ย่างก้าวสู่วิถีเซียน นิยาย บท 91
บทที่ 91 เจ้าจะเป็นผู้ชายของข้าได้กี่วัน?
สวี่หยางไม่คาดคิดว่าหลินหวั่นชิงจะสิ้นใจต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ เขาสับสนเล็กน้อยเพราะมันต่างจากที่คิดเอาไว้
ในความคิดของเขา พลังชีวิตของหลินหวั่นชิงน่าจะอยู่ได้อีกเกือบเดือน
ถึงตอนนั้น คะแนนพิเศษของเขาก็จะถึง 6000 แต้มจนสามารถพัฒนาเคล็ดวิชาหล่อเลี้ยงปราณพฤกษาวารีได้ หากเป็นเช่นนั้นก็พอจะมีหนทางรักษา
ทว่าเวลาของหลินหวั่นชิงกลับรอจนถึงวันนั้นไม่ไหวแล้ว
“มีบางอย่างไม่ถูกต้อง นางไม่น่าตายเร็วขนาดนี้ ต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่”
สวี่หยางยกผ้าห่มของหลินหวั่นชิงซึ่งมีเพียงผ้าพันแผล ชุดตัวใน ทำให้มองเห็นเอี๊ยมลายวิหคเพลิงสีชมพูได้อย่างชัดเจน
งดงาม งดงามยิ่งนัก แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เป็นเพียงศพที่งดงาม
สวี่หยางลอบฟังเสียงหัวใจของหลินหวั่นชิงอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ต้องประหลาดใจที่ยังได้ยินเสียงหัวใจเต้นอยู่!
หัวใจไม่หยุดเต้น แต่แค่อ่อนแรงมากเท่านั้น
“นึกแล้วเชียว หลินหวั่นชิงไม่น่าตายเร็วขนาดนี้!”
เขาไม่ใช่หมอ ทำให้ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลินหวั่นชิง แต่เดาได้ว่านางน่าจะเกิดอาการช็อกเท่านั้น
ในเวลาแบบนี้ควรใช้เครื่องช่วยหายใจหรือปั๊มหัวใจสินะ??
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเครื่องช่วยหายใจ เพราะงั้นจึงเหลือเพียงปั๊มหัวใจถึงอย่างไรก็เคยเห็นในทีวีมาบ้าง ก็แค่กดตรงหน้าอก…
ส่วนจะได้ผลหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของหลินหวั่นชิงแล้ว
ช่วยไม่ได้ สวี่หยางไม่อยากให้อะไรเกิดขึ้นกับนางในตอนนี้
ถึงอย่างไรเขาก็ยังไม่ได้รับแผนที่สมบัติอีกครึ่งหนึ่งที่หลินหวั่นชิงสัญญาว่าจะให้
ด้วยเหตุนี้ สวี่หยางจึงเริ่มทำการกด
“แค่ก แค่ก แค่ก…”
คาดไม่ถึงว่าหลังจากกดลงไปเพียงสองครั้ง หลินหวั่นชิงจะไอออกมาอย่างรุนแรง
นางลืมตาขึ้นขณะจ้องมองสวี่หยางด้วยดวงตาเบิกกว้างและพูดอะไรไม่ออก “สหายเต๋าสวี่ เหตุใดเจ้าถึงกดหน้าอกตอนที่ข้าตายด้วย?”
สิ้นคำ นางรีบตวัดผ้าห่มคลุมร่างทันที
“เจ้ารู้ตัวด้วยหรือ?” สวี่หยางประหลาดใจ “ข้าเพิ่งช่วยชีวิตเจ้าไว้ ว่าแต่ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
“ข้าแค่แกล้งตายเพื่อปกปิดกลิ่นอายเท่านั้น ข้าอยากรู้ว่าคนรอบข้างจะตอบสนองอย่างไรหลังจากตายไปแล้ว”
หลินหวั่นชิงกะพริบตาขณะเอ่ยอย่างนึกสนุก
สวี่หยางพูดไม่ออก ตอนพบผู้หญิงคนนี้ครั้งแรก นางมีท่าทีสงบสุขุมยิ่ง แต่ยิ่งรู้จักกัน อีกฝ่ายกลับทำตัวไม่ต่างจากเด็กน้อย
อย่างที่คาดเอาไว้ เทพธิดาก็เป็นเทพธิดาเพราะยังไม่คุ้นเคยกัน แต่หลังจากผ่านไปได้สักระยะ เทพธิดาก็กลายเป็นสหายตัวน้อยซุกซนที่สามารถทำอะไรก็ได้ตามใจอยาก…
“สหายเต๋าสวี่อยากช่วยข้าจริงหรือ? ข้าคิดว่าเจ้าอยากฉวยโอกาสทำมิดีมิร้ายเสียอีก”
สวี่หยาง “…”
หลินหวั่นชิงถึงกับพูดจาหยิ่งผยองเช่นนี้ได้!
