัน ข้า หูต๋า จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับศิษย์…”
หลังจากหูต๋าเอ่ยคำจบก็เปลี่ยนเรื่อง “แต่ว่านะ หลี่หวั่น หลังจากนี้เจ้าต้องร่ำเรียนให้มาก ข้าให้เวลาทำความคุ้นเคยกับอุปกรณ์เสริมและเครื่องมือทั้งหลายภายในสามเดือน หากไม่ตั้งใจเรียนให้ดี นั่นหมายความว่าเจ้าไม่มีสายเลือดเช่นเดียวกับข้าปรมาจารย์ผู้ควบคุมหุ่นเชิด หากถึงตอนนั้นก็อย่าโทษข้าที่ไล่เจ้าจากการเป็นศิษย์”
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ย่างก้าวสู่วิถีเซียน