เหลือจะเชื่อ…
“ในเมื่อเจ้าไม่เป็นไรแล้ว ข้าก็ขอตัวก่อน หากต้องการอะไรก็ติดต่อผ่านยันต์สื่อสารนี้”
สวี่หยางส่ายหน้า ข้างนอกเริ่มมืดแล้ว เขาต้องรีบกลับไปกินข้าวเย็น
ไม่คิดว่า หลินหวั่นชิงจะคว้าข้อมือของเขาเอาไว้เสียก่อน
ดวงตาเป็นประกายของนางจับจ้องสวี่หยางอย่างจริงจัง “สวี่หยาง เจ้าเป็นคนดี”
“ข้ารู้ว่า…”
“ไม่ต้องพูด…”
ทันใดนั้น ใบหน้าของหลินหวั่นชิงก็เข้ามาใกล้ขณะดวงตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความหวัง “ข้ากำลังจะตายอยู่แล้ว เจ้า… เจ้าจะเป็นผู้ชายของข้าได้กี่วันหรือ?”
สวี่หยาง “…”
สวี่หยางมีสีหน้าแปลกประหลาด “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
แม้สวี่หยางจะภูมิใจที่ตัวเองเป็นสุภาพบุรุษ แต่หลินหวั่นชิงกลับทำตัวเช่นนี้ เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าจะสามารถทนต่อการยั่วเย้าดังกล่าวไปได้สักแค่ไหน??
‘ข้าทำได้!!’ สวี่หยางลอบเตือนตัวเอง
หลินหวั่นชิงจ้องตาสวี่หยาง “เจ้าดูไม่เต็มใจเท่าไหร่นะ”
“…ข้ามีภรรยาแล้ว…”
“ข้ารู้ ข้าไม่ขอให้เจ้าทำอะไรหรอก แต่ข้าไม่อยากเสียใจก่อนตายก็เท่านั้น”
หลินหวั่นชิงกระซิบ
นางอยากพูดคำนี้มานานแล้ว ในที่สุดวันนี้ตนเองก็รวบรวมความกล้าพูดออกมาได้ ทำให้ตอนนี้รู้สึกโล่งอกไม่น้อย
“เหตุใดถึงต้องเป็นข้า?”
“เจ้าเป็นคนดี อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ ข้าแกล้งตายแล้วเจ้ายังสงบใจได้ ซึ่งมันมากพอจะพิสูจน์ว่าเจ้าเป็นคนดี”
สิ้นคำ ใบหน้าของหลินหวั่นชิงก็เข้ามาใกล้ขณะพึมพำ “ข้ารู้ว่าเจ้ารักภรรยา แต่เจ้าสามารถเพิ่มข้าเป็นคนที่สามเข้าไปได้ ถึงอย่างไรข้าก็ต้องตายอยู่แล้ว… ภรรยาของเจ้าก็ไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกัน”
ใบหน้านางยิ่งแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เห็นได้ชัดว่านางกำลังวิตกเป็นอย่างมาก แต่ในเมื่อไม่กลัวตายแล้ว ตนเองจึงยอมปล่อยกายปล่อยใจ
หลังจากนั้น ใบหน้างามอิงแอบซบไหล่สวี่หยาง เส้นผมสีดำที่ปลิวไสวระกายเขา ให้ความรู้สึกจั๊กจี้นุ่มนวลบริเวณใบหน้าทำให้หัวใจสั่นไหวไม่น้อย
นี่ไม่ใช่การสั่นไหวแห่งความรัก แต่เป็นการสั่นไหวแห่งราคะ…
แน่นอนว่าสวี่หยางมีเส้นที่ห้ามล้ำอยู่ เขาลอบเตือนตัวเองว่าหมอมีหัวใจของการเป็นผู้รักษา ตนเองเพียงช่วยเหลือผู้ป่วยที่กำลังตายเพื่อเติมเต็มความปรารถนาก่อนตายก็เท่านั้น
เขาเป็นเพียงผู้บำเพ็ญธรรมดาอันต่ำต้อย จะไปมีความคิดไม่ดีได้อย่างไร?
ทำความดี ต้องทำความดีเท่านั้น
จากนั้นเขาก็เอื้อมมือออกไปแล้วโอบรอบเอวของนางเอาไว้
ก่อนสวี่หยางจะทันได้ตอบสนอง ปากของหลินหวั่นชิงก็สัมผัสแก้มของเขาอย่างแผ่วเบาราวกับแมลงปอสัมผัสผิวน้ำจนชวนให้ใจหวามไหว
“สามี ทำไมวันนี้เจ้ามาช้านัก?”
หลินอวี้ถอดเสื้อคลุมของเขาออกขณะเอ่ยถามด้วยความกังวล
หลังจากเสิ่นม่านอวิ๋นปิดประตู ทั้งสองก็ยกอาหารร้อน ๆ มาตั้งบนโต๊ะ พวกมันคล้ายกับถูกอุ่นอยู่ในหม้อระหว่างรอให้สวี่หยางกลับมา
สวี่หยางเอ่ยคำ “อาการของหลินหวั่นชิงค่อนข้างร้ายแรง”
“อยู่ได้อีกนานแค่ไหน?” เสิ่นม่านอวิ๋นถามสวี่หยางขณะจัดแจงอาหาร
“ข้าทราบดี สามีกินให้มากเข้าไว้ เจ้าคงเหนื่อยกับการรักษาหลินหวั่นชิงไม่น้อย”
หลินอวี้ถามด้วยรอยยิ้มขณะจัดวางผัก
“ดีแล้ว”
หลังจากรับประทานอาหารแล้ว ทั้งสามก็รีบอาบน้ำก่อนจะเข้านอน
แต่ในคราวนี้ แม้หลินอวี้กับเสิ่นม่านอวิ๋นจะพยายามสุดความสามารถเพื่อหยอกเย้า แต่การตอบสนองของสวี่หยางกลับไม่คึกคักเหมือนที่ผ่านมา
นี่ทำให้สองสาวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
สวี่หยางล้มตัวนอนหลังจากผ่านไปเพียงสองก้านธูปจนเสิ่นม่านอวิ๋นพึมพำ “สหายเต๋าสวี่ วันนี้เจ้ากังวลอะไรหรือ?”
หลินอวี้ขยิบตาอย่างซุกซน จากนั้นจึงพยักหน้าแล้วเอ่ยคำ “เสร็จแล้วหรือ?”
สิ้นคำ นางก็ขยับแท่งของสวี่หยางที่ดูอ่อนตัวเล็กน้อย
“ไม่หรอก ข้าแค่คิดเรื่องอื่นน่ะ” สวี่หยางตอบ
ความจริงเขามัวแต่คิดเกี่ยวกับคำพูดของหลินหวั่นชิงระหว่างเดินทางกลับบ้าน
แต่งงาน!
เขากำลังคิดว่าควรจะแต่งงานกับคนอื่นในอนาคตอีกหรือไม่
ตอนนี้ ภรรยาทั้งสองก็สามารถมอบรางวัลให้ได้ทุกวัน แต่ถ้าเกิดแต่งงานคนที่สามขึ้นมาจะเป็นอย่างไร?
สามรางวัล สามความสุข
แน่นอนว่าเงื่อนไขก็คือหลินอวี้กับเสิ่นม่านอวิ๋นจะต้องไม่ยินยอม
สวี่หยางไม่คิดมากเรื่องหลินหวั่นชิง ในความคิดของเขาจะหาผู้หญิงอีกสักคนก็ได้ขอแค่เป็นคนดีก็พอแล้ว
ส่วนเรื่องหน้าตา เขาก็ไม่ได้มองคนเพียงผิวเผินขนาดนั้น
“สามี เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่หรือ บอกข้าที” หลินอวี้กลอกตาขณะคาดเดา “สามีกำลังคิดเรื่องของแม่นางหลินหวั่นชิงใช่หรือไม่?”
“หรือสหายเต๋าสวี่มีความสัมพันธ์กับนาง?”
เสิ่นม่านอวิ๋นคาดเดาบ้าง
สวี่หยางตกตะลึง ร้ายกาจนัก เสิ่นม่านอวิ๋นเป็นพยาธิในท้องของเขาหรือไร ทำไมถึงเดาได้แม่นยำเพียงนี้?
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ย่างก้าวสู่วิถีเซียน